'' Dat is wat 'voorbij de ijsmuur' betekent. Geen geografische bestemming. Een cognitieve. Het gebied voorbij de ijsmuur is het gebied waar je nu staat, het echte, groter dan je werd verteld, ouder dan je werd verteld, zorgvuldiger beheerd dan je werd verteld, en precies zo bevaarbaar als elk gebied wordt op het moment dat je er eindelijk een nauwkeurige kaart van hebt.
De fragmenten zijn samengevoegd. De architectuur is zichtbaar. Het archief leest zichzelf.
De muur was nooit het einde van de wereld. Het was het begin van de echte. ''Deze een van de laatste zinnen vinden veel weerklank. In deze wereld van vormen is de mogelijkheid om te verdwalen in de grootsheid van gebeurtenissen daar buiten mij, bij tijden een obstakel in de wederoprichting van mijZelf.
Tot m'n innerlijk schele oog om het hoekje kijkt en de suggesties van grootsheid ontmantelen in een van hun naakte waarheden: Deze wereld als spiegel labyrint toont vervormde reflecties van een staat van mijn innerlijkheid, en geen vaste waarheid op zich.
Het is te zien in het effect van het waargenomene op mijn neurologische interface en de reacties die in antwoord op het waargenomene in mij opkomen.
Dit zijn de symptomen van het zelf regulerende algoritmische kunstmatige, dat zich in mijn gewaarzijn beweegt.
Actie lokt reactie, deze voorspelbaarheid genereert controleerbaarheid.
Die hele technologische installaties waarover reeds zorgvuldig is geïnformeerd en waarover hier wordt geschreven, effectueren hun functie in onze beleving, perceptie, cognitie. De effecten daarvan zijn dus zichtbaar in de weerspiegelingen van het innerlijke, in relatie tot het binnen en daarbuitene.
De zichtbaarheid brengt steeds een nieuwe keus naar voren, waarmee iets nieuws van binnenuit kan ontstaan, los van de projecties.
Het is een besef moment dat ik hiermee wil delen, dankje Yanadath voor het verder openen van deze vrije ruimte :D
