Come Closer
Tim
IK organiseerde dit weekend een tweedaagse in mijn huis in Belgie met een 15 tal wondermooie mensen.  Sommige kende ik al van eerder, en ook weer nieuwe gezichten.  
Wat raakt me dat toch telkens die wijsheid verscholen in al die verhalen, bedolven onder schuld of beperkende gedachten.   Zo wonderlijk ook hoe die warrior/krachtdrager dan tevoorschijn komt als hij/zij beluisterd wordt door zoveel aandacht en hartekracht.  

Zo voelde ik plots een lied te delen waar ik telkens diepe emotie in ervaar als ik het hoor.  Het beschrijft over hoe we samenkomen terwijl we vergeten zijn wie we zijn.  ik vind het zo mooi, vooral ook omdat er de verschillende nationaliteiten/talen en hier zo mooi samenkomen.  Zo dus ook ​voor al die mooie wezens die hier op aarde mekaar ​ontmoeten terwijl ze vergeten zijn wie ze zijn.
Het is geschreven door een Senegalees/Zweeds koppel die ik ontmoette op hun landgoed in Senegal.  Ik werd er zo warm onthaald, hoewel ik er eerder toevallig binnenviel.    

Het viel me onmiddellijk op dat ze een andere taal spraken ... de taal van het hart.  ik nam er vervolgens kora (afrikaanse harp) lessen en elke keer als ik mijn kora oppak dan komen ze even langs.

Ik deel het lied hier voor eenieder die het wil horen.  Come closer!!!
https://www.youtube.com/watch?v=qyZWj5KQOhU
Ja, het was een intense dag, waarbij velden werden geopend, programma’s , conditioneringen werden blootgelegd en GEZIEN.
Het is voor mij telkens een oefening om in een groep aanwezig te zijn en voortdurend bij mezelf aanwezig te blijven. Al een tijdje ben ik bezig met “Wat is werkelijk SAMEN”. Waar ga ik uit de verbinding met mezelf en ga ik de groep volgen, vervloei ik met de “groepsenergie” ( ik weet niet hoe ik het juist moet benoemen) om er bij te horen? Wanneer en hoe breng ik mezelf in en op welk moment? Blijf ik afgestemd op het groepsgebeuren zonder mezelf te verliezen? Luister ik echt met mijn hele wezen, wanner iemand zichzelf inbrengt? Laat ik de frequenties die achter de woorden van iemand schuilgaan echt binnen, of blijf ik hangen op het verhaal? Waar word ik gedempt, hou ik me in wanneer ik diep van binnen voel te “moeten” spreken of mezelf te uiten?
Wat ik ook meeneem vanuit deze dagen is de noodzaak om op ELK moment (van elke dag) aanwezig te zijn, ook wanneer het samen zijn heel gezellig wordt.
Verder stel ik ook vast dat wanneer ik samen met mensen werk aan de essentie, de energie in mijzelf word opgebouwd, en de vermoeidheid na een slapeloze nacht op de achtergrond verdwijnt.
Dank je wel Tim, voor het mogelijk maken van deze bijeenkomst op “jouw” mooie plek, en dank je wel aan alle mooie mensen, met wie ik samen mocht zijn deze dagen.


Wonderschone muziek! Dank voor het delen ~*~