Het is nu aan mij om mijn gevoel en mijn denken in alle openheid aan jou, Judith, mijn ervaring en waar ik voor sta aan te geven. Ik als mens beoog in alle vrede en rust in verbinding te zijn met al het leven. In vrede zal ik zijn, in vrede zal ik blijven en terugkeren.
Met al mijn ervaringen van het leven hier tot nu toe is het voor mij nu het moment om me nog verder in openheid uit te spreken. In dit geval uit te schrijven.
Vandaag heb ik mijn ervaring die ik met je beleefd heb gedeeltelijk opengelegd. Nu breng ik daar een vervolg in .
De eerste keer dat ik vorig jaar bij de (stilte)retraite in België aanwezig was, was er een moment dat je helemaal vastliep. Je gaf aan het niet alleen te kunnen en het niet meer te weten. Op dat moment liet ik je aanmodderen en ik besloot om eruit te stappen en in de keuken te helpen. Om in ieder geval voor mezelf niet mee te gaan in de destructie die ik ervaarde.
Toen ik in de keuken was, ben ik naar beneden gegaan en ben ik met de sjoeltafel gaan spelen. EErst even flink hard gesjoeld daarna kwam ik allerlei leuke dingen tegen en ben voor mezelf maar wat gaan doen om afleiding te vinden, omdat ik met een verliefdheid zat en dit tussen mijn huwelijk in was gezet, zoals je aangaf.
Het zou natuurlijk kunnen dat dat zo is en ik ben dat gaan onderzoeken. Toen ik ging spelen en bedacht hoe leuk dat was, zag ik het uitbreiden. Ineens waren er zomaar meerdere aan het spelen. We maakten plezier en er werd gelachen, de bingomolen was paraat en al draaiend kwamen de balletjes tevoorschijn, waarbij er soms een nummertje ontbrak. Wat heb ik genoten van de pooltafel en de voetbaltafel en al het brullen van vreugde uit de ruimte. Ik hoorde ook jouw aanstekelijke lach.
Maar Judith, nu ik in alle openheid mijn verhaal doe, wil ik je laten weten hoe ontzettend kwetsbaar ik me voelde toen de een-na-laatste keer in Lochem de onveiligheid er was. Ik heb letterlijk gezegd: ik kan niet meer aan de bevelen die je geeft meedoen. Alles wat er gezegd werd, zette mij vaster en verkramperder. Het zou kunnen zijn met de visie die je overbracht dat dit iets in mij was en/of controlegroepen zouden zijn. Maar toen kwam het moeilijkste voor mij: ik mocht er niet over praten, wat ik in mijn beelden zag en had ervaren anders zou er van alles geactiveerd worden. Nu is het moment daar gekomen dat ik erover aan het praten ben. ik zag een beeld van een gevecht en het ging er flink op los 2 mannen ze zagen er heel anders uit ik denk dat het reptielianen waren omdat hun huid als een krokodil leek, een ruwe hagedissen, slangenhuid. ik schrijf het juist zo om er nu dus openheid aan te geven wat me werd afgedwongen om naartoe te bewegen door jouw. Je gaf op het laatst aan zo gevalletje trauma onveiligheid, even hergeprogrammeerd wat ik als erg kleinerend ervaarde. Het zag er als misbruik uit.
Als ik als mens mijn openheid kom brengen en ik doe dat niet, dan kan ik wel stoppen. Ik stop niet, ik ga door. De laatste keer in Lochem heb ik gesproken over een beeld dat ik zag en naar mij toe kwam. Ik heb toen met moeite uit kunnen spreken dat het om blueprint of life ging. Blauwdruk van het leven.
In België vorig jaar kon ik niet benoemen wat ik heb gezien. Ik ervaarde in mij, toen ik naar iemand beneden liep, omdat diegene was weggelopen, omdat ze het volgens jou niet goed had gedaan, een voorzichtigheid. Ik kon niet bij de mensen komen en ik vroeg me af wat hier nou gebeurde. Ik kon ze letterlijk niet aanraken, of iets voor ze betekenen, anders werd er wel weer wat geactiveerd, of zo werd er dan gezegd. ik moest iedereen laten.
Het enige wat ik daar kon doen, was me blijven verbinden, focus op mezelf, het contact met mezelf, noem het maar, mijn innerlijk kind vooraan zetten. spelen en de scheppende mogelijkheden die groter werden naarmate ik nog meer ging fantaseren en ging uitvoeren. Het levensveld?? Oorspronkelijk leven??? Ik weet ook nog hoe fijn het was, de wandelingen met de hondjes en de wandelingen die ik daar zelf maakte, en dat ik een andere deelnemer lekker zag sporten. Ik vond het leuk in het zwembad, de kunstjes vanaf de duikplank.
Het allermeeste wat me heeft geraakt, is dat ik dus niet openlijk over mijn ervaringen heb mogen praten, met niemand niet. Anders zou er wat geactiveerd worden, gaf je aan, en dat was met name dan de dark ai. Ik was daar eerlijk gezegd ook wel erg bang voor. En ja, dat mocht natuurlijk niet gebeuren. Deze angst heeft me behoorlijk in de greep gehad; zelfs moest ik me zoveel mogelijk overal uit weg bewegen. Zodat ik autonoom zelfstandig op mezelf zou bewegen. Ik weet nu vanuit mijn innerlijke dat dit een trigger is geweest van eerder uit mijn leven. ik heb toen en onlangs dit jaar dingen op tafel gelegt om alles open te leggen, dit stuk ontbreekt nog en ik zal mijn uiterste best blijven doen om me in te zetten voor openheid.
Ik weet inmiddels ook meer over mijn herinneringen hierover, wat dan door jou weer wordt gezegd dat dat geen herinneringen zijn en niet klopt. Zo heb ik dat meerdere keren ervaren.
Ik zou je kunnen ophalen, maar in mijn herinnering heb ik dat ook al gepoogd te doen; je besloot toen anders en om daar te blijven. Ik steek een hand uit vanuit openheid, eerlijkheid en oprechtheid, in respect van wat je keuze zal zijn. Ik kan en ben daar niet verantwoordelijk voor. Ik heb je lief en ik kan je alleen maar laten weten dat er een welkom in gelijkwaardigheid is. De deur staat open, weet wel dat ik niet de wereld laat bewegen zoals jij wilt dat het beweegt.
Samen creëren is samen bouwen voor mij in openheid en juist met de mensen, in plaats van ergens van af te bewegen.
Ik heb enorme moeite moeten doen om, nadat ik in Elp was geweest in september, weer in contact te komen met de liefde die ik had ontmoet in Bosnië. Ik heb hem een brief geschreven vanuit de diepste van mijn zijn en tenen hoe de kus voelde enz. en of het contact weer hersteld kon worden nadat ik het contact moest verbreken, omdat dat beter zou zijn vanwege de dark ai, zoals je zei. Gelukkig was hij enorm blij en verheugd met mijn bericht. Ik weet nog wel dat je aangaf dat als ik nog wel contact met hem had, ik niet naar België mocht komen. Hierin zou ik dus zeggen: stop, dit wil ik niet weer, Judith.
Ik ben enorm dankbaar voor de mensen die ik in België heb ontmoet!!! Mijn familie, mijn naasten, mezelf.
Het gaat nu eerst om mezelf hierin te vergeven en ruimte nemen voor mezelf. Dat ik niet heb kunnen handelen vanuit mijn autonome denken. Waaronder ik je, toen je onverwachts op Meterik langskwam, geen knuffel kon geven. omdat ik nog maar net besefte wat voor inpact dit allemaal op me heeft gehad en nog heeft. Het zal nog wel wat tijd nodig hebben voor mij.
Met dit schrijven bedenk ik mij hoe fijn het is er nu woorden aan te kunnen geven, ruimte in mij te ervaren en mezelf in openheid te brengen. Te handelen, te doen. Als er iets is wat ik zou kunnen doen en als ik hierin mijn intentie kan leggen, dan zou dat nu zijn: menselijke omarming, zacht briesje en opgeruimd straatje. En wetende dat ik net zoals jij niet alles goed kan doen en op expeditie ben.
Judith, zou je kunnen kijken naar dit stuk vanuit mijn openheid naar jezelf? Kan je je voorstellen hoe dit voor mij is geweest?
Ik besef me en realiseer me dat dit bericht zo als het nu is zal blijven staan, voor iedereen inzichtelijk, open en vanuit mijn ervaring. Ik heb het vanuit mijn ervaring geschreven er hoeft niets aangepast te worden. Als ik vanuit mijn bewust denken mijn schepping zou kunnen brengen dan denk ik nu dat het een openbaring is en dat ik hiermee wil bereiken dat we in goed contact met elkaar en voor elkaar er kunnen zijn! Ik ben er!
Ellen Bos