Ik zag hier op de homepage het filmpje van Whitney Houston. Daar zie je zo eerst van die sporttaferelen.
Dit deed mij denken aan mijn vakantie.

Ik was op een plek waar de Tour de France doorheen kwam. De Tour de France voor vrouwen.
Het was niet de reden waarom ik daar was. Of nou ja, dat weet je maar nooit.
Ik deed zelf een Tour de France, maar dan met de auto.


Ik heb niks met sport. Behalve om het zelf te doen. Maar mijn buurman van de camping reisde achter deze Tour de France aan en wist er zo enthousiast over te vertellen dat ik ging kijken.

Hoe moet ik dit uitleggen? Ik heb het gefilmd, maar dat kan ik hier niet tonen. Ik stuurde het naar een vriendin en zij moest ook meteen huilen. Ik heb daar dus alleen maar staan huilen (met mijn zonnebril op, dus volledig veilig).
Ik weet wel dat sport enorm kan verbroederen. Maar dat echt voelen, is toch echt een ander verhaal.

Dat iedereen vóór iedereen is... 
Je kunt echt niet zien wie er nou in 1 seconde langsfietst. Er waren wel mensen die een spanbord hadden gemaakt met dat ze voor ene Pauline waren. (Als klein meisje heb ik samen met mijn broer wel eens een spanbord gemaakt voor Joop Soetemelk, toen wij precies op deze plek waren. Die naam sprak mij wel aan.)
Maar er waren ook gewoon borden met in het Frans: Hup voor de vrouwen! 
Ik dacht: Hup voor de mensen!

Tegen vrouwen die een beetje achterop waren geraakt en die helemaal alleen fietsten, werd geroepen: Courage! Courage! (Houd moed, Houd moed!)
En het voelde zo gemeend. Ik meende het zelf ook.
Alleen bij mij zat mijn keel dicht. Maar niemand vond dat erg.

Iedereen was dus voor iedereen.

Ik hou best wel veel van de muziek van Whitney Houston en ik hou ook juist veel van wat rauwere muziek. Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen https://www.youtube.com/watch?v=0rZwnIvVX7I is niet het allerbeste nummer van The Scène, maar zeker de moeite waard om eens te beluisteren.

Houd moed, lieve mensen!
Hup voor jullie en voor ons allemaal.