Een Morgen zonder Morgen, morgen of vandaag?

Het was 5 uur in de ochtend toen ik wakker werd in een nieuwe realiteit. De aankomst was heel rustig en vredig en gelijktijdig ook vragend ervoer ik een speciaal gevoel in mijn lichaam: deze Nieuwe Dag, een Nieuw Moment van het Oneindige Sprankelende Leven de Vrijheid geven waar het zo om vraagt. Met tranen in mijn ogen stond ik op uit mijn bed, nadat ik mezelf nog een aantal malen een extra moment op beide zijden gegund had. Het mocht niet baten, ik had na eonen slapen zin om het Levende Leven in te gaan. En zo geschiedde het, de dag van vandaag startte terwijl ik er altijd al was en ben. Ik ben er Levend en wel!

De tranen veegde ik van mijn wangen, de pijn die ik ervoer binnen in mijn Hart was niet te verzachten; de pijn van de Liefde die ik in mezelf draag voor de Waarheid van het Leven en voor de Waarheid van het Leven in ieders Hart die net zoals ik een reis maak in deze Werkelijkheid. Ik ervoer de grote Familiekracht die we als Mensen Samen op de Aarde zijn. Het verdriet ook, wat wij als Familie elkaar allemaal aandoen. De laatste traan hing nog aan mijn onderste ooglid, die kennelijk wachtte totdat ik mijn blik erdoorheen liet wandelen om de Wereld in te kijken.

De vogels riepen massaal dat het Leven klaar staat om te leven met mij, met jou, met ons allemaal. Werkelijk een heel orkest van verschillende mooie vogeltjes en vogels lieten het LevensVeld van de Nieuwe Dag extra dansen. Op de achtergrond roeide de Zon die achter de wolken haar grote glimlach liet voelen. Ik rekte me uit en stapte in mijn sportkleding, op weg naar de buitenwereld via de achterdeur van mijn huis. Mijn ogen gleden over de vijver en de vissen zwommen kalm onder het bruggetje door.

Het was fijn de ochtendgloren te voelen en te mogen delen met de natuur en de dieren. De wandeling over het zandpad naar het natuurgebied voelde als een verwelkoming, dat ik er mocht zijn. Zo verliep de warming-up die ik uiteindelijk voortzette in (jawel) de sportschool in Hoogeveen. Er was naast mij in de sportruimte nog een ander persoon die ervoor koos om lekker in de ochtendrust te bewegen. De dag, de Nieuwe Dag, de Oneindige Dag met Waarachtige Keuzes, Mogelijkheden en Blijdschap golfde rustig door mij heen.

Ik kon mij totaal niet meer herinneren wat ik morgen en volgende week heb gedaan, dat was best een vreemde ervaring. Maar uiteindelijk liet ik het los, wat maakt het ook uit wat er volgende week is gebeurd, het is toch al geweest en omdat ikzelf de keuzes mag maken vanuit mijn gevoel kan ik net zo goed in dit moment verblijven.

Thuis terug gekomen in Kerkenveld zette ik heerlijk de muziek luid en vrolijk aan in mijn huiskamer, de achterdeur wagenwijd open zodat de dieren er ook van mee zouden kunnen genieten, wellicht meer van mijn blijdschap dan van het volume, maar ook dat mocht de levenspret niet drukken. Een collectie van Hans Zimmer zette ik aan, die mij meenam in het Krijger Landschap; er is werk te doen! De BronKracht van de Mens in beeld en gevoel brengen, Samen! 

Een spreeuw trotseerde het volume en vloog de keuken binnen, door de huiskamer en daarna weer in de tegenovergestelde richting terug de tuin in.
Ik voelde verwondering en speelsheid alsof ze zei: "zal ik morgen weer een keer binnenkomen?" De tijd vloog samen met haar door de tuin en ik zag het NU gebeuren.

De glimlach van de bloemen in de tuin vertelde me dat ik degene ben die kijkt en voelt. Mijn Hart bevestigde dat luidkloppend. Ik houd van het Leven, ik houd ervan hier te zijn, ik houd van jou!

Warme groet,
Martijn