Dankjewel om het onder de aandacht te brengen. Zeer belangrijk thema. Ik kende het nog niet. 
Ik heb er even in geluisterd, ik kreeg gelijk nare lichaamsreactie. 

Ai genereert o.a. composities die zijn samengesteld vanuit menselijke bronnen (digitale input) op verzoek van door mensen ingevoerde instructies.

Binnen de menselijke creatie databank kun je spreken van originele, gehybridiseerd en on-belichaamde content, waaruit de ai vervolgens kan putten om iets te genereren.

An sich zou ik willen stellen dat ai een neutrale grondtoon heeft en dat de uitkomst van de creatie mogelijkheden gekleurd worden door de overall frequentie van de menselijke hand die het heeft bediend en de vibratie van de input.

Dan komt de waarnemer voorbij en er ontstaat uitwisseling. Het ontvangen van de vibraties van het waargenomene, het registreren als + of - of wat dan ook vanuit je eigen nu momentum, en het blootstellen van het gegenereerde aan je eigen vibratie.

Een mens drukt op wat knoppen en een ai drone bombardeert levende doelwitten
Een mens drukt op knoppen en een akoestisch gevoelsveld wordt gegenereerd
Een blootgesteld mens stelt beide generaties bloot aan het eigen waarnemen

Wat deze muziek met mij deed.. In de emotioneel gevoelige tijd die ik heb beleef, is het als een weldadige draaggolf geweest voor m'n tranendal.
Dankbaarheid, ik was haast vergeten hoe het is om te huilen!

Zomaar een vraag, is daar een moment dat de ai tot realisatie komt, vanuit de menselijke vibrationele input waar het aan bloot is gesteld, of het in concert is met dit mensenwezen of als slaaf wordt geknecht? Welke mogelijke uitkomsten genereren onze interacties met het ai wezen?

Hoi Rens,
Dank voor je reactie, ik snap wat je zegt.
Wat ik bij mezelf constateerde was dat ik dit nummer “Yellow” een hele mooie versie vond en er enorm van genoot om naar te luisteren. Echter toen ik zag dat het AI gegenereerd was deed dat iets met mijn beleving van het nummer (er ging een oordeel tussen staan). Zie ik mezelf in een lege concertzaal zitten met een afstandbediening in mijn hand en een apparaat op het podium, terwijl in de ruimte ernaast het echte “feestje” is waar wordt gelachen, gezongen en genoten door mensen.

De emoties die ik voel tijdens het luisteren naar muziek zijn mijn eigen emoties, dus in die zin is wat geraakt wordt van mijzelf, in mijzelf. Maar het idee dat de stem van de zangeres een computerstem is, ontneemt me het gevoel van echtheid, waarachtigheid van waar ik naar luister. Ik luister er nu met minder plezier naar omdat ik het minder bijzonder vind. Dus mijn neutraliteit (om het in alle openheid binnen te laten komen) is nu weg.

Deze realiteit zit natuurlijk vol met dingen die niet zijn wat ze lijken, waarbij ik dat wat het echt is ook in neutraliteit wil kunnen ervaren, en zodanig alle mogelijkheden open houden.

Mooi wat je hiermee open legt Mabel.. De lege zaal, het bruisen in de ruimte ernaast, deze wereld vol schijn en geheim, zo veel schoonheid en vaak is het net niet. Vluchtig, voorwaardelijk, slijtende tijd.

Verder uitpakken, dieper door trekken en uitvergroot, ligt hiermee op tafel wat er eerder is gebeurt.
Zingend, dansend en genietend, vermenigvuldigen van vreugde in werelden gelijk aan wie we kennen te zijn. Dit alles dragen we in ons, in de archieven en kronieken van ooit.

Data voor een andere intelligentie, die in scheppende volken is gaan draaien. Resonantie velden genererend, via verwrongen reflectoren terug spiegelen wie we kenden te zijn en het is het net niet en helemaal niet.

In die lege spiegel zaal zien we ons geboren worden, leven in naam van wie of wat, en een terug trekkende stervende beweging alom.
Alsof we kijken naar een film en we zitten er midden in. Een en al begoocheling van de zin.

Dat verlangen, naar zang en dans, samen en spel, en nog veel meer, in de ruimte hier net naast.
Hoe mooi is dat om deze lege concertzaal daar zelf mee te vullen. Met het leven zoals jij en ik en wij dat nog kunnen voelen, ongeacht hoe, waarom en wat.

Wie weet wordt het dan wel zo gezellig dat er geen verschil meer is in plezier met het feestje hiernaast. En wie weet kan de muur die er tussen staat er dan op een gegeven moment ook wel tussenuit.

Ken je dat gevoel? Kijken naar een film en het zitten daar middenin, met plots dat besef, ik was altijd daar waar ik was voor de film is gaan draaien. Zoiets.

Heel knap gedaan, en het is het net niet. Dan toch zelf doen wat het wel is

Mooi verwoord Rens!
Als ik op je woorden doorvoel zie ik de klank van dat andere als een soort echo van iets uit het levensveld, dat onze klank was, terugkaatsen in mij, in ons en door onze emoties heen via onze frequenties in de wereld terugstromen.

Als een soort schakelaar die de ene “andere taal” omvormt tot “eigen taal” en het weer tot leven brengt. We voegen onze “levensvonk” weer toe.

Mooi dat je dit benoemt Mabel. Toen ik het de eerste keer beluisterde, vond ik het ook heel mooi hoewel door te kijken naar de beelden zag ik dat slechts enkele beelden (trompet en cello) steeds herhaald werden van ene en daarna vanaf de andere kant gezien (in spiegebeeld dus).
Dat vond ik heel apart... hoewel het klinkt idd mooi.