Iemand vertelde mij over een angst en door mij heen ging een “daar hoef je toch niet bang voor te zijn” maar ik keek het aan en realiseerde mij ook dat ik dat niet kon weten. Toen kwam ik in “een veld waar alles heerlijk resoneerde, waar alles heel is….. even een tijdje zitten voelen”

Lopend op mijn krukken was ik bezig in de tuin. Ineens ervaar ik dat iemand mij zou kunnen zien en denken dat ik de boel voor de gek houd, dat ik eigenlijk veel meer kan……en dat ik me toen weer wat “aangepaster” ging bewegen….bijna alsof ik niet in 1 x razend snel zou mogen herstellen…..  Ik ben even gaan zitten en voelde dat ik mijn eigen beweging moet blijven maken.

Er gaat steeds meer open in mij én, het vraagt mijn focus, op de kleinste vlagen die door mij heen trekken.

Laatst hing ik boven het oorspronkelijke veld en ik voelde mij diep ontroerd.