Ik wil, ik wil, wat jij ook wilt en het is…groen.
Als ik nu zie dat jij ziet wie de jij is die iets wilt, en ik zie ook mijn willen of moeten,
gaan we dan van rood naar oranje?
Is het groen afhankelijk van het in duigen vallen van de persoonlijkheid en het tot zichzelf komen van een ander?
We willen geen stenen gooien, we zijn niet zonder misstappen, maar daartegenover staat dat de bankiers ook uit de tempel mogen worden gesmeten.

Als de wond zo groot is dat daar niet naar gekeken kan worden, dat die overschreven wordt door een combinatie van factoren, dan is daar een zwart-gouden kans voor de master van de mind die het Levensveld doorkruist en in ieder van ons op zoek is naar permanente toegang en overname.
Tegen wie praat je dan, wat kan je zeggen of doen?

En er is wel eens tegen mij, veldbewaker en mede-commander van deze groep die geen groep is, gezegd: Daar ga jij niet over! Maar als Ik Ik ben dan ga Ik daar dus wel over en heb je met Mij te maken en houd Ik jou een spiegel voor, uit Liefde, en zie ik ook de zweep op de tafel naast mij liggen. Alleen maar om Jou tevoorschijn te halen, wat geen verplichting is maar de beweging van wie wij zijn. Of dus om jou de deur uit te zetten totdat Jij binnen kan komen.

Ik zeg niet dat ik weet, of niet weet, wat, hoe en wanneer iets moet gebeuren, maar ik wens ons allen, mijzelf op de eerste plaats, een open hart, en als onze hartenkracht, die vrede, kracht en vreugdevolle, enthousiaste, wijze, ondernemende*, explorerende*,  expressie*  is…samenkomt en Is….
dan kan tegenkracht of gespletenheid daarin niet bestaan en moet zich uit de voeten maken of zal ophouden te bestaan.

Ik ben even druk, met mijn eigen deurtjes naar een open en stationair hart. Tot ziens, tot voels, tot Hart!

Jort


* Drie maal drie is negen, ieder zingt zijn eigen lied.