Een paar jaar terug droomde ik over een bijzondere plek, Thuis, een plek voor het Samen Zijn met alle mensen, wezens, reizigers van deze aarde en daarbuiten. Vanuit mijn gevoelsbeleving beschreef ik deze plek, als een ‘dag’ in mijn, onze, thuiswereld. Deze ‘dag’ is nog niet afgeschreven, maar ik deel graag het begin. En een ‘dag’ Thuis duurt toch oneindig voort  , dus dit verhaal is nog lang niet klaar. Ik, Wij, schrijven Nu zelf de nieuwe bladzijdes, van dit boek zonder einde.

De ‘ik’ in dit verhaal ben jij, als jij dit ook zo voelt  

Een prachtige dag, thuis
In de vroege ochtend word ik rustig wakker met het geluid van kwetterende en zingende vogeltjes. Ik heb een paar uurtjes geslapen, en meer heb ik er gelukkig ook niet nodig. Wel blijf ik nog heel even zo liggen, onder deze zachte deken met alleen nog maar m’n gezicht erbovenuit. Ik adem diep in en langzaam uit en ik voel de frisheid van deze nieuwe dag m’n longen door stromen. Mijn lichaam is ontspannen en met m’n ogen dicht word ik mij rustig gewaar van m’n omgeving. Ik voel de toenemende warmte van de zon op m’n wang. Heel bewust luister ik naar al die verschillende mooie tonen van honderden vogeltjes. Ergens in de achtergrond klinken geitjes en ik hoor de eerste haan kraaien. Ook m’n neus opent zich, door de zoete geur van bloemen en vers gemaaid gras dat via het open zolderraam naar binnen waait. Ik voel mijn hele lichaam, en een energie tintelt vanuit m’n kruin tot in het puntje van m’n tenen. Dan open ik plots mijn ogen, om ook alle kleuren om mij heen in me op te nemen. Ik kijk richting de zonnestralen en zie honderden oplichtende stofdeeltjes, die in slowmotion als gouden lichtjes door de kamer zweven. Ik kruip onder m’n deken vandaan en ik ga op de rand van mijn bed zitten, met mijn voeten net iets boven de vloer bungelend en mijn handen zet ik naast mij op het houten frame. Ik kijk even naar m’n voeten, en ik beweeg speels mijn tenen. Ik voel kracht en energie en zin om te bewegen. En met dat gevoel wat vanuit mijn voeten door al m’n cellen heen gonst, spring ik op. Ik heb zin om dit nieuwe moment te beleven!

Ik trek mijn favoriete en heerlijk zittende tuinbroek aan en blijf nog even voor de spiegel staan. Twee heldere ogen kijken me liefdevol en krachtig aan. Ik zie jou…, zeg ik in gedachten tegen mij. Via de spiegel worden mijn ogen getrokken naar het open zolderraam achter mij. Ik zie de velden met helder gele zonnebloemen en de levend groene heuvels in de verte. Ik draai me om naar het raam en leg m’n armen op het houten frame. Ik moet een klein beetje op m’n tenen staan om naar beneden te kunnen kijken, maar recht voor me uit kan ik oneindig kijken. Een enkele kleine witte wolk geeft een beetje schaduw aan het landschap, maar het is de zon die het meeste van dit stukje aarde verlicht. En heel even vlieg ik vanuit mijn bewustzijn naar die kleine witte wolk. Ik vlieg over de velden met bloemen, de heuvels met wilde paarden en de vele waterstromen die glinsteren in de zon. Meertjes gevuld met water zo helder dat de bodem en grote gekleurde vissen te zien zijn. Vliegend over de bossen hoor ik een orkest aan geluid van de vele dieren en ook het geluid van een prachtige waterval laat zich horen in deze klank. Al vliegend volg ik de waterstroompjes en kabbelende beekjes die zich samenvoegen tot een rivier die door het glooiende landschap zijn weg vindt. En via deze kronkelende waterstroom vlieg ik weer terug door het open zolderraam naar mijzelf toe.

Blootsvoets loop ik de zacht krakende zoldertrap af. En terwijl ik naar bededen loop, raak ik de bladeren van de planten en bloemen aan die door het hele huis groeien, en hun weg naar boven hebben gevonden. Op een van de traptrede ligt een bloem. Fluweelzacht, rood roze en een frisse zoete geur. Ik bind mijn haar vast, samen met de bloem, en zo loop ik met een glimlach op m’n gezicht, via deze grote wentelende houten trap naar beneden.

Eenmaal beneden in de grote ronde hal blijf ik nog even staan en ik kijk naar boven. De zon schijnt door de grote ronde opening naar binnen, en verlicht de enorme boom in de hal, het middelpunt van het huis en van deze plek. De stam van de boom is al zo breed dat je nu met drie mensen rond de stam moet staan om deze helemaal te kunnen omarmen. En ook steken de hoogste takken al boven het dak uit, waar een hele tijd geleden een groot rond gat in is gemaakt om de boom door te laten groeien. Het enorme bladerdek houdt het binnen heerlijk koel en met een regenbui dient het ook als stevig dak en vangt het de meeste druppels. En na zo’n regenbui, als dan de zon weer schijnt, en alle regendruppels verdampen, dan komt er zo’n heerlijke geur vrij, van groen, levend, jungle, fris, puur… en deze is door het hele huis te ruiken. De boom zelf wordt ook bewoont, door een kleine familie eekhoorntjes als vaste bewoners en ook door allemaal bijzondere vogels en insecten die meteen ook zorg dragen voor een schoon huis.

Dit huis en deze plek is ooit gebouwd door mensen die het Paradijs op aarde hebben gecreëerd. Eerst hier waar ik nu sta, waar het oorspronkelijke leven zich in alle vrijheid kon openen en het echte Leven voelbaar en zichtbaar werd. En daarna, niet heel veel jaren later werd er ook op de hele aarde weer het échte Leven geleefd en beleefd. De echte mens kwam weer tot leven en dit opende zoveel nieuwe mogelijkheden. Vanaf dat moment werd er weer geleefd vanuit ieders eigen bewustzijn. Alles is nu open. Vrij. Levend. Er is Vrede. We zijn in écht contact met elkaar en we werken samen. Ieder vanuit het eigen Hart.

Het Leven is te voelen in dit huis, net zoals dat op de hele aarde zo is, maar dit plekje voelt voor mij toch wel heel speciaal. Daarom kom ik hier ook altijd graag weer naar terug.
Deze plek is van iedereen, van alle mensen van de aarde en van alle wezens daarbuiten. Alle wezens die hier komen dragen zorg voor het huis, voor al het leven, de dieren en voor elkaar. De deur is open voor iedereen die hier wilt zijn, voor een lang of kort verblijf. Er is hier altijd plek om te zijn, iets te beleven, te doen of niets te doen. Om samen te komen met oude vrienden, kameraden en collega’s na een verre reis en aan lange tafels te dineren bij kaarslicht. Er zijn creatieve werkplaatsen gevuld met bijzondere materialen en kunstwerken, waar je helemaal op kan gaan in je eigen creaties. Er is een grote binnen en buiten keuken waar in overvloed de lekkerste dingen gemaakt worden door en voor ons allemaal. En dan heb je ook nog de enorme tuin, die eigenlijk zonder begrenzing zo ver loopt als je kunt kijken, waar je urenlang kunt ronddwalen door de enorme moestuin en de kas, of tussen de enorme bomen, de bossen, de grote bloemen, weide en ook sport velden, het grote meer om heerlijk in te zwemmen en de heuvels met daarachter ook de enorme bergen.

Kijkend naar het huis, de vloeren, de muren en verschillende gangen en kamers word ik elke keer weer blij. Deze plek heeft zich gevormd als één groot levend kunstwerk, gemaakt met heel veel aandacht. De muren zijn ingekleurd met de meest prachtige schilderingen van bijzondere dieren en planten uit deze en andere thuiswerelden. De vloeren en plafonds zijn hierin niet vergeten en zo dansen alle lijnen, vormen en kleuren de kamers door. De deuren en ramen zijn allemaal organisch van vorm en zijn versierd met prachtige houten uitsnij werken. De gangen en kamers staan vol bijzondere planten, die van binnen naar buiten en ook van buiten het huis weer naar binnen groeien.

Er wordt op mijn rug getikt en als ik omkijk zie ik twee stralende ogen, die mij blij en gevuld met grootse kennis van een lange reis aankijken. Ik open mijn armen voor een knuffel en voel ons hart samen kloppen. In de liefdevolle en krachtige omhelzing voel ik mij nog meer thuis.

Schouder aan schouder lopen we even langs de keuken. Heerlijke geuren van broden uit de oven en versgeperste sinaasappelsap stromen mijn neus binnen. Grote manden met fruit en groenten staan op tafel, het is de oogst uit de tuin. En terwijl we langslopen wordt een mandje met verse eitjes naar binnen gebracht. En ook al heeft de mens tegenwoordig geen voeding meer nodig om te leven, is het hier op aarde nog steeds mogelijk om er van te genieten.

Ik neem zelf wat fruit uit de mand en voor ons alle twee kies ik een heerlijk geurende thee. Op de houten trap voor de open geslagen enorme deur, gaan we buiten zitten. Ik kijk om me heen en naast mij op de trap en ook beneden mij in het gras hadden anderen hetzelfde idee. Samen zitten in de zon. Er klinkt enthousiast gefluister en gelach. Ik leg mijn hoofd op de schouder van degene naast me en kijk met een schuin oog naar de dansende vlindertjes op de goudgele bloemetjes. Ik zucht lichtjes en adem diep in en weer rustig uit. In het nu, zonder gedachtes, aanwezig zijn.

Ik hoor om me heen wat beweging van mensen die opstaan. Het schuifelen van voeten op het hout klinkt zo fijn en bekend en even sluit ik weer mijn ogen om goed te kunnen luisteren. Ik luister heel bewust naar alle bijzondere individuele geluiden en ook naar het geluid daartussen, van de stilte. Ik hoor het rustig zoemen van de bijtjes, een buizerd in de lucht, het lichte geroezemoes op de achtergrond en ik luister naar het zachte gegons van mijn lichaam.

Als degene naast mij ook in beweging komt open ik weer mijn ogen, en kom ik ook in beweging. Ik voel dat ik verder wil werken aan een schildering in een van de werkplaatsen. Als ik weer door de opengeslagen deuren terug naar binnen loop zie ik in alle kamers en gangen en ook buiten beweging. Projecten worden opgestart of verder uitgewerkt, in groepen of alleen. Ook een nieuwe stroom aan mensen van andere plekken of reizen komt binnen wandelen. Alle geluiden van gesprekken, spelende mensen, werkplaats-getimmer, gezang en muziek, en nog veel meer wat ik niet meteen weet te benoemen, komen uit alle hoeken samen op de veranda van dit mooie huis.

Ik volg het geluid uit de werkplaatsen en kijk overal eventjes naar binnen. De ruimte met een enorme stenen beeld vangt mijn blik en ook op de drempel van de houtwerkplaats blijf ik staan om even de geur van zaagsel door mijn neus te laten gaan. Van de thee die ik nog had neem ik een laatste slok en de overige druppels geef ik aan een prachtige bloem die langs de hele muur van deze gang begint te groeien.

Voordat ik ‘mijn’ werkplaats binnenstap trek ik een vrolijk uitziend schort aan, met klei en een kleurenpalet aan verfspetters. Eenmaal binnen komt mij en ietwat stoffige lucht tegemoet, maar gelukkig heeft de geur van verse klei en aarde de overhand. Ik kijk even om mij heen naar alle nieuwe creaties van de afgelopen tijd. Tegen de muren staan stellage kasten vol met de meest prachtige vazen, grote potten, leuke schalen en kopjes en bijzondere sculpturen en beelden. En ook de tafels staan gezellig vol met hetzelfde.

Een tijdje terug ben ik zelf gestart met het uitsnijden van kleine tegeltjes in organische vormen uit witte klei. Ik heb meerdere tafels aan elkaar moeten schuiven om alle stukjes bij elkaar te kunnen leggen, zo veel tegeltjes had ik gesneden. Alle tegeltjes samen passen in elkaar als een soort puzzel. De klei is nu droog en hard genoeg om deze te beschilderen met glazuren. Hiervoor heb ik een aantal bijzondere kleuren gekozen, die vroeger op aarde niet eens bestonden of te zien waren. Ik pak een groot penseel uit de pot met kwasten en vanuit mijn eigen beweging vormt zich de schildering. Met verschillende glazuren, kleine en grote kwastjes en ook met heel wat spetters kleur ik elk tegeltje met al mijn aandacht.
Op het moment dat ik geen zin meer heb stop ik. De schildering is bijna af, maar voor nu laat ik het en kan het drogen. Ik klop mijn stoffige handen af aan m’n schort en trek deze uit bij de deur. De verfspetters op mijn handen en armen laat ik voor nu even zitten, als een vrolijke versiering.

Ik zie mijn vrienden ergens in de verte, liggend in het gras onder een groepje bomen, en besluit om dat ook te doen. Eerst rustig lopend, maar al heel snel ren ik, blij door het hoge gras. Kleine dauwdruppeltjes maken m’n voeten en enkels nat en bloemblaadjes blijven aan m’n benen kleven. Als ik m’n vrienden zie gaat er een golf van liefde door me heen en ik duik bij ze in het zachte gras. Ik krijg een knuffel en een kus op m’n neus. Ik krijg de vraag of ik ook wil proeven en dan zie ik dat er een heerlijk uitziende appeltaart op het kleed ligt. Ik neem een stuk en geniet van een smaakexplosie in m’n mond. Zoetzure appel, zacht en puur, met een krokante zijkant en heel erg rijk van smaak. Ik proef de kaneel, een beetje citroen en ook iets zoets. En ik proef en voel vooral dat alles van dit stukje taart met zo veel aandacht is gemaakt, dat een levensenergie m’n hele lichaam vult. Ik lach als ik zie dat iedereen naar me kijkt. Ja, genieten kunnen wij wel.

Een hele tijd, die voelt als een oneindige tijd, liggen we zo samen in het gras. Kijkend naar de lucht en de wolken die voorbij drijven. We voelen elkaar in de energie of in een zachte aanraking en we wisselen uit in woorden of in stilte. Soms staat er iemand op om een duik in het meer te nemen, iemand anders klimt in een boom en samen besluiten we om van deze heuvel af te rollen. We spelen, samen, in een spel dat Leven heet en we lachen heel erg veel.

Wordt vervolgt  ❤️
Ik ben benieuwd naar jouw prachtige dag. Ik ben benieuwd naar jouw Thuis. :)