Er zijn dagen dat 'het' allemaal heel duidelijk is en er zijn dagen dat het meer vertroebeld lijkt in mezelf. Deze tekst op een vrachtwagen her innerde mij op het moment dat hij voorbij reed weer aan wie ik ben/ wie we zijn en waar we goed in zijn.
De tekst luidde: Expert in water isolatie
Ik voelde de woorden diep voorbij de eerste 'logische' betekenis. Voor nu voel ik m niet verder toe te lichten.
Mooi! Bij mij komt dan boven; Niet jouw water, niet mijn water, WATER Niet jouw leven, niet mijn leven, LEVEN Niet jouw Bron, niet mijn Bron, BRON Niet isoleren, maar vrij laten stromen... Geen expert in isoleren, maar in delen.
Gisteren was ik in de polder aan het fietsen in de harde wind om even iets te kunnen voelen en toen kwam er een bus langs me rijden met de tekst: "bestrijdingsdienst". Ik voelde me aan gaan, het raakte gewoon iets in me, ook omdat ik voel dingen schoon te willen wassen. Er kwamen wat vragen in mij naar boven:
- Wie zijn de bestrijders? - Wie of wat moet bestreden worden? - Moet er überhaupt iets bestreden worden? - Is co-existentie mogelijk?
Het voelt dat iedereen een puzzelstuk aanlegt, wat er op vrachtwagens aan onze beeldschermen voorbij komt, kan mogelijk verband met elkaar houden in een soort estafette file en ach... het kan ook zomaar toeval zijn :).
Groetjes, Claudia
Mooi wat zich in ieder aandient die het leest en voelt en het hier weergeeft. Hoe mooi is het dat ieder haar eigen unieke besef opent.
Voor mij was de tekst inspirerend op de laag van ons bewustzijn. Het water. En de warmte in ons, onze eigen lichtvonk/gouden licht. Hoe door aanwezig te zijn in onszelf we de kou van het andere veld niet binnen laten komen. Het wel kunnen voelen en onze warmte/liefde die voor ons isolerend werkt (in de zin van je huis isoleren ; )) zorgt dat we blijven staan en niet in reactie hoeven gaan. En vanuit onze kracht zijn en doen, dwars door de 'kou' heen zonder aanval.