Jouw woorden lezen raakt me weer net zo diep als toen je ze vorige week dinsdagochtend in Meterik uitsprak. Tranen, een diep schrijnend gevoel, verlangen zo intens dat het pijn doet.
Jij schrijft wat ik voel en niet onder woorden kon brengen, anders dan met mijn flügelhorn, daar lukt het soms wel. Wat een geluk dat jij dat kan, door jouw woorden heen mijn pijn vertalen naar 'hier'. Maar ook mijn gevoelsherinneringen vertalen naar 'hier'. In gevoel kan ik me heel veel herinneren, maar de woorden ontbreken me meestal.
Het geeft me de moed om door te gaan, niet op te geven en telkens dieper in mezelf te gaan. We vinden elkaar weer, we gaan de verbinding aan en ook de samenwerking. Ik voel dat steeds intenser, ik voel jullie allemaal steeds intenser, en in Meterik afgelopen week was het ook zo helder aanwezig. Sindsdien voel ik een onverbiddelijke kracht in mij. Een kracht waardoor ik veel makkelijker heldere beslissingen kan nemen, een kracht die me door de dag heen niet verlaat, en dat is nieuw voor me. Ik val weer in mij.....
Dank voor je openheid en moed Esther. 🌹
liefs, alida