dag lieve krachtdrager.

altijd al, ... in de tijd dat ik hier aards doorbracht hield ik er van om bij vrienden/kennissen op bezoek te gaan zonder afspraak.  niet zozeer
onverwachts, maar gewoon spontaan als ik het voelde  ... tot dit opeens niet meer zo geapprecieerd werd (zo rond de leeftijd van 26j).
vrienden kregen kinderen, een carriere, ... of gewoon te druk in het hoofd en dus weinig ruimte voor onverwachts bezoek.
meerdere keren werd ik  binnen gelaten en ervoer ik een geforceerde gezelligheid met een ondertoon van "ga maar zo
snel mogelijk weg".   het werd meestal niet gezegd en dat voelde ik  snel aan.  het tegenstrijdige signaal gaf me dikwijls zo'n opdoffer dat ik
uiteindelijk snel weg ging met een excuus.

mijn spontaniteit werd gefnuikt. maar wat er in élk geval gebeurde was een stevige ontmoediging om ook hierin mijn gevoel te volgen.  
meer nog ik  voelde me  gedwongen om óók in die agenda te kruipen als ik iemand wilde zien.  het sloop er stiekum in ...  Ik begon het zelfs
 normaal te vinden. desondanks  voelde ik me vaak alleen.   het gevoel in een agenda stoppen is me nooit gelukt.  ... Ik vond dit zo moeilijk!

maar nu ik daar zo op terugkijk is wat me daar vooral in raakt is het niet  benoemen van wat er nú speelt, ttz de opvoering van toneel.
durven we de waarheid spreken?  
wat me daarin bezighoudt ... in hoeverre kunnen we detecteren dat de waarheden die we spreken gekleurd zijn door (negatieve) ervaringen
is dat dan de waarheid?  zoals Bert Hellinger zei:  de waarheid is voortdurend onderweg.

een tijdje nu al bezoek ik een medereiziger in mijn buurt op deze manier en besef ik dat dat  "spontane"  eigenlijk iets heel natuurlijk is.  
het staat vooraal haaks op een wereld waar agenda het ene moment op het andere dicteert.
een (spontane) ontmoeting heeft iets magisch, want alles komt te vervallen als je mekaar écht ontmoet.  alles wat je denk over mekaar te weten
wringt zich daar ook in tussen.  merken we dit op?  kunnen we het zien en laten vervallen?  
ik merk dat dit voor mij nog steeds erg speelt in hechte relaties.

ik voel al een tijdje dat ik steeds meer die spontaniteit overal in zoek.  bovendien hou ik er van om in verbinding te gaan met jou, ttz met wie jij bent.  
ik kwam dus op het idee om een experiment op te zetten in spontaniteit doorheen de drukte van het dagelijkse leven.  en daar heb ik jou bij nodig

voel je er iets voor om daar deel van uit te maken?
stuur me je adres door (tim.schelfhout@gmail.com) en de momenten met de meeste kans dat je thuis bent.  misschien kom ik dan wel bij je aankloppen!  
inherent in die verbinding is natuurlijk het geven én ontvangen van een neen.  ja, soms past het gewoon niet en ik zou het zo apprecieren als die diep gevoeld kan worden én ook gedeeld van jou naar mij.  het gaat er om dat samen-zijn in alle eerlijkheid te ervaren.
ik heb voor mezelf geen limieten gesteld qua afstand en tijd.   ik trek het graag zo breed mogelijk om dit voor mezelf te maximaliseren in loslaten, avontuur,
leven in het moment,  ... geraak ik niet meer thuis of ik krijg ik een neen ergens ver van waar mijn huis staat  ... dan is dát de situatie van dat nieuwe nu.  

Hoe ga ik daarmee om?  wat gebeurt er?  ga ik afleiding zoeken of kan ik  het helemaal ontvangen.  
misschien interesseert het je ook hoe jij daarmee om gaat.