Missie en open
Mijn moeder ligt opgebaard, mijn mama....
van toen ik klein was, groot was.
Ik vind het een belachelijk gezicht en vraag me af waar ik genept word in dit verhaal. Maar voel ook een ander deel in mij.
Het is zo'n onwerkelijk beeld dat ik verwacht dat ze zo haar ogen weer open doet.
Ze ziet er stukken jonger uit dan een dag geleden, ze ziet er weer uit als zichzelf voor dat de Alzheimer en tijd haar in de greep kreeg.
Dat was schokkend om te zien omdat toen pas duidelijk werd hoe zwaar dit proces voor mij en mijn broers was geweest om te dragen. Om te moeten zien hoe onze sterke stoere lieve en eigen-wijze mama veranderde in een compleet ander mens.
Dat stervensproces hebben we in mini stappen doorleefd en die barre tocht was plotseling geëindigd en we waren er moe van, net als zij zelf.
En toen stierf haar lichaam, ons fundament.
Weet je dan nog wat je " moet" voelen?
Ik wist het niet, een heen en weer geslagen pingpong bal lijkt nog het meest op mijn gevoel die periode.
Het ene moment wilde ik heel heel hard gillen dat mijn moeder dood was, het andere moment een intense rust dat haar strijd hier op Aarde eindelijk voorbij was.
En momenten van diep diep huilen, alsof je hart eruit gerukt wordt.
Iedereen kent het vast wel. Die gevoelens.
De vrouw verliezen die mij het Leven gaf is nog al wat. Dat is niet niks. Ik vind het oké dat ik daar de rest van mijn leven verdriet om heb en voor altijd om zal huilen.
Huilen tot op het bot, door alle lagen van mijn herinneringen en alle delen van mijn lijf heen.
Uithuilen, het er letterlijk uithuilen.
De emotie eronder voelen trillen in mijn eigen Levensveld. Zo puur en intiem.
Dat er nieuw Leven uit dat gevoel geboren kan worden. De deuren open gaan van de diepste emoties.
De Liefde.
Mijn hart weer voelen en laten stromen.
Juist door het verlies dàt gevoel terug vinden.
Dat is wat iemand doet voor mij als die overgaat hier op Aarde.
Dat is het moment om de ware verbinding te voelen van mens tot mens. Het Leven. De tijd staat letterlijk stil.
Er is alles aan gedaan om dat te laten vergeten, om de angst voor de dood zo groot te maken dat ik er eigenlijk niet eens diep over na wil denken tot het moment van confrontatie.
De laatste woorden van mijn moeder waren:
" We hebben het goed gehad samen".
Mijn gevoel stortte in en kon open.
Heb elkaar lief,
in dit Leven.
Nu.
Hier mogen we het Waar maken.
De waarheid wijkt van koers als datgene wat je ziet niet gevoeld, benoemd en herschept durft te worden. Vanuit levensliefde.
De regels gaan veranderen, wees voorbereid op het onverwachte.
Mijn gevoel stortte in en kon open.
Heb elkaar lief,
in dit Leven.
Nu.
Hier mogen we het Waar maken.
De waarheid wijkt van koers als datgene wat je ziet niet gevoeld, benoemd en herschept durft te worden. Vanuit levensliefde.
De regels gaan veranderen, wees voorbereid op het onverwachte.
Mooi en diep warm hoe je het beschrijft! Intens proces. ​
En ook al kende ik jouw moeder niet, haar laatste woorden resoneren diep
"we hebben het goed gehad samen"
Dank je voor dit delen.
In mij komen herinneringen bovendrijven.
Huilen en lachen omarmen elkaar!
liefs
henny
En ook al kende ik jouw moeder niet, haar laatste woorden resoneren diep
"we hebben het goed gehad samen"
Dank je voor dit delen.
In mij komen herinneringen bovendrijven.
Huilen en lachen omarmen elkaar!
liefs
henny
đź’›