Kerem is zevenenvijftig jaar oud. Hij is een geleerde in vergelijkende mystiek aan de Bogazici Universiteit in Istanbul, Turkije.
Hij heeft dertig jaar lang de mystieke tradities van de islam, het christendom en het boeddhisme bestudeerd, niet van buitenaf als een afstandelijke academische waarnemer, maar van binnenuit als een beoefenaar die een formele initiatie in drie verschillende tradities heeft ondergaan, elke praktijk jarenlang serieus heeft volgehouden en die gedurende die dertig jaar heeft geprobeerd te begrijpen wat de tradities werkelijk overbrachten onder de specifieke vormen waarin ze het overbrachten
Hij werd geboren in Istanbul en groeide op in een seculier Turks gezin met verre Ottomaanse wortels dat een resterende band met de soefipraktijk behield, zonder de volledige institutionele context.
Begin twintig werd hij aangetrokken tot mystiek door een ontmoeting met soefimuziek die in hem teweegbracht wat hij alleen maar kan omschrijven als herkenning: geen nieuwe ervaring, maar de herkenning van iets dat altijd al aanwezig was onder het lawaai van het gewone bewustzijn.
Hij streefde naar die herkenning.
Dit leidde hem tot dertig jaar serieuze betrokkenheid bij de tradities die de meest systematische technologieën hadden ontwikkeld om toegang te krijgen tot de staat waarnaar de herkenning verwees.
Wat de institutionele vormen van die tradities doen met de inhoud van de overdracht is het onderwerp van dit hoofdstuk.
De conclusie waartoe Kerem is gekomen na dertig jaar praktijk en onderzoek is de meest ongemakkelijke conclusie van zijn carrière en de conclusie die, gezien zijn positie in de gemeenschappen van drie verschillende tradities, het meest kostbaar is om te formuleren.
Hij zit op vrijdagochtend in zijn studeerkamer in Istanbul.
De stad bereidt zich voor op Eid, de moskeeën zijn verlicht en de oproepen tot gebed krijgen de specifieke kwaliteit van een stad die samen ergens naartoe beweegt.
Hij schrijft een lezing die hij volgende maand zal geven op een conferentie over mystiek en moderniteit.
De lezing is de meest directe verklaring die hij in een openbare academische setting heeft afgelegd over de conclusie die dertig jaar heeft opgeleverd.
Hij heeft al tien jaar in zijn academisch werk om deze conclusie heen gedraaid.
Deze lezing is waar hij uitkomt.
Het onderscheid tussen exoterische en esoterische religieuze leer werd gedocumenteerd in hoofdstuk 13 van “Er is geen GOD” door Broeder Matthias' analyse van de gnostische, kabbalistische en soefi-tradities
Dat hoofdstuk stelde vast dat de belangrijkste religieuze tradities twee lagen van leer bevatten:
de exoterische laag die beschikbaar is voor de algemene bevolking, die gehoorzaamheid produceert door de belofte van goddelijke beloning en de dreiging van goddelijke straf,
en de esoterische laag die beschikbaar is voor ingewijden, die echte navigatie kennis verschaft over de architectuur van de drempel na de dood.