In aanleiding aan de respons die ik van enkele mensen hier uit het forum ontving en waarbij ik mij zo vervuld mocht ervaren, zelfs aangeraakt aan mijn essentie - mijn ziel, zodat ik even met tranen overstroomde, volg ik mijn impuls en deel ik mijn volgend verhaal uit dankbaarheid."Huidhonger"
De onuitgesproken behoefte om aanraking
Ik zie je    Lichtvonk  

Dit is het allereerste verhaal dat ik vanuit dit ander bewustzijn heb geschreven. Hoewel er van mij al twee teksten uit 2015 en 2023 op de website van de stichting 'hersenletsel-uitleg.nl' staan, zijn de intentie en de perspectieven in dit verhaal en de daaropvolgende vertellingen compleet anders. Vanaf dit eerste verhaal staat de pelgrimsreis van mijn ziel naar mijn essentie centraal; een essentie waarvoor ik steeds meer ontwaak en die ik mij steeds beter herinner. Dit zorgt er onder andere voor dat ik ervaar dat een levenscrisis ook een kans kan zijn voor een steeds breder perspectief en een nieuw begin.
Het verhaal ‘Huidhonger’ zou ik graag aan Dick willen opdragen. Dick is dan wel van de leeftijd van mijn moeder, desalniettemin mag ik de verbinding met hem als een onwijs waardevolle vriendschap beschouwen. Met al onze verrijkende gesprekken die mij al te vaak ook steunen, reflecteren en uiteraard inspiratie tot nadenken brengen, het zaadje was geplant om over de huidhonger te schrijven vanuit een andere zichtwijze. Het zaadje groeide steeds verder uit, tot meer verhalen over mijn individueel pad. In het verhaal gaat het om misverstanden, om zwijgen, om een ongezond aangeleerd gedrag van rekening houden met elkaar., wat er vaak toe leidt dat eerlijkheid over eigen behoeftes opzij wordt geschoven of compleet wordt genegeerd. De behoefte trot aanraking op zielsniveau.
Lieve Dick, dankjewel.

Na de operatie van 12-11-2012: Een wereld van overbelasting oftewel overprikkeling
Direct na de hersenoperatie waren mijn zintuigen extreem overprikkeld en was de informatieverwerking van de zenuwen sterk beperkt. Mijn lichaam reageerde met pijnaanvallen, hyperventilatie, paniek, afweer, verkrampingen, ademhalingsmoeilijkheden en slaapstoornissen.
Door de tactiele overprikkeling kon alles wat de huid aanraakte een kwelling zijn – zelfs verschillende kledingstukken. Het ging daarbij niet alleen om jeuk of krabben. Nee, deze aanrakingen veroorzaakten pijn tot aan regelrechte pijnaanvallen toe. Er waren jaren waarin het erg slecht met mij ging. Door deze onzichtbare beperking ervoer ik mijn leven vaak als een "bestaan".

Het dagelijks leven als uitdaging
Het begon al bij het douchen. Afhankelijk van hoe ik me voelde, kon het water op mijn huid verschrikkelijk veel pijn doen. Natuurlijk had ik verschillende instellingen geprobeerd om dit aan te passen, maar toch moest ik na het douchen vaak eerst een uur op bed rusten zodat mijn zenuwstelsel weer tot kalmeren kon komen.
Ook de kledingkeuze was een dagelijkse uitdaging. Afhankelijk van de nachtrust en de daaruit voortvloeiende vorm van de dag kon ik alleen bepaalde materialen dragen. Dat zag er niet altijd charmant uit, maar het was onvermijdelijk.
Wat me echter echt kapotmaakte, was de pijn bij aanrakingen door mijn kinderen en mijn toenmalige echtgenoot. Als iemand tegen me zegt dat hij of zij zich dat niet kan voorstellen, dan ben ik oprecht blij voor die persoon.                                                         

De dynamiek in relaties en verbindingen
Wanneer een van mijn kinderen me voorzichtig aan de linkerkant van mijn lichaam wilde aanraken, schreeuwde ik in het begin soms zelfs van de pijn. In de loop der jaren leerde ik die schreeuw te onderdrukken, want hoe verschrikkelijk moet het voor een kind zijn als mama schreeuwt bij een aanraking? Op de een of andere manier hebben we ons aan elkaar aangepast. Als het me toch een keer niet lukte om de pijn te verbergen, voelde ik me daarna altijd vreselijk.
Ik zal de verschillende momenten en lichamelijke reacties niet verder uitweiden; elke lezer kan zich voorstellen wat voor impact dit heeft op de relaties met kinderen en toenmalige echtgenoot.

De wens voor troost en de angst voor afwijzing
Mijn lichaam heeft inmiddels al een aantal zichtbare littekens, en er was ook een tijd waarin de psoriasis een hoogtepunt had bereikt. Ik was werkelijk op de rand van wanhoop en wilde niet meer in dit leven zijn. Dat ik dit lichaam – dat nu anders functioneerde, er anders uitzag en anders reageerde – nog niet kon aanvaarden, belastte mij extra. Juist wanneer het slecht gaat met een mens, zijn aanrakingen troostend. Maar voor de mensen die willen troosten en omhelzen, kan het pijnlijk en onbegrijpelijk zijn om afgewezen te worden.

Hier ontstaan meestal de grootste misverstanden. Wij mensen hebben geleerd om rekening te houden met elkaar. Helaas leidt dit er vaak toe dat eerlijkheid over eigen behoeftes opzij wordt geschoven of compleet wordt genegeerd. Men houdt weliswaar rekening met de ander, maar is daarbij niet eerlijk naar zichzelf. Dit wederzijdse "rekening houden met" kan een negatieve spiraal worden waarin men zichzelf en de ander niet meer echt kan zien of aanraken.

Wat betreft het afgewezen worden op verschillende niveaus
Tja, ik heb mezelf destijds in diepere zin (zelfreflectie, mijn lichtvonk, mijn essentie) ook zelf afgewezen. Dit ben ik me natuurlijk nu pas bewust, omdat ik in die tijd alleen maar overleefde. De kennis van nu zou me toen absoluut niet geholpen hebben; het zou alleen maar meer fysieke, psychische en emotionele druk op me hebben gelegd. Daar ben ik heel zeker van.
Door de aangeleerde, voor mij ongezonde "rekening houden met", heb ik op een gegeven moment ook de ander afgewezen door weer de rol van de sterke vrouw aan te nemen. Hierdoor hield ik alles bij mezelf om anderen niet tot last te zijn, hen niet te confronteren of zelfs te overvragen. Maar de grote wens, de behoefte om waarachtig aangeraakt te worden, heb ik mezelf zo ontzegd – uit angst om afgewezen en in mijn ziel weer diep gekwetst te worden. Uiteindelijk ontstond daaruit die negatieve spiraal: je ziet jezelf niet meer, je begrijpt jezelf niet en je begrijpt de ander niet meer. Mijn naaste en ik zijn toen in de terugtocht gegaan om rekening met elkaar te houden.

De ontmoeting met de huidhonger
Toen wij als mensenfamilie in het jaar 2020 in een zeer uitzonderlijke collectieve fase terechtkwamen, ontmoette ik het woord ‘huidhonger’. Een oudere heer van over de 80 die ik bezocht, wilde me tegen de toenmalige adviezen in begroeten met een hartelijke omhelzing. Natuurlijk gaf ik gehoor aan zijn wens, want inmiddels had mijn visie op de dood en andere levensthema's zich terug- ont-wikkelt.
Tijdens het koffiedrinken noemde hij de term „huidhonger“ en legde deze uit in samenhang met zijn eigen behoefte. We kregen allebei tranen in de ogen. Ik zag de oudere mensen en mensen met een beperking in de tehuizen, de kinderen, en de hulpbehoevenden thuis letterlijk verdorren als bloemen zonder water. Zonder deze diepe en oprechte aanrakingen ontbreekt er iets wezenlijks aan een mens.
Ik omschrijf het graag zo, omdat huidhonger voor mij de aanraking op zielsniveau via de huid is: het is alsof je verdwaald bent en de weg naar huis niet meer kunt vinden. Je dwaalt rond en weet niet wat je nodig hebt om thuis te komen. Bovendien ben je vergeten waar dat 'thuis' is. Het thuis van de ziel is de hartenruimte. Soms, wanneer je verdwaald bent, heb je mensen nodig die de gangbare adviezen even negeren om de ander bij de hand te nemen en naar huis te begeleiden.

Men zou ook kunnen zeggen dat het „balsem voor de ziel“ is wanneer je waarachtige genegenheid kunt en mag voelen. Na het bezoek aan deze meneer was ik diep ontroerd; ik dacht aan al de mensen die zonder deze aanraking hebben moeten overleven. Deze gedachte kwam bij me op omdat ik jarenlang met hart en ziel als verpleegkundige in de ouderenzorg heb gewerkt. Het raakte mij diep dat de wens van deze oudere heer om hem te omhelzen, juist aan mij werd gericht.
De meeste mensen leven zozeer in consumptie, in de bevrediging van hun behoeften en in de afleiding van de uiterlijke wereld, dat ze hun eigen spiegelbeeld niet meer zien. Daardoor ervaren zij huidhonger op een andere manier dan ik. Ook dit is volkomen legitiem, zolang het passend is voor de persoon in kwestie.

Ik wil nu terugkeren naar het moment van ongeveer een jaar geleden, toen het litteken op mijn achterhoofd tijdens een therapiesessie werd aangeraakt. Ik had veel pijn aan het litteken en het schedelbot en moest hard huilen. Er werd mij gevraagd of ik toestemde dat men het litteken bekeek en aanraakte. Onder tranen gaf ik heel laconiek mijn „oké“, omdat ik niet wist wat dit met me zou doen. Het is bijna onmogelijk te omschrijven wat ik op dat moment ervoer; voor veel menselijke ervaringen bestaan simpelweg geen woorden. Daarom nodig ik je uit om het vooral te voelen.
Het was voor mij op het eerste moment zo paradoxaal dat juist datgene wat mij tot dan toe altijd pijn had gedaan, mij nu kon helpen. Hoewel het uiterlijke litteken werd gezien en aangeraakt, werd ik als ziel gezien, bij de hand genomen en naar huis begeleid. Hier voelde ik op een heel ander niveau de betekenis van het woord „huidhonger“.

Wanneer ik, terugkijkend op mijn leven, steeds meer in de overlevingsstand ben gegaan en steeds verder van mijn 'thuis' ben geraakt, kan ik niet precies zeggen. Het zou kunnen dat dit al vóór de hersenbloeding speelde. Hoe langer ik op mijn pelgrimsreis ben, des te onbelangrijker het voor mij wordt om te weten wanneer het begin of de oorzaak was. Het gaat erom dat men zichzelf toestaat om door de aanraking naar huis geleid te worden. Het is ook niet belangrijk óf die tsunami van emoties en gevoelens er is – het wil simpelweg door mijn lichaam gevoeld en beleefd worden. Wanneer ik deze uiterlijke en innerlijke aanraking toelaat, zie ik mijzelf en geef ik mezelf steeds vaker de mogelijkheid om MijZelf weer thuis te brengen.

Daartoe gaf een vriendin mij de impuls om mijn eigen hartenruimte aan te raken: door mijn handen op mijn hart te leggen. Daarbij raakt de linkerhand als eerste de borstkas, waarna de rechterhand beschermend op de linker wordt gelegd. Men mag de ogen sluiten en zich voelend laten leiden, zodat kan gebeuren wat er mag gebeuren.

Sinds ik dit na deze impuls steeds weer deed, kwam het antwoord met de herkenning in de stilte naar mij toe, diep in mij. Daarop volgde een magisch moment met tranen, met zachtheid, overgave, omhelzing en heling. Een stap van OverLeven naar Leven was gezet.

Een vraag aan jou; Leg je handen op je hart – eerst de linker verbindend en daarop de rechter beschermend – en sluit je ogen:  „Ik wens je van harte dat je de weg naar huis kent – en zo niet, dat je deze weg in je leven wenst.”

Het antwoord met de herkenning in de stilte komt naar je toe. Misschien volgt daarop een heilig moment met tranen, met goedheid en overgave, een omhelzing en heling in het ‘Zijn’. Een stap naar de toekomst is dan misschien gezet.“

Alle liefs voor jou                                          25 april 2024              herzien 17-01-2026               
 Sonja