Nou, ik hoorde Martijn laatst een keer zeggen: 'Niemand is leuk, alleen ik ben leuk.'

Dus hij weet al dat niemand hier leuk is (en ik neem aan dat hij weet dat ie zelf dus ook niet alleen maar leuk is 🫢). En je zou kunnen zeggen dat een forum starten zoiets is als: 'de kat op het spek binden.'
Ik las hier van iemand een bijdrage dat ze 'leven bracht als ze in haar waarachtige zelf was'. Dat was iemand met wie ik – in een eerste en enige ontmoeting –  iets heel anders heb meegemaakt.

Dus het was heel erg waar: als je in je waarachtige zelf bent, breng je leven.
Maar kijk je ook naar wat je doet als je niet in je waarachtige zelf bent?
Of zit je na een lullige actie van jou hatseflats alweer in een nieuw nu-moment?

Ik vind mezelf vaak veel liever en leuker dan alle mensen die lieve bewuste woorden gebruiken bij elkaar.
En ook heel regelmatig: totaal niet lief. Ik kijk daar wel naar, maar ik zeg dat niet de hele tijd tegen andere mensen. Dus misschien denken mensen dan: ik moet het haar eens dringend zeggen en dat ga ik doen op een manier die heel erg lief en 'ver' klinkt (maar toch niet is).

Ik vraag me ook wel eens af: wat heb je écht over voor wereldvrede?
Wat moet je daarvoor doen? En doe je dat ook?
Waarom is het zo lekker om in wrok te blijven zitten of in slachtofferschap?
Waarom is het zo lekker om iemand eens 'goed de waarheid' te zeggen?
Waarom is het zo moeilijk om als eerste te zeggen: 'oké, dit was niet tof van mij? Het spijt me.'
Waarom wachten we op een ander om die beweging te maken?

Eigenlijk is het enige antwoord: 'voelen en loslaten' en misschien ook: actie ondernemen.
Waarom is zoiets wat écht heel super eenvoudig klinkt, zó moeilijk?

En ook vraag ik me af: is er soms een soort angst voor onvertogen woorden?
Ooit zag ik de film 'As it is in heaven' en daar klapt ineens iets in het plaatselijke koor. Een probleem van oud wrok bij diverse dorpsbewoners die elkaar al vanaf hun vroege jeugd kennen, klapt er in één keer uit. Het wordt letterlijk en figuurlijk uitgevochten. Daarna is het opgeruimd en zijn ze in staat om samen één klank voort te brengen. Dat is me altijd bijgebleven. Ik denk dat het kan. Dat je niet bang hoeft te zijn voor conflict als je maar in het onderliggend gevoel een soort van verbondenheid en bereidheid voelt.

We hebben nu eenmaal te maken met een innerlijke tegenstrijdigheid.

🙃

Hahaha ik moet wel heel erg lachen om wat jullie hier neer zetten.

Als ik naar mezelf kijk...ik ben verreweg de leukste die ik ken 🤣🤣🤣🤣

Maar ik kan er ook met de botte bijl doorheen gaan als het moet hoor...dat is onderdeel van mijn persoonlijkheid...(ja die heb ik en die hoort bij de mens die ik ben)... ik ben dus niet altijd liefdevol...wie wel?

Ik hou van dit leven...de mensen die ik meemaak...deze prachtige planeet...en van de chaos...want uit chaos ontstaat stilte als de chaos uitgewerkt is....

Dank voor dit topic...het is goed dat alles uitgesproken wordt...Dan is het eruit ...opgelost

Liefs (en dat meen ik echt) 
Apolonia

Haha Apolonia,

Het is duidelijk dat jij mij nog niet kent, want IK ben toch een partij leuk!
Echt heel! erg! leuk! Dat je denkt van: maar zo leuk toch niet? Dat kan ​toch niet?
Ja... echt zo leuk ben ik. 😃

Alleen nu even niet want ik heb allemaal zorgen en gedoetjes en mijn lichaam doet ook irritant. En trouwens het regent weer. Maar normaal gesproken ben ik heel erg leuk.

😂🤣😂

Hahahaha Human T (alleen je naam is al leuk )

Ik geloof het echt..ik vind je ook heel leuk...gevat...scherp 

Wat zijn we leuk hè met z'n allen🤣😂🤣😂🤣

En ja...shit hoort er ook bij..niemand komt ongeschonden uit dit leven...maar ik zeg altijd..
Alles wat ik weer heb opgelost komt niet meer terug...afvinken en door.

Mocht ik je ergens mee kunnen helpen dan zal ik dat zeker doen...al is het maar luisteren naar je verhaal

Liefs Apolonia 🤗

Thnx, Apolonia!

Ja, ik bedoelde dat het vaak makkelijker is om leuk te zijn (en van iedereen te houden) als je goed in je vel zit en je leven een beetje in flow zit.

Maar het is ook wel waar dat ik on my way back ben uit een diep dal. Op weg naar een heel hoge top om dan daar op die top te blijven als de allerleukste versie van mezelf. Even doorploeteren, het helpt al enorm zo af en toe te lachen op dit forum.

Ik vind het zo raar dat wij elkaar nou nooit bij een samenkomst hebben getroffen. Lijkt me leuk om je een keer te ontmoeten. Ik wil zo graag wat meer lachen (voelt eigenlijk passender bij mezelf). Lukt al beter, maar ik dacht gedurende lange tijd dat mijn gezicht zou vergroeien naar een ☹️.  Ik ben al hier: 😌.

💕

Human T (die naam bevalt mij ook wel)

Hoi Human T

Nou misschien hebben we elkaar wel al eens ontmoet..is het niet hier dan ergens anders..de mogelijkheden zijn ontelbaar hé...het is vaak de herkenning van wie weet waar en hoe

Ik ben heel lang niet bij Martijn geweest om redenen die ik hier niet zal noemen maar ongetwijfeld bij die of genen bekend zijn.

Maar nu Martijn alles open heeft gegooid en de bijeenkomsten gestopt zijn ( ik wist dat dat eraan kwam dus daar heb ik op gewacht) komen we elkaar in alle openheid vast een keer tegen bij een samenzijn...

En jaaaa.....lachen is goed voor je hoor...ik merk dat alles veel te zwaar en te somber is geworden...en dat terwijl er zoveel vreugde te vinden is.

We gaan ons zien

Liefs

Apolonia