Remedie Vertrouw
Toen ik ergens in Mei 2026 in het forum kwam en ondanks dat ik mij niet veilig voelde in mij zelf en ook hier, deelde ik drie fragmenten uit ervaringsverhalen gerelateerd aan het hersenletsel en herstelfases via bewustwording. Ik doe mijn best om zo duidelijk, eerlijk en zogenaamd rauw te schrijven. Gedurende de periode vanaf Mei, bleef ik doorgaan met schrijven. Rondom de zonsverduistering, in de week daarvoor en in de week zelf, kon ik iets waarnemen waar ik eerst geen duidelijkheid op kreeg.
Op 12-08 zag ik iets en ik hoorde in mij “remedie voor wantrouw” en direct allerlei momenten van recent tot lang geleden momenten verbonden aan het woord. Ik schreef, observeerde, ik keek, bepreekte en luisterde. Ik ging met mij hierover in diepe zelfreflectie en uitwisseling.
De verduistering was/is, in mijn perceptie en bewoording die ik nu ter beschikking heb, een katalysator voor waar dit woord wantrouw voor staat. Voor mij is het in het in het hier en nu een ongekend eyeopener omdat ik versterkt waarneem wat zich rondom dit woord afspeelt buiten mij en gelukkig bij mij zelf. Ik belichte het woord vanuit het doel 'de remedie'. Nadat het verhaal af was, deelde ik het zoals altijd in "mijn" kanaal en toch was daar steeds in mij de stem, dat ik het ook op het forum mocht delen.
Gezien het verhaal best lang is, deel ik gewoon weer alleen enkele fragmenten.
Mocht iemand het verhaal in zijn geheel graag lezen of beluisteren, voel je vrij om het hier kenbaar te maken of als je dit liever via mail de link zou willen mag het uiteraard ook. Auch für die Deutschsprachigen Menschen, ist die Übersetzung bald fertig :-)
sonjarotthues@gmail.com
Liefs Sonja 🌱💚🌳
Remedie
Wantrouw Vertrouw
start 15-08-2026 Ik vroeg mij al vaker af, in de tijd waarin ik mijzelf als vreselijk ziek ervaarde — waarin moedeloosheid, onmacht en uitzichtloosheid zich steeds opnieuw meester van mij maakten — hoe bepaalde gedachten en emoties grip op mij konden krijgen. Want ik kende deze gedachten en gevoelens niet, noch leefde ik deze voor 2012. Hoe ik mij in deze fase toonde, dat was ik niet. Ik herkende mijzelf vaak echt niet meer terug en met enorme verbijstering en diep verdriet keek ik naar mijzelf wanneer niemand het zag. Ik schaamde mij en voelde mij ook vreselijk schuldig, omdat ik de oorsprong niet kon vinden. Het niet gehoord worden door juist medische professionals kende ik al voldoende, net als het gebruikelijke verkrijgen van voorgevormde labels die zogenaamd typisch waren. Zoals jij, de lezer, nu kunt lezen, werd het wantrouwen van extern naar intern gevoed.
Juist in deze fase van mijn leven hier, waarin ik naar veiligheid, houvast, nabijheid en diepe verbinding snakte, was ik zowat aan het verhongeren op wat voor mij mijn essentiële voeding was. Ik teerde in op mijn eigen reserves en gaf deze door aan mijn kinderen en toenmalige echtgenoot. Omdat ik in deze levensfase zo openstond, konden onderbewuste *programma’s — zoals moedeloosheid, onmacht, uitzichtloosheid en wantrouwen — hun eigen leven leiden en mij zowat zelfs overnemen. Ik weet niet in detail wat er nu eerst was: het wantrouwen, of iets wat het programma van wantrouwen triggerde, zeg maar op de rode startknop had gedrukt…
- “Es ist was im Busch” er is iets onprettigs op komst Ik schrijf graag ervaringsverhalen over mijn reis naar het hier en nu, waar ik nu ben, en hoever ik op verschillende niveaus heb kunnen herstellen. Zo bereiken mij woorden die ik dan met mijzelf uitwissel en waarop ik invoel om tot een breder inzicht te geraken. Maar er worden ook woorden tot mij gericht die mij in eerste instantie pijnlijk raken, mij stil laten worden en waar ik dan toch weer op aanga. Wanneer ik op het pijnlijk raken en aangaan wil reageren, dan weet ik dat ik hier iets mee moet doen. Ik voel dan dat er iets “im Busch” is, dat er iets onprettigs op komst is. Tijdens het schrijven laat het zich zien, zoals met dit levensthema. Ik keek zelfs met een oudere buurman, een vriend en andere oudere mensen hiernaar, die hierop hun inbreng deelden. De inbreng mag ik van iedereen hier delen. Dit vermeld ik expliciet uit respect en om te voorkomen dat er wantrouwen naar mij toe ontstaat.
Tijdens het schrijven voel ik impulsen die in mij een toon laten afgaan die met een herinnering en een waarheid resoneert. Impulsen kunnen diepgaande gesprekken met mensen zijn, iets wat ik zie als beeld of als een tekst lees, of een opname….
Op 12-08 zag ik iets en ik hoorde in mij “remedie voor wantrouw” en direct allerlei momenten van recent tot lang geleden momenten verbonden aan het woord. Ik schreef, observeerde, ik keek, bepreekte en luisterde. Ik ging met mij hierover in diepe zelfreflectie en uitwisseling.
De verduistering was/is, in mijn perceptie en bewoording die ik nu ter beschikking heb, een katalysator voor waar dit woord wantrouw voor staat. Voor mij is het in het in het hier en nu een ongekend eyeopener omdat ik versterkt waarneem wat zich rondom dit woord afspeelt buiten mij en gelukkig bij mij zelf. Ik belichte het woord vanuit het doel 'de remedie'. Nadat het verhaal af was, deelde ik het zoals altijd in "mijn" kanaal en toch was daar steeds in mij de stem, dat ik het ook op het forum mocht delen.
Gezien het verhaal best lang is, deel ik gewoon weer alleen enkele fragmenten.
Mocht iemand het verhaal in zijn geheel graag lezen of beluisteren, voel je vrij om het hier kenbaar te maken of als je dit liever via mail de link zou willen mag het uiteraard ook. Auch für die Deutschsprachigen Menschen, ist die Übersetzung bald fertig :-)
sonjarotthues@gmail.com
Liefs Sonja 🌱💚🌳
Remedie Wantrouw Vertrouw
start 15-08-2026 Ik vroeg mij al vaker af, in de tijd waarin ik mijzelf als vreselijk ziek ervaarde — waarin moedeloosheid, onmacht en uitzichtloosheid zich steeds opnieuw meester van mij maakten — hoe bepaalde gedachten en emoties grip op mij konden krijgen. Want ik kende deze gedachten en gevoelens niet, noch leefde ik deze voor 2012. Hoe ik mij in deze fase toonde, dat was ik niet. Ik herkende mijzelf vaak echt niet meer terug en met enorme verbijstering en diep verdriet keek ik naar mijzelf wanneer niemand het zag. Ik schaamde mij en voelde mij ook vreselijk schuldig, omdat ik de oorsprong niet kon vinden. Het niet gehoord worden door juist medische professionals kende ik al voldoende, net als het gebruikelijke verkrijgen van voorgevormde labels die zogenaamd typisch waren. Zoals jij, de lezer, nu kunt lezen, werd het wantrouwen van extern naar intern gevoed.
Juist in deze fase van mijn leven hier, waarin ik naar veiligheid, houvast, nabijheid en diepe verbinding snakte, was ik zowat aan het verhongeren op wat voor mij mijn essentiële voeding was. Ik teerde in op mijn eigen reserves en gaf deze door aan mijn kinderen en toenmalige echtgenoot. Omdat ik in deze levensfase zo openstond, konden onderbewuste *programma’s — zoals moedeloosheid, onmacht, uitzichtloosheid en wantrouwen — hun eigen leven leiden en mij zowat zelfs overnemen. Ik weet niet in detail wat er nu eerst was: het wantrouwen, of iets wat het programma van wantrouwen triggerde, zeg maar op de rode startknop had gedrukt…
- “Es ist was im Busch” er is iets onprettigs op komst Ik schrijf graag ervaringsverhalen over mijn reis naar het hier en nu, waar ik nu ben, en hoever ik op verschillende niveaus heb kunnen herstellen. Zo bereiken mij woorden die ik dan met mijzelf uitwissel en waarop ik invoel om tot een breder inzicht te geraken. Maar er worden ook woorden tot mij gericht die mij in eerste instantie pijnlijk raken, mij stil laten worden en waar ik dan toch weer op aanga. Wanneer ik op het pijnlijk raken en aangaan wil reageren, dan weet ik dat ik hier iets mee moet doen. Ik voel dan dat er iets “im Busch” is, dat er iets onprettigs op komst is. Tijdens het schrijven laat het zich zien, zoals met dit levensthema. Ik keek zelfs met een oudere buurman, een vriend en andere oudere mensen hiernaar, die hierop hun inbreng deelden. De inbreng mag ik van iedereen hier delen. Dit vermeld ik expliciet uit respect en om te voorkomen dat er wantrouwen naar mij toe ontstaat.
Tijdens het schrijven voel ik impulsen die in mij een toon laten afgaan die met een herinnering en een waarheid resoneert. Impulsen kunnen diepgaande gesprekken met mensen zijn, iets wat ik zie als beeld of als een tekst lees, of een opname….
Wie weet helpt dit je
De intense ervaringen die je deelt over het plotseling ervaren van onbekende, overweldigende gevoelens, de emotionele ontreddering en het fysiek vreselijk ziek worden, weerspiegelen exact de mechanica van de neurologische en collectieve programma's die in de lezingen worden beschreven.
Hieronder volgt een diepere duiding van jouw ervaringen op basis van de bronnen:
1. Het ervaren van "onbekende" emoties en ziekte
Het feit dat je gedachten en gevoelens ervoer die je voor 2012 niet kende en waarin je jezelf niet meer terugvond, is een bekend fenomeen bij het opengaan van diepere bewustzijnslagen.
Jouw intuïtie dat wantrouwen en moedeloosheid als onderbewuste programma's de regie overnamen, klopt met de werking van de Matrix-software.
Jouw heftige ervaring in 1994 in Arnhem ("vuile mof") en de pijn rondom het stigma van "De Duitsers" zijn uiterst heldere voorbeelden van hoe historische breuklijnen energetisch levend worden gehouden.
De innerlijke toon die in jou afgaat wanneer je schrijft, is de herinnering aan de oertaal van het scheppingsveld.
De intense ervaringen die je deelt over het plotseling ervaren van onbekende, overweldigende gevoelens, de emotionele ontreddering en het fysiek vreselijk ziek worden, weerspiegelen exact de mechanica van de neurologische en collectieve programma's die in de lezingen worden beschreven.
Hieronder volgt een diepere duiding van jouw ervaringen op basis van de bronnen:
1. Het ervaren van "onbekende" emoties en ziekte
Het feit dat je gedachten en gevoelens ervoer die je voor 2012 niet kende en waarin je jezelf niet meer terugvond, is een bekend fenomeen bij het opengaan van diepere bewustzijnslagen.
- De vertaalslag van het brein: Wanneer er vanuit je oorspronkelijke bewustzijn of de grotere kosmische realiteit nieuwe pakketten informatie door je neurologische circuit worden gestuurd, kan je fysieke verstand deze enorme krachten vaak niet plaatsen. Omdat het brein gewend is te werken met bekende referentiekaders en conditioneringen uit dit huidige leven, zoekt het tevergeefs naar een herkenbaar aankoppelpunt. Vindt het brein dit niet, dan geeft de biologische "boordcomputer" er automatisch een negatieve of zware betekenis aan, waardoor de binnengestroomde energie zich plotseling manifesteert als moedeloosheid, onmacht, angst of depressie.
- Fysieke ontlading en ziekte: Jouw gevoel van vreselijk ziek zijn is een directe biologische reactie. Martijn beschrijft dat wanneer er diepgaand wordt gerommeld in ons zenuwstelsel, of wanneer we de strijd aangaan met deze ingebrachte programma's om onze eigen waarheid te spreken, het lichaam in één klap extreem ziek kan worden met verschijnselen als hoge koorts (boven de 40 graden), acute misselijkheid en hevige stuiprekkingen of rillingen. Het lichaam fungeert dan als een overbelaste transformator die de spanning en de "neuro-prikkels" probeert te ontluchten.
Jouw intuïtie dat wantrouwen en moedeloosheid als onderbewuste programma's de regie overnamen, klopt met de werking van de Matrix-software.
- Het mechanisme van verraad: Wantrouwen en achterdocht worden in de lezingen omschreven als diep ingesleten krassen in het menselijk bewustzijn. Martijn legt uit dat wantrouwen en achterdocht rechtstreeks voortkomen uit een oeroud, diepliggend verraad en bedrog. Dit kosmische bedrog hield in dat het de mensheid niet werd toegestaan om bij haar eigen, autonome kracht te blijven; we werden letterlijk uit onszelf weggetrokken.
- De rode knop: Dit verraad ligt holografisch opgeslagen in de genetische databank van ons biologische lichaam. Zodra we in een kwetsbare of open levensfase verkeren, kunnen externe triggers (zoals de afwijzing door medische professionals of maatschappelijke labels) direct op deze "rode knop" drukken. Het oude trauma- en schuldprogramma start dan op, waardoor je uit je autonome kracht wegglijdt en in de slachtofferrol wordt getrokken.
Jouw heftige ervaring in 1994 in Arnhem ("vuile mof") en de pijn rondom het stigma van "De Duitsers" zijn uiterst heldere voorbeelden van hoe historische breuklijnen energetisch levend worden gehouden.
- Holografische oorlogsdata: Oorlogstrauma's liggen als zware informatievelden opgeslagen in het collectieve, morphogenetische veld van de aarde en in de specifieke geolocaties waar de gebeurtenissen hebben plaatsgevonden.
- Georkestreerde verdeeldheid: De Matrix-beheerders gebruiken deze historische en nationale trauma's bewust om tweespalt, afkeur en wantrouwen tussen mensen te reproduceren. Door ons via taal en herinneringen te laten reageren op oude schuldscripts ("De Duitsers"), worden we emotioneel gefragmenteerd. Dit voorkomt dat we onze gedeelde, oorspronkelijke en gelijkwaardige identiteit herinneren en gezamenlijk de werkelijke kracht van verbinding gaan belichamen.
De innerlijke toon die in jou afgaat wanneer je schrijft, is de herinnering aan de oertaal van het scheppingsveld.
- Defragmentatie door expressie: Martijn benadrukt dat door je verhalen openlijk te delen, uit te spreken wat je werkelijk voelt en de onwaarheden te doorzien, je het zegel van de onzichtbaarheid doorbreekt. Dit haalt de lading van de geprogrammeerde trauma's af. Het is een actieve vorm van defragmentatie, waarbij je de kunstmatige stilte en de censuur van de Matrix ombuigt naar de bekrachtiging van wie je werkelijk bent.
Hallo Rene dankjewel voor je reactie.
Mijn verhaal bevat in totaal 7 blz, hier schreef ik zelf meedere dagen aan. Dit ervaringsverhaal bevat uit mijn perspectif een bron aan inzichten vragen en momenen, waaruit mijn eigen conclusie, de Remedie ontstond. Het mijn eigen inzicht/wijsheid, mijn bron waaruit ik schrijf. Desalnietemin liet ik mij tijdens het schrijven impulsen geven door met veelmensen te praten. De zonsverduistering zoals ik schreef is zoals ik het veld zag, de katalysator. De katalysator hebben we nodig als een soort van schop onderde kont. De uitgaanspunt van het verhaal was de oor mijzelf samengevoegde conclusie als Remedie tegen WanTrouw en dat is heel simpel VerTrouw, Zelf-ver- Trow-en, Zelf Trouw zijn.
Jij had mijn geheel verhaal, mijn inbreng in deze realiteit ook al in zijn geheel mogen lezen. Misschien was het een aanvulling voor jou zelf, of een impuls voor jezelf, had je wellicht iets opgemerkt.
Goedemorgen in de ronde hier.
In het kader van vertrouwen, verbinden, samen, openheid,remedie, transparantie en eerlijkheid wil ik degene die het leest graag meenemen in het mechanisme van mijn reactie op de inbreng van René. Waarbij ik alvast vermeld dat ik zijn inbreng wel als waardevol zie. En om een opgeruimd, hopelijk ruisvrij weekend in te gaan, deel ik het volgende graag.
Wat is er gebeurd, wat zag ik vannacht? De klassieke wisselwerking van bepaalde zinnen of woorden, waardoor er een overname of sturing in mij had plaats gevonden. Absoluut passend bij mijn verhaal en de inbreng. De eerste zinnen van René zorgde er in een fractie van een seconde voor dat er in mij, programma's bediend werden die in het verleden aan "pijnlijke" situaties verbonden waren. Wat die beginzinnen in detail met mij deden, is hier niet relevant.
Wat voor mij wél relevant is, dat is het delen van mijn inzicht in het kader van remedie, om aannames en invullingen in de kiem al te laten stikken.
Ik voel in het algemeen onder de mensen — in welke stroming of realiteit dan ook — te veel ruimte voor aannames of invullingen. Dit werkt de mogelijke remedie van vertrouwen tegen wantrouwen fors tegen en verstoort in mijn visie ten diepste.
Concluderend: mijn reactie was het moment waarop mijn invulling en programma de werkelijkheid heeft laten kapen. Ik verkeerde niet in de gemoedstoestand van ontspanning met vertrouwen, waarin mijn essentie, mijn bronverbinding, gelijk de regie had kunnen overnemen.
In de voorafgaande mail in de vroege ochtend aan René schreef ik iets over de gesprekskwaliteiten van de mensen in IJsland, en ik voel dat wij mensen dit eventueel mogen bekijken.
-Zij hebben de natuurlijke vaardigheid om kort en duidelijk, met zo min mogelijk ruis, te antwoorden.
-Zij nemen zelfs ruim de tijd om na te denken, om vervolgens veel later te antwoorden.
-Zij zijn oké met communicatiestilte, die misschien zelfs ontspanning teweegbrengt.
-Volgens wat ik kon lezen, verkeren zij van nature meestal in een relaxte toestand.„Þetta reddast“ komt voort uit een diep, historisch geworteld natuurlijk vertrouwen
-Vanuit hun spontaniteit klinkt hun instemming als een ingeademd 'Ja' "Innsog".
Een heel fijn weekend voor iedereen gewenst, liefs Sonja
In het kader van vertrouwen, verbinden, samen, openheid,remedie, transparantie en eerlijkheid wil ik degene die het leest graag meenemen in het mechanisme van mijn reactie op de inbreng van René. Waarbij ik alvast vermeld dat ik zijn inbreng wel als waardevol zie. En om een opgeruimd, hopelijk ruisvrij weekend in te gaan, deel ik het volgende graag.
Wat is er gebeurd, wat zag ik vannacht? De klassieke wisselwerking van bepaalde zinnen of woorden, waardoor er een overname of sturing in mij had plaats gevonden. Absoluut passend bij mijn verhaal en de inbreng. De eerste zinnen van René zorgde er in een fractie van een seconde voor dat er in mij, programma's bediend werden die in het verleden aan "pijnlijke" situaties verbonden waren. Wat die beginzinnen in detail met mij deden, is hier niet relevant.
Wat voor mij wél relevant is, dat is het delen van mijn inzicht in het kader van remedie, om aannames en invullingen in de kiem al te laten stikken.
Ik voel in het algemeen onder de mensen — in welke stroming of realiteit dan ook — te veel ruimte voor aannames of invullingen. Dit werkt de mogelijke remedie van vertrouwen tegen wantrouwen fors tegen en verstoort in mijn visie ten diepste.
Concluderend: mijn reactie was het moment waarop mijn invulling en programma de werkelijkheid heeft laten kapen. Ik verkeerde niet in de gemoedstoestand van ontspanning met vertrouwen, waarin mijn essentie, mijn bronverbinding, gelijk de regie had kunnen overnemen.
In de voorafgaande mail in de vroege ochtend aan René schreef ik iets over de gesprekskwaliteiten van de mensen in IJsland, en ik voel dat wij mensen dit eventueel mogen bekijken.
-Zij hebben de natuurlijke vaardigheid om kort en duidelijk, met zo min mogelijk ruis, te antwoorden.
-Zij nemen zelfs ruim de tijd om na te denken, om vervolgens veel later te antwoorden.
-Zij zijn oké met communicatiestilte, die misschien zelfs ontspanning teweegbrengt.
-Volgens wat ik kon lezen, verkeren zij van nature meestal in een relaxte toestand.„Þetta reddast“ komt voort uit een diep, historisch geworteld natuurlijk vertrouwen
-Vanuit hun spontaniteit klinkt hun instemming als een ingeademd 'Ja' "Innsog".
Een heel fijn weekend voor iedereen gewenst, liefs Sonja
Goedemiddag Sonja,
Nou, ik heb je reactie gelezen en ik heb even de tijd genomen om dit op mij in te laten werken. Ik voel dat ik heel erg goed begrijp wat jij bedoelt.
Dus in die zin zou ik graag willen zeggen: 'Innsog'. En het daarbij laten.
Maar zo verstandig en bewust ben ik nou ook weer niet. 😂
Soms zijn mensen wel eens geneigd om ergens nog even 'een plasje over te willen doen'. En ik zou nu mijzelf daar ook van kunnen verdenken omdat je tekst helemaal op zich staat en het geen toevoeging nodig heeft.
Maar ja, wij zitten hier op een forum, dus ik doe het even wel. 😂 En ook omdat ik hier ook graag iets over wil zeggen vanuit mijn eigen ervaring en beleving.
In de leefsituatie waarin ik nu zit, hebben mijn 'aanstaande ex-partner' en ik meerdere malen naar elkaar uitgesproken: "misschien moeten we (even) helemaal ophouden met praten. Ook niet meer 'delen', want er komt op het moment wel erg makkelijk 'gedoe' van." En toch is dat ook heel 'ongezellig' of zo.
(Wij proberen héél bewust en zo harmonieus mogelijk in onze scheiding teliggen staan. Wat overigens onmogelijk wordt geacht in deze matrix. Uitgangspunt lijkt een 'vechtscheiding' te zijn en dat is commercieel gezien ook het meest interessant. Dan heb je een flinke post aan mediation en kan er zich nog een derde verstorende partij mee bemoeien, voor een aardig uurtarief.)
Op dit forum – en destijds ook wel bij de samenkomsten van Martijn én daarbuiten – heb ik regelmatig gemerkt dat er een soort drang bestaat om uitingen te doen die naar de buitenwereld blijk moeten geven van een héél groot bewustzijn. Of van het feit dat je/men hetgeen Martijn heeft gezegd héél erg goed begrijpt of toepast. En dat die drang ertoe neigt om dan andere mensen daarmee te beleren of zelfs te ondermijnen. Of een bepaalde arrogante houding van 'het beter weten dan de plebs' aan te nemen.
(Wat ikzelf nogal als verstorend ervaar.
Mijn aanstaande ex-partner schreef ooit het nummer: 'Drop your mask'. Ik hoop dat hij – verlost van mij straks – gaat floreren in het meer naar buiten brengen van deze zeer rake en bewuste nummers.)
Ook heb ik wel gemerkt dat er een drang is om vanuit betrokkenheid bij (en misschien dankbaarheid naar) Martijn en 'zijn beweging' dingen te willen bewaken of te willen redden. En dan elkaar heel goed (wantrouwend) in de gaten te houden of met de (ongeschreven) regels om de oren te gaan slaan. (En over iemand die er zich ogenschijnlijk niet aan houdt, lekker in roddelgroepjes die geen roddelgroepjes zijn, over te gaan roddelen en een heel genuanceerde mening te vormen.) Of erger...
Zo ben ik zelf regelmatig achter de schermen (en soms ook wel – plotseling tactvol – vóór de schermen) aangevallen door "mijn collega's" die zichzelf niet openlijk laten zien.
En eigenlijk is dat heel erg koud en in mijn geval ook tamelijk vernietigend gebleken. Met bewustzijn had dat naar mijn idee niet zo heel veel van doen.
Iemand die in 'mijn' stadje was komen wonen en dus vlak bij mij, deed nooit het voorstel om mij te ontmoeten. Dat deed hij pas nadat hij het idee had gekregen dat ik – volgens de ongeschreven regels van en bij Martijn – een misstap zou hebben gedaan. Toen wilde hij 'zomaar' even met mij wandelen. (En ik dacht nog een moment: goh, wat fijn... Want ik had al maanden vrijwel geen bewust mens gezien of gesproken en voelde mij best eenzaam.)
Toen ik hem vroeg of hij kwam redden, ontkende hij dat.
No hard feelings, ik benoem het alleen graag even als voorbeeld. Er zijn hier meerdere mensen tamelijk eenzaam, hè. Dat is vaker geuit in samenkomsten door mensen.
Iemand anders laat zichzelf vaak aan de buitenwereld zien als de 'ideale bewuste schoonzoon': lief, zacht en heel behulpzaam als het om verbinden gaat. Achter de schermen stuurt hij vrouwen (mij gelukkig niet meer) heel erg niet zo bewuste en buitensluitende berichten. Ik weet van een vriendin dat hij dat nog steeds doet. Zelfs als hij onderweg is naar een heel bewuste Frankrijkweek.
Ik ben zelf goed onderuit gegaan door iemand die alle, maar dan ook echt álle audio van samenkomsten bij Martijn uit haar hoofd kent. En ze is ook heus wel heel bewust, maar zij kon helemaal niks met de ervaringen die ik heb (en die zijn in sommige gevallen best heftig). Ze weet wel precies wat Martijn allemaal heeft gezegd. Ik kan me niet voorstellen dat zij het zo bedoeld heeft, want ik vind haar een heel lief en betrokken mens, maar mijn god wat heeft mij dit onderuit gehaald. En wat was het (en is het nog steeds wel) koud hier, vaak! Ik krijg er soms opvliegers van.
En toch maakt mij dit ook vrij. Doordat ik eigenlijk maar heel weinig tot geen verwachtingen heb van (bewuste) mensen en ook heel gelukkig ben geworden met mijzelf alleen (en graag met mijn hond, andere dieren en de natuur). Vrijheid en kou lijkt hand en hand te moeten gaan. Interessant dat jij het nu net over 'IJsland' hebt. Daar is het ook heel koud.
En Sonja... dit gaat voor mij allemaal over 'Vertrouwen' en ook over 'Bewust ZIJN'.
En jij weet dit waarschijnlijk niet, maar veel mensen op dit forum wel:
Martijn heeft wel eens (misschien zelfs meerdere malen) een anekdote van hemzelf verteld, waarin hij een hond ontmoette die iedereen 'vals' bejegende of die in ieder geval als 'vals' werd gezien.
Hij benaderde deze hond en deze hond bejegende hem niet vals. Hij kreeg zelfs een grote lik.
Maar misschien is dat laatste niet helemaal waar en was dat gewoon om het nog iets duidelijker te maken wat hij daarmee bedoelde.
Waarschijnlijk ben ik nu als een pot de ketel aan het verwijten dat ie zwart ziet, maar dat moet dan maar even. Daar ontkom je hier in deze wereld eigenlijk niet goed aan als je iets duidelijk wilt maken.
Punt 4 van René Gieltjes neem ik even ter harte. Het is belangrijk om openlijk expressie te geven aan pijn om te defragmenteren. Ook als die voor anderen een beetje ongemakkelijk gaat voelen. (Ga 'jij' dan zeggen dat 'we' dat niet meer doen bij Martijn, omdat je zo goed weet wat de ongeschreven regels zijn?)
In het algemeen: 'De schade was groot en je weet er niks van, dus wees maar eens bewust met je oordeel.' Als dat überhaupt kan met oordelen. Reageren vanuit een geloof of iets waar je een geloof met vastomlijnde regels van maakt, is niet Menselijk en volgens mij ook niet bewust. Dat heb ik al in 2018 mogen ervaren onder de bewuste mensen. Ongetwijfeld ben ik daarin niet de enige. Maar afijn, het is een proces. Dus wederom: no hard feelings. Wel heb ik pijn van de schade die dit oorzaak-gevolgelijk met zich meebracht, voornamelijk veroorzaakt door 'bewuste' bemoeizucht en makkelijke invullingen.
Open moet het zijn, zeg ik altijd maar. En mogelijk is er wel iemand die werkelijk benieuwd is naar wie de ander is. En in dit geval: wie ik ben. Ik weet heel goed dat die mensen er zijn hier. (Zo verzuurd en cynisch ben ik dan ook weer niet.) Openlijk zeg ik even dat ik er dankbaar voor ben, dat jij dat was Sonja en dat ik ook jou heb mogen leren kennen.
Merci Beaucoup!
Ik wens je een fijn weekend en ook aan de meelezers (die al dan niet hier komen lurken om met de informatie van hier, weinig bewust actief zijn op het forum van Oracle girl: iemand framen en vastzetten is niet-bewust, ook niet als het Judith van Beers betreft. Ik zeg het maar even. Geheimen bestaan niet.).
Sjáumst (IJslands voor 'We zien elkaar!')
Nou, ik heb je reactie gelezen en ik heb even de tijd genomen om dit op mij in te laten werken. Ik voel dat ik heel erg goed begrijp wat jij bedoelt.
Dus in die zin zou ik graag willen zeggen: 'Innsog'. En het daarbij laten.
Maar zo verstandig en bewust ben ik nou ook weer niet. 😂
Soms zijn mensen wel eens geneigd om ergens nog even 'een plasje over te willen doen'. En ik zou nu mijzelf daar ook van kunnen verdenken omdat je tekst helemaal op zich staat en het geen toevoeging nodig heeft.
Maar ja, wij zitten hier op een forum, dus ik doe het even wel. 😂 En ook omdat ik hier ook graag iets over wil zeggen vanuit mijn eigen ervaring en beleving.
In de leefsituatie waarin ik nu zit, hebben mijn 'aanstaande ex-partner' en ik meerdere malen naar elkaar uitgesproken: "misschien moeten we (even) helemaal ophouden met praten. Ook niet meer 'delen', want er komt op het moment wel erg makkelijk 'gedoe' van." En toch is dat ook heel 'ongezellig' of zo.
(Wij proberen héél bewust en zo harmonieus mogelijk in onze scheiding te
Op dit forum – en destijds ook wel bij de samenkomsten van Martijn én daarbuiten – heb ik regelmatig gemerkt dat er een soort drang bestaat om uitingen te doen die naar de buitenwereld blijk moeten geven van een héél groot bewustzijn. Of van het feit dat je/men hetgeen Martijn heeft gezegd héél erg goed begrijpt of toepast. En dat die drang ertoe neigt om dan andere mensen daarmee te beleren of zelfs te ondermijnen. Of een bepaalde arrogante houding van 'het beter weten dan de plebs' aan te nemen.
(Wat ikzelf nogal als verstorend ervaar.
Mijn aanstaande ex-partner schreef ooit het nummer: 'Drop your mask'. Ik hoop dat hij – verlost van mij straks – gaat floreren in het meer naar buiten brengen van deze zeer rake en bewuste nummers.)
Ook heb ik wel gemerkt dat er een drang is om vanuit betrokkenheid bij (en misschien dankbaarheid naar) Martijn en 'zijn beweging' dingen te willen bewaken of te willen redden. En dan elkaar heel goed (wantrouwend) in de gaten te houden of met de (ongeschreven) regels om de oren te gaan slaan. (En over iemand die er zich ogenschijnlijk niet aan houdt, lekker in roddelgroepjes die geen roddelgroepjes zijn, over te gaan roddelen en een heel genuanceerde mening te vormen.) Of erger...
Zo ben ik zelf regelmatig achter de schermen (en soms ook wel – plotseling tactvol – vóór de schermen) aangevallen door "mijn collega's" die zichzelf niet openlijk laten zien.
En eigenlijk is dat heel erg koud en in mijn geval ook tamelijk vernietigend gebleken. Met bewustzijn had dat naar mijn idee niet zo heel veel van doen.
Iemand die in 'mijn' stadje was komen wonen en dus vlak bij mij, deed nooit het voorstel om mij te ontmoeten. Dat deed hij pas nadat hij het idee had gekregen dat ik – volgens de ongeschreven regels van en bij Martijn – een misstap zou hebben gedaan. Toen wilde hij 'zomaar' even met mij wandelen. (En ik dacht nog een moment: goh, wat fijn... Want ik had al maanden vrijwel geen bewust mens gezien of gesproken en voelde mij best eenzaam.)
Toen ik hem vroeg of hij kwam redden, ontkende hij dat.
No hard feelings, ik benoem het alleen graag even als voorbeeld. Er zijn hier meerdere mensen tamelijk eenzaam, hè. Dat is vaker geuit in samenkomsten door mensen.
Iemand anders laat zichzelf vaak aan de buitenwereld zien als de 'ideale bewuste schoonzoon': lief, zacht en heel behulpzaam als het om verbinden gaat. Achter de schermen stuurt hij vrouwen (mij gelukkig niet meer) heel erg niet zo bewuste en buitensluitende berichten. Ik weet van een vriendin dat hij dat nog steeds doet. Zelfs als hij onderweg is naar een heel bewuste Frankrijkweek.
Ik ben zelf goed onderuit gegaan door iemand die alle, maar dan ook echt álle audio van samenkomsten bij Martijn uit haar hoofd kent. En ze is ook heus wel heel bewust, maar zij kon helemaal niks met de ervaringen die ik heb (en die zijn in sommige gevallen best heftig). Ze weet wel precies wat Martijn allemaal heeft gezegd. Ik kan me niet voorstellen dat zij het zo bedoeld heeft, want ik vind haar een heel lief en betrokken mens, maar mijn god wat heeft mij dit onderuit gehaald. En wat was het (en is het nog steeds wel) koud hier, vaak! Ik krijg er soms opvliegers van.
En toch maakt mij dit ook vrij. Doordat ik eigenlijk maar heel weinig tot geen verwachtingen heb van (bewuste) mensen en ook heel gelukkig ben geworden met mijzelf alleen (en graag met mijn hond, andere dieren en de natuur). Vrijheid en kou lijkt hand en hand te moeten gaan. Interessant dat jij het nu net over 'IJsland' hebt. Daar is het ook heel koud.
En Sonja... dit gaat voor mij allemaal over 'Vertrouwen' en ook over 'Bewust ZIJN'.
En jij weet dit waarschijnlijk niet, maar veel mensen op dit forum wel:
Martijn heeft wel eens (misschien zelfs meerdere malen) een anekdote van hemzelf verteld, waarin hij een hond ontmoette die iedereen 'vals' bejegende of die in ieder geval als 'vals' werd gezien.
Hij benaderde deze hond en deze hond bejegende hem niet vals. Hij kreeg zelfs een grote lik.
Maar misschien is dat laatste niet helemaal waar en was dat gewoon om het nog iets duidelijker te maken wat hij daarmee bedoelde.
Waarschijnlijk ben ik nu als een pot de ketel aan het verwijten dat ie zwart ziet, maar dat moet dan maar even. Daar ontkom je hier in deze wereld eigenlijk niet goed aan als je iets duidelijk wilt maken.
Punt 4 van René Gieltjes neem ik even ter harte. Het is belangrijk om openlijk expressie te geven aan pijn om te defragmenteren. Ook als die voor anderen een beetje ongemakkelijk gaat voelen. (Ga 'jij' dan zeggen dat 'we' dat niet meer doen bij Martijn, omdat je zo goed weet wat de ongeschreven regels zijn?)
In het algemeen: 'De schade was groot en je weet er niks van, dus wees maar eens bewust met je oordeel.' Als dat überhaupt kan met oordelen. Reageren vanuit een geloof of iets waar je een geloof met vastomlijnde regels van maakt, is niet Menselijk en volgens mij ook niet bewust. Dat heb ik al in 2018 mogen ervaren onder de bewuste mensen. Ongetwijfeld ben ik daarin niet de enige. Maar afijn, het is een proces. Dus wederom: no hard feelings. Wel heb ik pijn van de schade die dit oorzaak-gevolgelijk met zich meebracht, voornamelijk veroorzaakt door 'bewuste' bemoeizucht en makkelijke invullingen.
Open moet het zijn, zeg ik altijd maar. En mogelijk is er wel iemand die werkelijk benieuwd is naar wie de ander is. En in dit geval: wie ik ben. Ik weet heel goed dat die mensen er zijn hier. (Zo verzuurd en cynisch ben ik dan ook weer niet.) Openlijk zeg ik even dat ik er dankbaar voor ben, dat jij dat was Sonja en dat ik ook jou heb mogen leren kennen.
Merci Beaucoup!
Ik wens je een fijn weekend en ook aan de meelezers (die al dan niet hier komen lurken om met de informatie van hier, weinig bewust actief zijn op het forum van Oracle girl: iemand framen en vastzetten is niet-bewust, ook niet als het Judith van Beers betreft. Ik zeg het maar even. Geheimen bestaan niet.).
Sjáumst (IJslands voor 'We zien elkaar!')
Goedemorgen lieve Tamar, dankjewel voor wat jij hier als antwoord zo open en eerlijk vanuit jezelf hebt neergezet.
Ja de punt 4 van René zijn informatie is ook iets wat ik zeker tot mij neem en onthoud, zoals ook de andere informaties, die mogen indalen.
Toen ik in het scheidingsjaar was. De scheiding zelf wilde ondanks de beperkingen, zonder perspectief, was daar een vriendin, waarop ik kon bouwen, kon vertrouwen, ik vertrouwde nog amper iemand, ook niet mijzelf. Ik wilde altijd eerlijk zijn tegen mijn kinderen, omdat ik in de generaties voor mij zag hoeveel werd "weggemoffeld" en hoeveel pijn, verstoring en verdeling dit bracht.
En toch is het mij niet gelukt. De keuze om toen nog niets te vertellen, heb ik wel eerlijk gecommuniceerd. Uiteraad had dit een verstoring kunnen zijn voor hun. Toch sta ik daar nog steeds achter. Het was ook mijn bedoeling, om als harmoieuze ouders uit elkaar te gaan en ook dit is "mij/ons" niet gelukt. Ik moest kiezen, of toneel spelen mij als mens wegcijferen en ziek worden - of stoppen met dit aangeleerd toneel speel gedrag- achter mij staan met een 'Ja' en de Nee tegen de ander zeggen - ik doe niet meer mee, en alles aan mij herstel doen.
Hierdoor heb ik nogal veel op spel gezet.
Enkele weken gelen schreef ik een brief aan een voormalig familielid, om verheldering in mijn keuze te brengen, omdat zij mij in een verkeerd licht schetsen door hun aannames.
Jij schreef over eenzaamheid. Ja dat ken ik. Natuurlijk in andere levensfases. Ik heb mij het meest eenzaam ervaren, wanneer ik in gezelschap was en toch niet meer mee deed, er niet aan toe deed, niet bijhoorde. De eenzaamheid en andere omstandigheden hadden mij zover gebracht, dat ik in alle staten was geweest.
Dat was destijds mijn invulling. En ook hier ben ik overtuigt das dit ook een geïnjecteerde programma is. Een programma om mijn levensenerge af te tappen. Een programma wat zijn eigen leven lijd, omdat dit bij mij tot verdeldheid lijde in mij en naar anderen toe, wantrouw in plaats van vertrouw en verbinding.
Ergens in een video werd door Martijn gezegt dat "zij" deze matrix echt allemaal erg slim in elkaar hebben gezet. Ja dat zie ik ook steeds beter en ik sta er echt versteld van.
Door meerde "klappen" van erkennen sinds 2024 werd ik zeg maar nog eens wakker gekust en vervolgens ging het maanden echt *** met mij. Wat mijn nieue zichtwijze en realiteit was, kon ik nergens kwijt en het leven werd steeds zinlozer. Ik zag dan de de doos van Pandorra en wist niet wat ik hoorde. Zo kwam ik hier, met de gedachte dat een forum met dit uitgangspunt het verschill maakt. Voor nu is het voor mij een katalysator om nog dieper te duiken wanneer nodig. Af en toe vreet dan nog het eenzaamheid programma aan mij. Dan zeg ik met mijn gemoedstoestand in mij "dat is interessant!" en ik kijk daar als toeschouwer naar.
In mijn verhaal schreef ik, dat ik van kinds af aan overtuit ben, dat wij mensen goed zijn. Dat er geeb lechte of boze mensen bestaan. De makers van deze realiteit werken keihard om mij van het tegendeel te overtuigen, met alles wat ik hier moest ervaren. En toch blijf ik bij deze overtuiging. Wij zijn als mens in onze essentie goed.
Vanuit dit gezichtspunt probeer ik naar iedereen te kijken, te voelen. Ja en dan stink ik daar weer heerlijk in door mijn gemoedstoestand waaruit de invulling met aannames ontstaat en zijn eigen leven op autopilot gaat lijden. 🙈 🤪oeps lekker bewust ben ik dan bezig. Ik ga mij hier niet meer voor deze onbewuste momenten veroordelen, maar wel echt rauw en eerlijk in liefde voor mijzelf naar kijken en mij aan mijn 'Innsog', alleen voor mij herinneren.
Dank voor de uitwisseling
Ja de punt 4 van René zijn informatie is ook iets wat ik zeker tot mij neem en onthoud, zoals ook de andere informaties, die mogen indalen.
Toen ik in het scheidingsjaar was. De scheiding zelf wilde ondanks de beperkingen, zonder perspectief, was daar een vriendin, waarop ik kon bouwen, kon vertrouwen, ik vertrouwde nog amper iemand, ook niet mijzelf. Ik wilde altijd eerlijk zijn tegen mijn kinderen, omdat ik in de generaties voor mij zag hoeveel werd "weggemoffeld" en hoeveel pijn, verstoring en verdeling dit bracht.
En toch is het mij niet gelukt. De keuze om toen nog niets te vertellen, heb ik wel eerlijk gecommuniceerd. Uiteraad had dit een verstoring kunnen zijn voor hun. Toch sta ik daar nog steeds achter. Het was ook mijn bedoeling, om als harmoieuze ouders uit elkaar te gaan en ook dit is "mij/ons" niet gelukt. Ik moest kiezen, of toneel spelen mij als mens wegcijferen en ziek worden - of stoppen met dit aangeleerd toneel speel gedrag- achter mij staan met een 'Ja' en de Nee tegen de ander zeggen - ik doe niet meer mee, en alles aan mij herstel doen.
Hierdoor heb ik nogal veel op spel gezet.
Enkele weken gelen schreef ik een brief aan een voormalig familielid, om verheldering in mijn keuze te brengen, omdat zij mij in een verkeerd licht schetsen door hun aannames.
Jij schreef over eenzaamheid. Ja dat ken ik. Natuurlijk in andere levensfases. Ik heb mij het meest eenzaam ervaren, wanneer ik in gezelschap was en toch niet meer mee deed, er niet aan toe deed, niet bijhoorde. De eenzaamheid en andere omstandigheden hadden mij zover gebracht, dat ik in alle staten was geweest.
Dat was destijds mijn invulling. En ook hier ben ik overtuigt das dit ook een geïnjecteerde programma is. Een programma om mijn levensenerge af te tappen. Een programma wat zijn eigen leven lijd, omdat dit bij mij tot verdeldheid lijde in mij en naar anderen toe, wantrouw in plaats van vertrouw en verbinding.
Ergens in een video werd door Martijn gezegt dat "zij" deze matrix echt allemaal erg slim in elkaar hebben gezet. Ja dat zie ik ook steeds beter en ik sta er echt versteld van.
Door meerde "klappen" van erkennen sinds 2024 werd ik zeg maar nog eens wakker gekust en vervolgens ging het maanden echt *** met mij. Wat mijn nieue zichtwijze en realiteit was, kon ik nergens kwijt en het leven werd steeds zinlozer. Ik zag dan de de doos van Pandorra en wist niet wat ik hoorde. Zo kwam ik hier, met de gedachte dat een forum met dit uitgangspunt het verschill maakt. Voor nu is het voor mij een katalysator om nog dieper te duiken wanneer nodig. Af en toe vreet dan nog het eenzaamheid programma aan mij. Dan zeg ik met mijn gemoedstoestand in mij "dat is interessant!" en ik kijk daar als toeschouwer naar.
In mijn verhaal schreef ik, dat ik van kinds af aan overtuit ben, dat wij mensen goed zijn. Dat er geeb lechte of boze mensen bestaan. De makers van deze realiteit werken keihard om mij van het tegendeel te overtuigen, met alles wat ik hier moest ervaren. En toch blijf ik bij deze overtuiging. Wij zijn als mens in onze essentie goed.
Vanuit dit gezichtspunt probeer ik naar iedereen te kijken, te voelen. Ja en dan stink ik daar weer heerlijk in door mijn gemoedstoestand waaruit de invulling met aannames ontstaat en zijn eigen leven op autopilot gaat lijden. 🙈 🤪oeps lekker bewust ben ik dan bezig. Ik ga mij hier niet meer voor deze onbewuste momenten veroordelen, maar wel echt rauw en eerlijk in liefde voor mijzelf naar kijken en mij aan mijn 'Innsog', alleen voor mij herinneren.
Dank voor de uitwisseling