Cloud of despair
Ik heb getwijfeld of ik dit hier wilde schrijven..
Omdat het , voor mij toch alleszins, een gevoelig onderwerp (raar woord)is
Ik zeg gelijk maar dat ik geen behoefte heb aan gekopieerde woorden in eventuele reacties
En , neem me niet kwalijk , dus ook niet van F .
Daar zal ik mij van onthouden om er op in te gaan
Ook zeg ik hierbij dat ik het ten zeerste waardeer dat wat ik schrijf in respect gelezen wordt aub ...
Nu ...
Sinds mijn dochter/vriendin weg is van dit stuk Aarde (het lichaam verlaten heeft ) merk ik dat na de eerste maanden van in het begin shock en ontzettend veel praktische dingen moeten regelen ..
Dat ik de laatste tijd merk dat ik regelmatig in een gat terecht kom ..
Waar ik alleen kan huilen....
En haar gruwelijk missen hier.
Met de kleinste dingetjes.
Als ik een bloesem boom zie bijvoorbeeld..
De herinnering dat we er samen van genoten.
Als ik iets anders moois zie ...dat ik het niet meer kan delen met haar..
Ik mis het samen schilderen...ook al was dat ieder in eigen kamer ..
Ik mis het praten over zoveel. Van scripts naar kwantum fysica naar natuur/dieet/familie dynamiek/muziek en zoveel meer.
Mis de knuffels , fysiek...
Mis m'n maatje /vriendin.
Elke dag ,..
Of het hier weg gaan bij mij een gat heeft veroorzaakt..
En ik kan het wel willen verklaren en uitleggen op basis van wat ik Weet .. maar het gevoel is soms zo intens dat m'n hart bijna breekt..
Er achter komen dat zij eigenlijk m'n enigste vriendin was Hier...
Waar ik mezelf bij kon zijn ....
Niets hoefde uit te leggen..
Ik mis het haar doen lachen ..
Dat mis ik zoooooo
En dan soms nog de beelden van het ziekenhuis...
Die door merg en been gaan in m'n lijf ...hard en met onbegrip waarom zij , dit mooie mens , zoveel pijn heeft moeten ervaren...
En ja , m'n(DE) gedachten die door me heen gebombardeerd worden over dat ik meer had kunnen doen voor haar ...dat ik gefaald heb ...
Enorm gefaald...
Het niet meer kunnen schilderen....
Het lukt gewoon niet meer..
Het Volop genieten van Lente ook niet echt...
Ik weet dat het wellicht allemaal niet echt Bewust klinkt...
En vraag me ook af wanneer het moment er is dat ik Juist Nu nog meer in m'n Kracht kan /ga Staan..
Hier en Nu in dit lijf , gezond en wel en in balans en helder ...
Want daar merk ik nog niet veel van nu ...
Voel me meestal verloren ...
En het geen eigen plek meer hebben draagt ertoe bij, bij dat rare gevoel ..
Het lijkt wel een schlager liedje.(Waar ik niet van houd)...maar ik mis Ons ...
Dat schijnt natuurlijk te zijn....hier...dat missen...
Maar het voelt voor mij heel onnatuurlijk en niet ok ...
Echt surrealistisch....
Onwerkelijk.. gruwelijk...
Het ontbreken van vrienden in de omgeving waar ik nu verblijf maakt het niet makkelijker..
En niks of niemand kan haar vervangen ..
Echt niet...
En soms lijkt het of anderen dat wel denken..
En ook dat vind ik gruwelijk
Nou ,.
Dit is eigenlijk geen vraag.
En er is ook geen alomvattend "antwoord" op ..
Mis tasja gewoon ontzettend ....
En irriteer me aan mezelf dat ik schijnbaar die kracht en het Zien precies kwijt geraakt ben ....
Of ik in een leegte grijp ...
Waar bijna niets nog zinvol schijnt te zijn...
En ALS ik dan een leuk iets ervaar of een fijn open gesprek of ervaring komt er nadien een extra groot gat precies...
Waar ik haar nog meer mis ....
Ik heb het er echt moeilijk mee ...
Omdat het , voor mij toch alleszins, een gevoelig onderwerp (raar woord)is
Ik zeg gelijk maar dat ik geen behoefte heb aan gekopieerde woorden in eventuele reacties
En , neem me niet kwalijk , dus ook niet van F .
Daar zal ik mij van onthouden om er op in te gaan
Ook zeg ik hierbij dat ik het ten zeerste waardeer dat wat ik schrijf in respect gelezen wordt aub ...
Nu ...
Sinds mijn dochter/vriendin weg is van dit stuk Aarde (het lichaam verlaten heeft ) merk ik dat na de eerste maanden van in het begin shock en ontzettend veel praktische dingen moeten regelen ..
Dat ik de laatste tijd merk dat ik regelmatig in een gat terecht kom ..
Waar ik alleen kan huilen....
En haar gruwelijk missen hier.
Met de kleinste dingetjes.
Als ik een bloesem boom zie bijvoorbeeld..
De herinnering dat we er samen van genoten.
Als ik iets anders moois zie ...dat ik het niet meer kan delen met haar..
Ik mis het samen schilderen...ook al was dat ieder in eigen kamer ..
Ik mis het praten over zoveel. Van scripts naar kwantum fysica naar natuur/dieet/familie dynamiek/muziek en zoveel meer.
Mis de knuffels , fysiek...
Mis m'n maatje /vriendin.
Elke dag ,..
Of het hier weg gaan bij mij een gat heeft veroorzaakt..
En ik kan het wel willen verklaren en uitleggen op basis van wat ik Weet .. maar het gevoel is soms zo intens dat m'n hart bijna breekt..
Er achter komen dat zij eigenlijk m'n enigste vriendin was Hier...
Waar ik mezelf bij kon zijn ....
Niets hoefde uit te leggen..
Ik mis het haar doen lachen ..
Dat mis ik zoooooo
En dan soms nog de beelden van het ziekenhuis...
Die door merg en been gaan in m'n lijf ...hard en met onbegrip waarom zij , dit mooie mens , zoveel pijn heeft moeten ervaren...
En ja , m'n(DE) gedachten die door me heen gebombardeerd worden over dat ik meer had kunnen doen voor haar ...dat ik gefaald heb ...
Enorm gefaald...
Het niet meer kunnen schilderen....
Het lukt gewoon niet meer..
Het Volop genieten van Lente ook niet echt...
Ik weet dat het wellicht allemaal niet echt Bewust klinkt...
En vraag me ook af wanneer het moment er is dat ik Juist Nu nog meer in m'n Kracht kan /ga Staan..
Hier en Nu in dit lijf , gezond en wel en in balans en helder ...
Want daar merk ik nog niet veel van nu ...
Voel me meestal verloren ...
En het geen eigen plek meer hebben draagt ertoe bij, bij dat rare gevoel ..
Het lijkt wel een schlager liedje.(Waar ik niet van houd)...maar ik mis Ons ...
Dat schijnt natuurlijk te zijn....hier...dat missen...
Maar het voelt voor mij heel onnatuurlijk en niet ok ...
Echt surrealistisch....
Onwerkelijk.. gruwelijk...
Het ontbreken van vrienden in de omgeving waar ik nu verblijf maakt het niet makkelijker..
En niks of niemand kan haar vervangen ..
Echt niet...
En soms lijkt het of anderen dat wel denken..
En ook dat vind ik gruwelijk
Nou ,.
Dit is eigenlijk geen vraag.
En er is ook geen alomvattend "antwoord" op ..
Mis tasja gewoon ontzettend ....
En irriteer me aan mezelf dat ik schijnbaar die kracht en het Zien precies kwijt geraakt ben ....
Of ik in een leegte grijp ...
Waar bijna niets nog zinvol schijnt te zijn...
En ALS ik dan een leuk iets ervaar of een fijn open gesprek of ervaring komt er nadien een extra groot gat precies...
Waar ik haar nog meer mis ....
Ik heb het er echt moeilijk mee ...
Lieve Elaina,
Ik zit hier op mijn bed in kleermakerszit jouw woorden te lezen en de tranen lopen over mijn wangen. Ik voel jouw verdriet.
Je liefde voor Tasja zal altijd bij jou horen, Alleen jij kent haar zoals ze was bij jou. Jezelf de ruimte geven om te rouwen zodat dit intense gevoel van verdriet om je lieve meissie dragelijk gaat worden. Je bent niet alleen.
Niet om te troosten maar om je te laten weten dat ik aan je denk.
Liefs, Mabel
Ik zit hier op mijn bed in kleermakerszit jouw woorden te lezen en de tranen lopen over mijn wangen. Ik voel jouw verdriet.
Je liefde voor Tasja zal altijd bij jou horen, Alleen jij kent haar zoals ze was bij jou. Jezelf de ruimte geven om te rouwen zodat dit intense gevoel van verdriet om je lieve meissie dragelijk gaat worden. Je bent niet alleen.
Niet om te troosten maar om je te laten weten dat ik aan je denk.
Liefs, Mabel
Ach lief mens
Er zijn geen woorden die ik je kan sturen waardoor het beter wordt
Hoe heel je een Hart dat verbrijzeld is....
Ik denk aan je
Liefs van mij
Er zijn geen woorden die ik je kan sturen waardoor het beter wordt
Hoe heel je een Hart dat verbrijzeld is....
Ik denk aan je
Liefs van mij
Hallo Elaina,
Ik voel je verdriet en je zwaarte. Wat ik onlangs las van Martijn hij zei: kijk als observant door een venster van god naar jezelf. Zie jezelf zitten of liggen in jouw huis, je zweeft als het ware boven je uit, je neemt wat afstand van jezelf en zie dan dat jij daar zit met heel veel verdriet. Maar mogelijk is dit misschien wel té veel gevraagd voor jou op dit moment.
Ik wens je veel sterkte.
vriendelijke groet Antoinette
Ik voel je verdriet en je zwaarte. Wat ik onlangs las van Martijn hij zei: kijk als observant door een venster van god naar jezelf. Zie jezelf zitten of liggen in jouw huis, je zweeft als het ware boven je uit, je neemt wat afstand van jezelf en zie dan dat jij daar zit met heel veel verdriet. Maar mogelijk is dit misschien wel té veel gevraagd voor jou op dit moment.
Ik wens je veel sterkte.
vriendelijke groet Antoinette
Wat een mooie vrouw......
Dag lieve Vrouw,
dankjewel voor je eerlijk en puur delen....
Wat een heftigheid hè. De onmogelijkheid van de weg, zo lijkt het, om jezelf vrij te maken in het gemis.
In het lijden. Alle artificiele draadjes die het overal naartoe willen brengen, behalve naar de puurste emotie.
Zoals ik het zelf ervaar en ook in veel verschillende fases heb ervaren..
Is het gemis op de liefdesband, in welke vorm dan ook, het lijden wat ons ketent.
Het lijden wat ons Vrij maakt.
Dat gebeurt niet zomaar. Ons aarde deel heeft hierin de Waterbrug nodig.
Fysiek contact. de lagen van deze dimensies open, delen, voelen, uithuilen.
De kunst van het lijdensverhaal vertalen, tranen, tonen.
In puur contact.
Om vervolgens weer door te reizen naar ons Bronbewustzijn.
die dat niet kent. Zoals hier.
In mijn ervaring heeft elke laag van missen wat nodig. Waarheid in de trilling die zich voordoet.
Zoals jij prachtig omschrijft, de naakte waarheid van het missen, van het verlangen, van het niet goed doen of hebben gedaan en de snak naar de volheid van intieme verbinding met het leven. Met jou lieve Oer-Vriendin.
Wat ik weet, is dat de Zalving op de diepste Rouw, de waterbrug is tussen jou en een Levend ander.
Jezelf durven Open kunnen uitten, door het prikkeldraad heen, in de puurste emotie. Dan komt het vrij.
Zo zag ik mijn Bron Lijf, in Mij. toen ik laatst in Oktober schokkend en schuddend, door alle lagen van rouw bewoog, met een levend Puur ander, kijkend en omarmend tegenover mij.
Zo mooi, jezelf te zien, in het echte bewustzijn van thuis, koesterend, heel en waar. Met een lieve sprankelende glimlach op mijn eigen gezicht.
Vrij, naakt, waar.
Zo, dat laagje is er weer af, in mijn reis. En nu zit ik in de volgende. De laatste schil, heb ik het in december genoemd. En man, wat is het zwaar.
Je bent Zo Welkom in mij, lieve schat, om je delen in fysiek contact, heen te wervelen.
Kom maar lekker naar mij, in mijn caravan. Dan gaan we samen delen, stil zijn, muziek luisteren en laagjes openen, totdat we weer heel zijn.
Zo voel ik dat in Wezenlijk beeld, zo voel ik dat in een fysieke werkelijke uitnodiging.
Alle liefs, van een Zus-Ster uit ons thuislanden,
Regien
~ A little peace at the stormy Sea, for you and me.
https://tidal.com/track/458554811/u
of youtube
https://www.youtube.com/watch?v=fvibCDxrU_U&list=RDfvibCDxrU_U&start_radio=1
dankjewel voor je eerlijk en puur delen....
Wat een heftigheid hè. De onmogelijkheid van de weg, zo lijkt het, om jezelf vrij te maken in het gemis.
In het lijden. Alle artificiele draadjes die het overal naartoe willen brengen, behalve naar de puurste emotie.
Zoals ik het zelf ervaar en ook in veel verschillende fases heb ervaren..
Is het gemis op de liefdesband, in welke vorm dan ook, het lijden wat ons ketent.
Het lijden wat ons Vrij maakt.
Dat gebeurt niet zomaar. Ons aarde deel heeft hierin de Waterbrug nodig.
Fysiek contact. de lagen van deze dimensies open, delen, voelen, uithuilen.
De kunst van het lijdensverhaal vertalen, tranen, tonen.
In puur contact.
Om vervolgens weer door te reizen naar ons Bronbewustzijn.
die dat niet kent. Zoals hier.
In mijn ervaring heeft elke laag van missen wat nodig. Waarheid in de trilling die zich voordoet.
Zoals jij prachtig omschrijft, de naakte waarheid van het missen, van het verlangen, van het niet goed doen of hebben gedaan en de snak naar de volheid van intieme verbinding met het leven. Met jou lieve Oer-Vriendin.
Wat ik weet, is dat de Zalving op de diepste Rouw, de waterbrug is tussen jou en een Levend ander.
Jezelf durven Open kunnen uitten, door het prikkeldraad heen, in de puurste emotie. Dan komt het vrij.
Zo zag ik mijn Bron Lijf, in Mij. toen ik laatst in Oktober schokkend en schuddend, door alle lagen van rouw bewoog, met een levend Puur ander, kijkend en omarmend tegenover mij.
Zo mooi, jezelf te zien, in het echte bewustzijn van thuis, koesterend, heel en waar. Met een lieve sprankelende glimlach op mijn eigen gezicht.
Vrij, naakt, waar.
Zo, dat laagje is er weer af, in mijn reis. En nu zit ik in de volgende. De laatste schil, heb ik het in december genoemd. En man, wat is het zwaar.
Je bent Zo Welkom in mij, lieve schat, om je delen in fysiek contact, heen te wervelen.
Kom maar lekker naar mij, in mijn caravan. Dan gaan we samen delen, stil zijn, muziek luisteren en laagjes openen, totdat we weer heel zijn.
Zo voel ik dat in Wezenlijk beeld, zo voel ik dat in een fysieke werkelijke uitnodiging.
Alle liefs, van een Zus-Ster uit ons thuislanden,
Regien
~ A little peace at the stormy Sea, for you and me.
https://tidal.com/track/458554811/u
of youtube
https://www.youtube.com/watch?v=fvibCDxrU_U&list=RDfvibCDxrU_U&start_radio=1
elaina, voor mij ben je welkom met jou, welkom om je fysiek ook ontvangen te voelen...harteliefs sabine
Dank jullie voor jullie oprechte open schrijven...
Vertrouwen ...
Een woord dat zoveel omvat voor mij..
En waar ik in mezelf naar mag kijken...
Het " gevecht " in mij en wat door mij heen getracht wordt gezet ...
Dat dit in m'n hart mag losweken...
In de vroege ochtend zon waar de vogels mij vertellen van een anders ...
En een bed van gezaaide zaadjes die in liefde hun groei gaan tonen ..
Wilde bloemen , waar vlinders en bijen zich kunnen voeden...
Waar kleuren zacht gaan dansen...
En de Aarde mijn handen raakt ..
Openmaakt...
Waar , heel voorzichtig , nog sprankels subtiel flonkeren..
Tranen van Puur
Vergiffenis...
Voorbij en doorheen de twijfels, schuld ideeën , angsten , boosheid vanuit vermeende onmacht...
De mea culpa,..
De Doornen rond het hart ...
Midden in die storm ...
Die plek in mij te her-vinden ...
Mezelf ook te her uitvinden,.
En ook al verlang ik enorm naar die berg om te zitten in stilte en bewondering, verwondering en wijdsheid terwijl het Leven zich aan mij openbaard...
En natuur mijn hele wezen én mens zijn Hier omarmt...
Ook de realisatie....
Dat de basis van de berg. ..
Het ontmoeten van mens tot mens...
Tevens een uitnodiging is...
Die natuur is ....
Het delen
Ontvangen worden
Ontvangen..
Mens , wat voelt dat eng....nu nog...
Doch ...
Ook nodig....
Om...
Samen.....
Vertrouwen ...
Een woord dat zoveel omvat voor mij..
En waar ik in mezelf naar mag kijken...
Het " gevecht " in mij en wat door mij heen getracht wordt gezet ...
Dat dit in m'n hart mag losweken...
In de vroege ochtend zon waar de vogels mij vertellen van een anders ...
En een bed van gezaaide zaadjes die in liefde hun groei gaan tonen ..
Wilde bloemen , waar vlinders en bijen zich kunnen voeden...
Waar kleuren zacht gaan dansen...
En de Aarde mijn handen raakt ..
Openmaakt...
Waar , heel voorzichtig , nog sprankels subtiel flonkeren..
Tranen van Puur
Vergiffenis...
Voorbij en doorheen de twijfels, schuld ideeën , angsten , boosheid vanuit vermeende onmacht...
De mea culpa,..
De Doornen rond het hart ...
Midden in die storm ...
Die plek in mij te her-vinden ...
Mezelf ook te her uitvinden,.
En ook al verlang ik enorm naar die berg om te zitten in stilte en bewondering, verwondering en wijdsheid terwijl het Leven zich aan mij openbaard...
En natuur mijn hele wezen én mens zijn Hier omarmt...
Ook de realisatie....
Dat de basis van de berg. ..
Het ontmoeten van mens tot mens...
Tevens een uitnodiging is...
Die natuur is ....
Het delen
Ontvangen worden
Ontvangen..
Mens , wat voelt dat eng....nu nog...
Doch ...
Ook nodig....
Om...
Samen.....
Lieve Elaina,
Ik kwam dit liedje tegen, dacht aan jou.
https://youtu.be/SyjvmrF-OJw?si=gNvzF0Zfwf7vlKf4
Ik kwam dit liedje tegen, dacht aan jou.
https://youtu.be/SyjvmrF-OJw?si=gNvzF0Zfwf7vlKf4
Hey Mabel
Ja ik ken dit liedje zeer goed
Vaak gezongen ook .
Toon Hermans had sowieso veel prachtige liedjes..
Dank je wel voor dit te delen 🌹
Ja ik ken dit liedje zeer goed
Vaak gezongen ook .
Toon Hermans had sowieso veel prachtige liedjes..
Dank je wel voor dit te delen 🌹