Hallo Frans, 

Ik moest even zoeken naar op welke post ik zou willen kijken en voelen een bericht te sturen. Het land van ooit voelt het meest toepasselijk. Er zijn vele wegen te bewandelen, paden te begaan om dit land van ooit weer in het hart te beleven. Als ik nu naar buiten kijk en ik zie hoe een koolmeesje op een door mij gemaakt bamboe bouwsel, landt, dan kan ik me zeer gelukkig voelen. En als ik naar de tv kijk en zie hoe mensen worden mishandeld en gecensureerd, dan voel ik dat ook in mijn hart. Tranen lopen over mijn wangen als ik dat leed in mij voel. Het land van Ooit is in mij, wat ik ook zie en ervaar. 

Mogelijk dat dit schrijven totaal geen reactie is op wat jij schrijft, ik zou ook niet weten op welk stuk tekst ik zou kunnen reageren. Misschien dat ik een voorkeur heb voor het zien van een koolmees en niet de geteisterde mens? Het is er allebei op dit moment, misschien vanwege mijn afwezigheid in deze wereld. Stuur ik deze beelden weg? Kijk ik ernaar? Heeft het zin om bepaalde zaken te verwijderen? 

De keren dat ik een apparaat of spiritueel digma wegstuurde, werd het effect alleen maar groter. Dus, ik wilde je even laten weten dat ik hier ben, dat ik jouw berichten heb gezien, jouw boodschap heb gelezen. Er is in mijn land van ooit geen millimeter interesse om me te bekeren tot enig pad of geloof, maar ik zal in de kern van wie ik ben, jou blijven zien. Als jij jouwzelf besluit te laten zien, ben ik daar. Sta ik naast je. Wat geen Leven is kan ten alle tijden besluiten zichzelf te verwijderen. Of niet. Ik laat los, het is.   

Peace. Force. Remember.

Claudia