Hallo allemaal, ik ervaar een dilemma en een schrijfblokkade in het schrijven van mijn ervaringsverhalen en ik vroeg mij af of iemand zin en tijd heeft om met mij eens mee te lezen en mij wellicht impulsen te geven. Mijn dilemma zal in het volgende fragment uit mijn ervaringsverhaal al duidelijk kunnen worden. Het verhaal is in totaal 8 blz. lang, waardoor ik niet zeker ben om het in zijn geheel hier te delen. Ik weet wat mijn verhalen positiefs bij mensen teweeg kunnen brengen. Soms zijn de verhalen confronterend als een koude douche voor mensen die nog nooit ergens bij stil moesten staan en dan zijn ze ook weer helpend en steunend, soms zelfs als praatpapier gebruikt voor herkenning. Daarom wil ik blijven schrijven, maar op een “gebruiksvriendelijke” manier zeg maar.
 
Voorwoord uit het hier en nu, 12-05-2026
Er miste heel lang weer iets om door te gaan met schrijven en ook delen; er was weer stilte, introspectie en zelfreflectie nodig. Ik miste een antwoord op mijn vragen: Is mijn pad, mijn schrijven en mijn delen wel juist, of is het beïnvloed? Waarom wissel ik in mijn gevoel steeds vaker naar een andere werkelijkheid?
Wel, jij als lezer zou kunnen denken: ze is nu echt koekoek. Ik zou dan vragen: waarom denk je dat? Denk je dat alleen omdat ik mijn gedachten durf te delen? Ik schrijf over mijn pad, waarbij onvoorwaardelijke ZelfLiefde het doel is. Het resultaat van het steeds meer verinnerlijken is zichtbaar en voelbaar in mijn herstel, met een kijk op holistische gezondheid: ZelfGenezing. Wat onder andere het gevolg is, is een wissel van bestaan naar zijn — van OverLeven naar Leven. Ik schrijf nog maar zelden om het gebeurde een plek te geven; de intentie is om voor jou te schrijven en te delen wat er nog meer mogelijk is. Geen succesverhaal, maar mijn ervaring.
Wanneer ik de ingeving van beïnvloeding echt toelaat (iets wat velen slechts beperkt toelaten en niet durven uitspreken) en daarbij daadwerkelijk vóél dat ik als mens gestuurd word — een ingeving die door de officiële wetenschap wordt ondersteund, aangezien die stelt dat 95% van ons denken en handelen voortkomt uit het onderbewuste — dan kan ik er niet omheen om aan sturing van buitenaf te denken.
(En precies op dit moment vliegt er een zwaar militair vrachtvliegtuig onwijs laag over de plek waar ik woon. Ik merk weer op dat vroeger mijn zenuwstelsel daar direct op reageerde met overdreven heftige lichaamsreacties). 
Wat van de inhoud van mijn verhalen is dan nog van mij? Zijn mijn verhalen wel gevuld genoeg met wat ik probeer te brengen, met de juiste intentie en met liefde? Moet ik de verhalen nu weer herzien, nu mijn perspectief weer eens is veranderd? Nee, ik pas ze niet aan. De verhalen laten immers zien waar ik in mijn verschillende werkelijkheden, met de passende perspectieven, doorheen ben gegaan. Wellicht verandert het perspectief van nu weer doordat de antwoorden mij steeds vaker vinden en ik steeds meer probeer te stoppen met zoeken.
Ik weet nu dat wij mensen niet door de zogenoemde ‘shit’ of ‘dark night of the soul’ moeten gaan om in bewustzijn te groeien. Het is nooit de bedoeling geweest dat wij als mensen door een geromantiseerd dal van leed moeten om ‘het licht aan het einde van de tunnel’ te zien — in het Engels ook wel ‘facing your demons’ genoemd. Ik twijfel om verschillende redenen steeds sterker aan het karma-verhaal. Misschien is dit ook verzonnen als een verhaallijn, ter beïnvloeding en afleiding?
Sinds ik kind ben, leeft in mij het besef dat geen mens van origine boos is, een vervuiler, of een slecht mens, etc. Ook al kon ik dit innerlijk weten door omstandigheden niet mijn hele leven vasthouden (ook al erken ik het besef, het betekent niet dat ik iedereen in mijn huidige leven moet toelaten). Om het in een metafoor te verbeelden: ik heb lang geleden een afslag genomen, een soort omleiding, en nu doe ik mijn best om weer op het pad van toen te komen en daar te blijven. Zo probeer ik het oorspronkelijke besef weer helemaal eigen te maken.  

 Noodlot, Ziekte, LevensCrisis – of:                                                                                                              Er is meer dan slechts één kans in het leven?    

    De wissels van het leven om Volwassen te worden- of:                                                                     Vergeving, Verzoening, Vrede vinden op weg naar de Trans-Formatie
 
Hallo, lieve lezer. Ja, twee kopteksten, omdat ik niet kon kiezen. Misschien heb je, als je aan het einde van de volgende tekst bent aanbeland, een favoriet. Ik schrijf over de pelgrimsreis van mijn ziel. De pelgrimsreis is voor mij mijn transformatieweg. Waar ik nu in het leven sta, kan ik zeggen dat ik elke ziekte, elke schok van het lot in mijn leven zie als een wissel die omgezet werd om naar mezelf terug te keren. Eruit uit het overleven, erin in het leven. Eruit uit de minderwaardigheid, erin in de overvloed van het leven. Eruit uit de angst, erin in de liefde en in het vertrouwen. Ik leerde dat ik altijd de keuze heb en natuurlijk mag ik het resultaat vroeg of laat oogsten. Ik leer dat ik alles mag bevragen, dat ik mijn informatie vind die met mij resoneert, om deze uiteindelijk te ver-inner-lijken.
 Vol-Wassen worden en zijn door het AHA-moment. vol-wassen zijn is voor mij niet gebonden aan een bepaalde leeftijd; het is voor mij een voortdurend proces van ontwaken en ont-wikkelen naar jezelf toe. Dat wat in-gewikkeld was uit-wikkelen, zodat het zich kan ontplooien en met passie geleefd wordt (Trans-Formatie). Men zou misschien kunnen zeggen dat het "vol-wassen zijn" betrekking heeft op de emotionele en geestelijke toestand van de individuele mens.
 Mijn definitie van de betekenis van:
 Trans-formatie: Trans: in deze context het transit, uit het Latijnse "transitus", wat overgang of doorgang betekent.
 Formatie: Uit het Latijnse "formare", wat vormen betekent.
 In-formatie: Latijns "informatio", wat vormgeving betekent.
 Samenvattend zou je het misschien zelfs zo kunnen zeggen: de informatie die men in zich opneemt passeert een doorgang, zodat deze in de mens iets nieuws formeert. De mens is dan in staat deze informatie te ver-inner-lijken, zodat zijn proces leidt tot de eigen doorbraak van transformatie.
 Om de eigen weg, die ik tot aan het Hier en Nu heb afgelegd, te kunnen zien, moest ik vele kleurloze en zwarte levensfases doorlopen. In deze periodes was ruim tien jaar geleden "opgeven" ook vaak een optie. Maar in mij was er die stem, die weliswaar steeds zachter werd en toch steeds "Nee" zei. Er waren natuurlijk ook mijn meiden die ik niet alleen kon laten, en er was nog iets veel groters dat mij tegenhield, begeleidde en steunde. Ik ben er heilig van overtuigd, en inmiddels weet ik het ook, dat een hogere kracht altijd voor mij gezorgd heeft en mij voor het ergste heeft behoed. Dit heeft niets met geloofsovertuigingen of religies te maken, maar wel alles met de God van onvoorwaardelijke liefde.
 Sommigen zouden misschien kunnen denken: wat een hoogdravend geklets. Prima, dat mag men denken en zeggen, maar dan zou deze persoon nu stoppen met lezen. Anderen zouden een interesse voelen om te doorgronden wat er met mij is gebeurd, omdat ze mij zo niet kennen.
 Het persoonlijke begin van mijn reis was misschien de zelfreflectie, het herkennen en duiden van mijn lichaamstaal van mijn ziel en het leren om de verschillende kernwonden/levens-thema's in steeds nieuwe facetten te bekijken. Dat betekent dat ik niet wegloop voor de thema's die men ook wel trauma noemt, of deze ergens in mij begraaf. Voor de grap zeg ik wel eens (tot ergernis van de betrokkenen): "Ik volg niet de struisvogelstrategie in de hoop dat door het begraven of wegrennen niets mij meer inhaalt of zich aan mij laat zien." Deze strategie zie ik inmiddels heel duidelijk als iets dat levensenergie vreet.
 "Ik weet dat elke traan die niet gehuild wordt, achteraan weer in de rij gaat staan."
 Vroeg of laat wil dat wat men in zich verborgen heeft, gezien, gevoeld en geleefd worden. Het wil eruit, en het zou kunnen dat het zich eerst in symptomen laat zien, zodat het geen ziekte (lichaamstaal van de ziel, psychosomatiek) wordt. Dit is mijn visie op wat ik nu voor mezelf heb ervaren
 Ik probeer in mijn verhalen verschillende perspectieven die ik als mijn ervaringen ver-inner-lijkt heb, mee te nemen. Zoals de ervaring om als ongeveer tienjarige en jongste van vier kinderen mee te maken dat mijn vader ziek werd en hoe zwaar het voor hem was om jarenlang met pijn te leven en niet meer voor het gezin te kunnen zorgen; en ook hoe het voor mijn moeder was om veel alleen te dragen. Omdat ik een gediplomeerd verpleegkundige ben, kan ik ook deze kennis en mijn ervaringen meenemen. Later zag ik hoe mijn dochters de gezamenlijke jaren eventueel hebben ervaren – dit natuurlijk individueel. Ik neem de ervaring als moeder en echtgenote mee in mijn verhalen. Dit alles geeft mij de mogelijkheid om een ander begrip voor mensen en gebeurtenissen te hebben en nog grotere empathie te voelen.
 Het ligt absoluut niet in mijn bedoeling om wie dan ook te veroordelen of beschuldigingen te uiten. Mocht het tijdens het lezen desondanks zo worden geïnterpreteerd, dan zal dat eerder liggen aan het feit dat ik situaties en momenten moet omschrijven die belangrijk zijn voor het begrijpen en het herkennen van jezelf daarin. De herkenning van jezelf in mijn verhalen vervult daarmee het doel van een spiegel voor de lezer. Nu kom ik bij het eigenlijke deel van het verhaal.
 Een LevensCrisis kan ook altijd een kans zijn voor een nieuwe start.
 Deze zin had ik al van de nonnen gehoord in de tijd dat ik zondagshulp was in het ziekenhuis,. Later, tijdens mijn opleiding tot vverpleegkundige in de ouderenzorg, werd deze zin al te vaak uitgesproken door sommige bewoners. Pas sinds 2020 ben ik in staat om deze zin steeds meer te voelen. Zo ontstond op een gegeven moment het idee om over deze uitspraak te schrijven. In de eerste negen jaar na de bloeding in de hersenstam was ik niet in staat geweest om deze zin te voelen, te leven, laat staan om ernaar te luisteren. Ik was immers elke dag aan het OverLeven, functioneerde min of meer alleen maar en sleepte mijn bestaan voort. Dat klinkt allemaal zo perspectiefloos en hopeloos, en dat was het voor mij ook.
 Mocht jij in detail willlen weten hoe en waar de zwartste levensfase begon, hoe het destijds met mijn gezondheid, mentaal en psychisch ging, reik ik je graag de volgende links aan:
'Sonja Cavernom' hersenletsel-uitleg.nl
en '10 jaar hersenstam-bloeding. Een jubileum?' hersenletsel-uitleg.nl.
 

Sinds 2004 en ook daarvoor waren er ingrijpende gebeurtenissen in mijn leven, en sommige zou je zeker als schokken van het lot kunnen omschrijven. Ze hebben allemaal iets gemeen: achteraf gezien hebben zij mij gesterkt en de wissels voor mijn leven steeds weer opnieuw ingesteld. Deze ervaringen veranderden mijn waarneming, mijn instelling en mijn kijk op de wereld. Dit had natuurlijk ook effect op mijn verwachtingen en mijn voorstellingen van mijn toekomst. De ingrijpende gebeurtenissen zorgden ervoor dat ik de energie in mezelf kon vrijmaken om door te gaan en niet de kop in het zand te steken. In de Duitse volksmond zou men zeggen: ze is als een '   sta op mannetje' (een tuimelaar).
 Juist na de hersenstam-bloeding in 2012 – dat schreef ik al – waren er fasen die mij echt meerdere keren op de rand van opgeven brachten. Daarom was ik juist in deze zogenaamde donkerste tijd van mijn leven niet in staat om de zin 'Een levenscrisis kan ook altijd een kans zijn voor een nieuwe start' of andere goedbedoelde uitspraken aan te nemen. In gedachten hoorde ik ook vaak de Duitse spreuk uit mijn jeugd: 'Als je denkt het gaat niet meer, komt er ergens een lichtpuntje vandaan', en die gaf me kracht.
 In principe draaide en draait alles om het 'wissels omzetten' – de levenscrisis of de schok van het lot – om de kans op ware ZelfLiefde in deze processen. Eerlijk is eerlijk, zeg maar 'hand op het hart': wie weet nu echt wat van ware ZelfLiefde en leeft die dan ook? Ik kan van mijzelf zeggen dat ik pas sinds 2022 steeds meer ZelfLiefde beoefen. Daarvoor dacht ik alleen maar dat ik het leefde, maar dat was niet zo. Onbewust had ik alleen maar gefunctioneerd, OverLeven in plaats van Leven. In alle rollen die ik van mezelf verwachtte en die van mij verwacht werden, functioneerde ik. Ja, ik weet het, de lezer zal nu een weerstand voelen in verband met wat ik over ZelfLiefde schrijf. De weerstand van de lezer mag er zijn, omdat het niets te maken heeft met mijn ervaring en de daaruit voortvloeiende eigen waarneming. De weerstand is zelfs heel goed – het is immers het begin van zelfreflectie…...