Interessant hoe dat toch naar binnen kan sluipen. Anderhalf jaar gelden kwam hier een grote kater aanwandelen. Kosmo. De wereld is van hem, grote, sterke en wijze buitenkater als hij is.
Door de start van verduurzaming van deze straat moest hij weer thuis gaan vertoeven.
De straat werd 10 maanden lang 1 grote bouwput. Ook mijn huis werd grondig gewijzigd.
Toen alles achter de rug was bleef het stil. Kosmo was weer op eigen domein, een straat verder, actief.

Twee weken geleden kreeg ik het verzoek om Kosmo een week als loge in huis op te nemen. Mijn hart maakte een sprongetje.
Deze kat en ik zijn in volledige harmonie als wij samen zijn. Respect. Gelijkwaardigheid. En knuffelen, heel veel rustige, zachte knuffels delen we beiden uit.
Ik herinner me ineens dat Boudewijn Leliveld een jaar of 2 geleden verbaasd tegen mij zei dat hij nog niet eerder iemand ontmoet had die dieren als gelijkwaardig ziet. Het verbaasde me want voor mij is dat respectvol samen leven.

Maar goed, Kosmo en ik hebben elkaar weer gevonden. Hij slaapt op dit moment dolgelukkig op de stoel waar ik ook graag in zit. Schapenvachtje enzo.

De man met wie  hij samenwoont vroeg me gisteren om Kosmo voorlopig niet meer in mijn huis binnen te laten, zodat hij weer kan wennen aan de oude situatie, die van voor de logeerweek, waarbij hij veel thuis was.
Er is nl een half jaar geweest dat Kosmo vooral bij mij vertoefde en nauwelijks meer thuis kwam ook al stond het kattenluik, dat ik toen nog wel had, dag en nacht open.
En de lieve man werkt dus overdag is zijn huis vaak leeg en verlaten.

Nu sprak ik net met iemand en die begon over het moeten kiezen. Of die man of ik zou de verantwoordelijkheid over Kosmo moeten gaan dragen. Eigenaarschap.
Ik vond dit heel bijzonder.
In mijn beleving is Kosmo zelf de enige die verantwoording draagt over de keuze waar hij zelf wil vertoeven. Thuis. Bij anderen en hij kent er velen. Bij mij ... alles is oke.
Geen bezit.
Geen eigenaarschap.
En die knabbels die hij hier graag eet, die koop ik met alle liefde voor hem.
Puur leven en genieten van elkaars aanwezigheid indien er een spontane ont-moeting plaats vindt.
Dit sprak ik tegen haar uit en voelde dat ze voelde dat dit klopte. Geen keuze. Geen bezit. Ont-moeten.

Mijn gedane toezegging aan die lieve man hield dus niet lang stand want mijn hart zei juichend ja toen ik de deur open zwaaide ... maar het komt goed.
Kosmo en ik lopen straks samen terug naar zijn thuis en dan ga ik door naar de sportschool.
Dit kattenluik is even gesloten.