Er waren eens pluisjes, licht als een zucht,
geboren uit stilte, gedragen door lucht.

Ze dansten op winden, zo vrij en zo klein,
vol vertrouwen dat zweven en zwerven hun bestemming zou zijn.

Ze volgden hun gevoel, hun hart hun droom,
lieten zich dragen van boom naar boom.

Maar onderweg kwamen ze velden voorbij,
van verlangen en hoop, van verdriet en van spijt.
Onzichtbare draden grepen hen zacht,
als een fluistering diep in de nacht.

De pluisjes dachten: dit is de weg,
want hun hart trok hen voort, stap voor stap, plek voor plek.
Maar langzaam merkten ze, moe van de reis,
dat vrijheid niet woonde in elke paradijs.

Hun vleugels bewogen, maar kwamen niet los,
verstrikt in emoties als wortels in mos.

Ze noemden het liefde, ze noemden het licht,
maar verloren daarbij hun eigen gezicht.

Tot één pluisje stil werd en eerlijk keek,
naar alles waar het al die jaren op meedreef.

Het zag dat de ketens niet buiten hem lagen,
maar in angsten en dromen die het bleef dragen.

Toen liet het los wat niet langer hoorde,
de verhalen, de pijn en de fluisterende woorden.

En met elke draad die het uit zichzelf verbrak,
voelde hij hoe iets ouds van binnen verzakte.
De wind kwam terug, niet dwingend maar zacht,
zoals hij ooit was in de allereerste pracht.

En één voor één lieten de pluisjes zich gaan,
niet omdat ze moesten, maar omdat ze verstaan:
Dat vrij zijn niet is wat je zoekt in een ander,
niet in een belofte, een droom of een wonder.

Vrij zijn is vliegen zonder angst voor verlies,
je eigen kompas volgen in elke bries.

En zo zweefden de pluisjes weer hoog door de lucht,
niet gevangen door hoop, niet gedragen door een zucht.

Hun reis was niet voorbij, maar opnieuw begonnen,
want echte vrijheid wordt van binnen gewonnen.