Hallo Elaina ik weet niet of ik je tekst goed begrepen heb en of mijn antwoord hierop aansluit. Ik probeer het.
Ja dat is inderdaad moeilijk juist te interpreteren van wat is wat. Volgens mij is dat ook gewild, verwarring en paradoxen.
Je vraag over de achterban.
Wat steeds meer in mij indaalt is het weten, dat ook hun net zo als ik gestuurd worden en iedereen heeft zijn eigen beleveniswereld en prioriteiten in het leven. Zo is het voor mij makkelijker naar iedereen observerend te kijken. Ik heb weinig contact met mijn familie (gewoon dat is niet omdat we boos zijn). Ik was altijd al het "buitenbeentje"
Na het hersenletsel en de daarop volgende jaren werd het isolement, mijn realiteit steeds kleiner. Ik voelde amper ondersteuning van de achterban of dat ze "vrijwillig", gevoeld achter mij stonden. Dit heeft veel verschillende factoren.
Wanneer ik mij sterk en goed voel, kan ik observerend zien. Wanneer ik moe en laag in trilling ben ervaar ik mij niet gesteund.
Ik weet dat ik al die jaren aangeleerde verwachtingen op mijn achterban had geprojecteerd, die hun niet konden vervullen.
Door dit te weten kan ik nu zeggen, dat mijn aangeleerde verwachtingen de oorspronglijke onvoorwaardelijke omgang in liefde met iedereen tegenwerkt(e).
Begin dit jaar was ik een paar dagen op bezoek bij mijn familie. Ik had een dag symptomen van heftig ziek zijn. Ik heb mij gelijk terug getrokken in mijn slaapkamer, om met mij energetisch te "werken" en dat hielp. Mijn familie leeft in een kompleet andere realiteit en het is gewoon erg zwaar mij in hun wereld te bewegen.
Inderdaad is het niet aanmoedigend wanneer men weet, dat men bij contact echt "misselijk" kan worden. Toch zoals jij zeker weet, zijn wij zo groot en sterk, de schepper van onze eigen realiteit. Zodat wij ons met iets wat niet aanmoedigend is (een projectie), niet mogen identificeren anders word het de eigen realiteit.
Daarbij komt vanuit mij perceptie, dat het "verdeel en heers" van de antikrachten gewild is. Doordat we zeg maar afstand van onze achterban zouden nemen, staan we alleen, voelen we ons eenzaam zwak en kwetsbaar. Een makkelijk prooi voor Loosh trekken en sturing.
Je zou je dus kunnn vragen of iets jou te positieve dient of een ander.
Wat is de essentie van jezelf en wat is programma, gestuurd? Lastig. Zo probeer ik het bewust waar te nemen. Wat zeker niet altijd lukt. Vooral niet zoals gisteren, alhoewel ik me best heb gedaan.
Wat mij voed, waardoor ik vrij kan ademen, waardoor ik in mijzelf en door mijzelf expansie ervaar in het moment, is voor mij echt, real.
In tegendeel
Waardoor ik mij begrens ervaar, mijn lijf strak voeld, gekleineerd en onderdrukt ervaar, een innerlijk weerstand en strijd, dat is voor mij programma, gestuurd.
Ik beoefen diepgaande zelfreflectie waardoor ik probeer uit de verwachting in de familie/achterban te gaan en het gene wat ik van hun hoop te ontvangen, mijzelf geven.
Ook dit lukt niet altijd, maar ik heb hier steeds meer mijn vrede mee.
Liefs Sonja 🌱💚🌳