Heel graag zou ik met je lachen en kunnen openen in een liefdevolle ervaring. Helaas merk ik dat daar delen tussen staan die niet zijn aangegaan, alles te maken met het ontkennen van eerlijkheid, verantwoordelijkheid.
Wil je werkelijk betrokkenheid? Naast elkaar kunnen staan in het weten dat je wordt gedragen als het even te zwaar wordt? Vertrouwen wanneer je wonden open legt om schoon te bloeden, dat er geen zout in wordt gestrooid?
Dat er een solide berg van bewustzijn staat wanneer we als mensen bij elkaar komen, ieder stevig geankerd in het eigen zelf en open?
Ik wel. En ik weet dat wat ik zou willen ontvangen, eerst zelf moet vertegenwoordigen. Vanuit die plek in mijzelf kan ik het ook herkennen bij iemand anders.
Een stevig fundament is het begin, dan pas kan er gebouwd worden met een lach en traan
Wil je werkelijk betrokkenheid? Naast elkaar kunnen staan in het weten dat je wordt gedragen als het even te zwaar wordt? Vertrouwen wanneer je wonden open legt om schoon te bloeden, dat er geen zout in wordt gestrooid?
Dat er een solide berg van bewustzijn staat wanneer we als mensen bij elkaar komen, ieder stevig geankerd in het eigen zelf en open?
Ik wel. En ik weet dat wat ik zou willen ontvangen, eerst zelf moet vertegenwoordigen. Vanuit die plek in mijzelf kan ik het ook herkennen bij iemand anders.
Een stevig fundament is het begin, dan pas kan er gebouwd worden met een lach en traan
Dat wil en wilde ik ook, Rens.
Het ging heel anders.
Er werd liefdevol en met de beste bedoelingen een paar kilo zout omgekieperd in mijn wonden. Door volgers.
Door braafhartigen die geen les hadden gemist en alles wat Martijn had gezegd braaf hadden genoteerd. En immer bereid waren te herhalen wat Hij gezegd had.
Dus pas op!
Een braafhart is het totaal tegenovergestelde van een braveheart. Het kan alleen bij mensen die op zichzelf staan en die weten dat ze gelijkwaardig zijn aan iedereen en die zich kwetsbaar en authentiek durven en kunnen opstellen. Die niet in de redderrol gaan om dan het gevoel te hebben dat ze ertoe doen (ten koste van het slachtoffer dat ze van jou maken omdat jij je kwetsbaar opstelt).
Wees geen martelaar, wil ik maar zeggen. Doe het zorgvuldig op een plek waar het écht veilig is. Waar geen loze beloftes worden gedaan, waar iedereen ertoe doet, niemand volgt en waar geen witte voetjes gehaald kunnen worden of achter de rug van de meester een kilo zout omgekieperd kan worden (zogenaamd in het belang van het grote geheel en ‘waar we nu mee bezig zijn’).
Daar is geven tegelijkertijd ontvangen. Je hoeft geen medaille voor wat je geeft, je hebt geen innerlijke weegschaal die het eigen belang moet laten doorslaan. Je geeft en dat voelt als ontvangen. Je ontvangt en het is net zo goed geven.
Wie het nodig heeft Martijn op welke manier dan ook te citeren, is een volger en staat niet op zichzelf. En is daarmee verstorend.
Elkaar op de regels wijzen is in mijn beleving nogal blauw. Dit doet er verder niet toe (jij doet dat niet, bedoel ik), maar wilde ik nog even zeggen. Soms krijg je zout in de wonden door blauw gedrag. Blauw = braafhartig. Goud = Braveheart(ig).
Liefs! T
Het ging heel anders.
Er werd liefdevol en met de beste bedoelingen een paar kilo zout omgekieperd in mijn wonden. Door volgers.
Door braafhartigen die geen les hadden gemist en alles wat Martijn had gezegd braaf hadden genoteerd. En immer bereid waren te herhalen wat Hij gezegd had.
Dus pas op!
Een braafhart is het totaal tegenovergestelde van een braveheart. Het kan alleen bij mensen die op zichzelf staan en die weten dat ze gelijkwaardig zijn aan iedereen en die zich kwetsbaar en authentiek durven en kunnen opstellen. Die niet in de redderrol gaan om dan het gevoel te hebben dat ze ertoe doen (ten koste van het slachtoffer dat ze van jou maken omdat jij je kwetsbaar opstelt).
Wees geen martelaar, wil ik maar zeggen. Doe het zorgvuldig op een plek waar het écht veilig is. Waar geen loze beloftes worden gedaan, waar iedereen ertoe doet, niemand volgt en waar geen witte voetjes gehaald kunnen worden of achter de rug van de meester een kilo zout omgekieperd kan worden (zogenaamd in het belang van het grote geheel en ‘waar we nu mee bezig zijn’).
Daar is geven tegelijkertijd ontvangen. Je hoeft geen medaille voor wat je geeft, je hebt geen innerlijke weegschaal die het eigen belang moet laten doorslaan. Je geeft en dat voelt als ontvangen. Je ontvangt en het is net zo goed geven.
Wie het nodig heeft Martijn op welke manier dan ook te citeren, is een volger en staat niet op zichzelf. En is daarmee verstorend.
Elkaar op de regels wijzen is in mijn beleving nogal blauw. Dit doet er verder niet toe (jij doet dat niet, bedoel ik), maar wilde ik nog even zeggen. Soms krijg je zout in de wonden door blauw gedrag. Blauw = braafhartig. Goud = Braveheart(ig).
Liefs! T
sorry lieve mensen die willen lachen. Ik kan er niets aan doen dat deze twee mensen doen wat ze doen.
Ik zal even iets opzoeken zodat je gauw weer kunt lachen / voelen of wat je dan ook maar wilt. .
Warme groet,
Judith
Ik zal even iets opzoeken zodat je gauw weer kunt lachen / voelen of wat je dan ook maar wilt. .
Warme groet,
Judith
Over aannames gesproken...
1. Ik lach! Matrixtechnisch heb ik daar misschien weinig reden toe, maar echt: ik lach. En ik weet zeker dat ik met jou kan lachen, zekere Judith. Live dan, niet digitaal. Al ga ik je ook de oren dan eens goed wassen, want mens, mens wat ben jij verstorend af en toe!
Maar je zegt ook veel waardevolle dingen. Die filter ik er gewoon tussenuit. Veel van jouw waarnemingen heb ik ook. B.v. wat betreft Nanco, de grote ('onzichtbare') meelezer op diverse fora. En ik weet nog wel meer. Die informatie komt gewoon zomaar naar mij toe. Interessant, hoor. Ik geef niet alles prijs natuurlijk. Ik weet inmiddels hoe dat heet: 'tactisch bewustzijn'. (Dankjewel Tamara). Taal is een fantastisch iets. Om te lachen en te huilen met al die holle en 'lieve' woorden.
Een goede vriend zei gisteren: 'ik ben licht gulzig'. Ik doe zelf aan 'kosmisch koken' en gaf hem 'energetisch eten'. Daar werd hij dus 'licht gulzig' van. Heerlijk gelachen!
2. Ik had het heel graag gewild! Echt heel erg graag. Op een reünie van mijn lagere school herinnerde mijn beste vriendinnetje mij eraan dat ik vroeger gezegd zou hebben: 'Nu ben ik het zat, Winnie, nu gaan wij óók staand plassen.' Helaas, helaas, helaas, ik ben nog steeds een vrouw in deze patriarchale wereld. Ik heb zelfs kinderen gebaard. En dat staand plassen... dat werd natuurlijk een grote knoeiboel.
Vroeger trok ik de kleding van mijn broer aan en zette een bivakmuts op (die waren toen in de mode). Ik was zo blij als ik per ongeluk voor jongen werd aangezien. Maar nu... nee, tis wel oké, zo.
Kortom: ik ben geen heer, my dear.
3. Dat ik helder kan verwoorden, wil nog niet zeggen dat ik mij niet bekommer om de harten van mijn medemens. Juist heel erg, ook om die van jou. Ik zou willen dat ik zelf voelde dat er wat bekommering om mijn hart was. Support? Weinig van gemerkt. Ik zou haast zeggen integendeel. En hier op dit forum is het nu ook niet bepaald alleen maar 'gezellig' hè.
Ik weet niet of het de reden is waarom je dit zegt, maar de aanname wordt makkelijk gedaan dat als je 't kofschip niet voorbij hebt laten varen, dat je dan de kosmische boot gemist hebt en je in je denken zit, maar dat is dus niet zo. Ik zal er nooit iemand op aanspreken dat ie dyslectisch is of zo, mensen die de taal niet zo machtig zijn, vallen mij daarentegen wel vaak aan. Vooral op dit, dat het alleen maar denken zou zijn wat ik schrijf. Haha, je moest eens weten, je moest eens voelen!
Overigens überhaupt vind ik het aanvallen op denken ipv voelen echt wel een gepasseerd station. Come on, iedereen moet hebben kunnen meekrijgen dat het denken in dienst moet staan van het hart. En ik weet ook dat het lastig is om denk-denkers goed te volgen soms, maar ik kan daar wel op een normale manier mee omgaan. Niet zo ontactisch en uitsluitend als jij dat doet. Sorry, maar ik ben even eerlijk. Daar zou je echt eens naar moeten kijken.
Een dikke kus op je wang, Judith. Ik meen het.
P.s. Ik moet heel vaak aan de Teletubbies denken. Ken je die? Dat zijn 4 wezens met een televisie in hun buik en een antenne op hun hoofd. Elke aflevering hebben ze een klein gedoetje met elkaar, maar aan het eind komt het altijd weer goed.
En dan komt er altijd zo'n lieve Voice over-stem die zegt: 'En de Teletubbies vonden elkaar weer heel erg lief.' En dan gaan ze elkaar knuffelen.
Die stem komt hier ook altijd. Al horen we hem niet.
Hoe anders zouden al deze gesprekken gelopen hebben, als we nu naast elkaar hadden gezeten of in een grote kring? Zouden we misschien voor de gein eens moeten doen. Kun je lachen.
1. Ik lach! Matrixtechnisch heb ik daar misschien weinig reden toe, maar echt: ik lach. En ik weet zeker dat ik met jou kan lachen, zekere Judith. Live dan, niet digitaal. Al ga ik je ook de oren dan eens goed wassen, want mens, mens wat ben jij verstorend af en toe!
Maar je zegt ook veel waardevolle dingen. Die filter ik er gewoon tussenuit. Veel van jouw waarnemingen heb ik ook. B.v. wat betreft Nanco, de grote ('onzichtbare') meelezer op diverse fora. En ik weet nog wel meer. Die informatie komt gewoon zomaar naar mij toe. Interessant, hoor. Ik geef niet alles prijs natuurlijk. Ik weet inmiddels hoe dat heet: 'tactisch bewustzijn'. (Dankjewel Tamara). Taal is een fantastisch iets. Om te lachen en te huilen met al die holle en 'lieve' woorden.
Een goede vriend zei gisteren: 'ik ben licht gulzig'. Ik doe zelf aan 'kosmisch koken' en gaf hem 'energetisch eten'. Daar werd hij dus 'licht gulzig' van. Heerlijk gelachen!
2. Ik had het heel graag gewild! Echt heel erg graag. Op een reünie van mijn lagere school herinnerde mijn beste vriendinnetje mij eraan dat ik vroeger gezegd zou hebben: 'Nu ben ik het zat, Winnie, nu gaan wij óók staand plassen.' Helaas, helaas, helaas, ik ben nog steeds een vrouw in deze patriarchale wereld. Ik heb zelfs kinderen gebaard. En dat staand plassen... dat werd natuurlijk een grote knoeiboel.
Vroeger trok ik de kleding van mijn broer aan en zette een bivakmuts op (die waren toen in de mode). Ik was zo blij als ik per ongeluk voor jongen werd aangezien. Maar nu... nee, tis wel oké, zo.
Kortom: ik ben geen heer, my dear.
3. Dat ik helder kan verwoorden, wil nog niet zeggen dat ik mij niet bekommer om de harten van mijn medemens. Juist heel erg, ook om die van jou. Ik zou willen dat ik zelf voelde dat er wat bekommering om mijn hart was. Support? Weinig van gemerkt. Ik zou haast zeggen integendeel. En hier op dit forum is het nu ook niet bepaald alleen maar 'gezellig' hè.
Ik weet niet of het de reden is waarom je dit zegt, maar de aanname wordt makkelijk gedaan dat als je 't kofschip niet voorbij hebt laten varen, dat je dan de kosmische boot gemist hebt en je in je denken zit, maar dat is dus niet zo. Ik zal er nooit iemand op aanspreken dat ie dyslectisch is of zo, mensen die de taal niet zo machtig zijn, vallen mij daarentegen wel vaak aan. Vooral op dit, dat het alleen maar denken zou zijn wat ik schrijf. Haha, je moest eens weten, je moest eens voelen!
Overigens überhaupt vind ik het aanvallen op denken ipv voelen echt wel een gepasseerd station. Come on, iedereen moet hebben kunnen meekrijgen dat het denken in dienst moet staan van het hart. En ik weet ook dat het lastig is om denk-denkers goed te volgen soms, maar ik kan daar wel op een normale manier mee omgaan. Niet zo ontactisch en uitsluitend als jij dat doet. Sorry, maar ik ben even eerlijk. Daar zou je echt eens naar moeten kijken.
Een dikke kus op je wang, Judith. Ik meen het.
P.s. Ik moet heel vaak aan de Teletubbies denken. Ken je die? Dat zijn 4 wezens met een televisie in hun buik en een antenne op hun hoofd. Elke aflevering hebben ze een klein gedoetje met elkaar, maar aan het eind komt het altijd weer goed.
En dan komt er altijd zo'n lieve Voice over-stem die zegt: 'En de Teletubbies vonden elkaar weer heel erg lief.' En dan gaan ze elkaar knuffelen.
Die stem komt hier ook altijd. Al horen we hem niet.
Hoe anders zouden al deze gesprekken gelopen hebben, als we nu naast elkaar hadden gezeten of in een grote kring? Zouden we misschien voor de gein eens moeten doen. Kun je lachen.
Dankje T voor je openheid! Voelbaar in je schrijven, hoe pijnlijk het hier kan zijn en ook respect voor het overeind houden van waar het om gaat: Zijn wie je zou willen ontvangen. Lief en Echt
Hoe kan het bestaan hier thuis te openen, wanneer zuiverheid wordt verhaast met zuiveringszout?
Fixatie op de buitenwereld dat daar iets moet veranderen op die en die manier, om dan pas echt bevrijd te zijn.
Pijnlijk, voor de mens die de vraag nog niet bevredigend heeft beantwoord, wie of wat vertegenwoordig ik nou eigenlijk in woord en daad?
Inspirators zijn Goud Glansrijk, en aan de buitenkant gezien misschien verblindend. De inspiraties door m'n binnenste trekkend, veranderd adoratie in respect. Volgen wordt vrijheid en verwachting vertrouwen.
Interessant stuk om groter uit te rollen, het is dan ook een collectieve mind-vibe die aan de buitenkant blijft plakken.
Micro naar macro, zou het zo zijn dat hier binnen dit samenveld, de weerspiegelingen liggen van het grote geheel? Hoe mooi dan zou dat zijn, wanneer hier al die persoonlijke niet-zelven door eenieders Zelf gezien worden voor wat ze zijn? Gewoon simpel, een niet zelf.
Alsjeblieft geen schuld of schaamte! Het ging hier zoals dat hier ging, sorry dat ik het niet eerder zag. De potentie, her-open!
We zijn zo diep geïnformeerd, staan op de boeg van het schip, overzien voorbij de horizon en kunnen zo de koers wijzigen.
De rimpelingen die daarmee door kunnen gonzen, welk een weerklank vinden in het grote geheel!
Fundament van menselijkheid als een stevige basis, laten we alsjeblieft toekomen aan waar het allemaal echt over kan gaan.
En zonder schuld of schaamte een wind kunnen laten, lachend om het opwaaiend pluis
Nogmaals Bedankt T voor je delen
Ook jij J voor de druk op de ketel
Hoe kan het bestaan hier thuis te openen, wanneer zuiverheid wordt verhaast met zuiveringszout?
Fixatie op de buitenwereld dat daar iets moet veranderen op die en die manier, om dan pas echt bevrijd te zijn.
Pijnlijk, voor de mens die de vraag nog niet bevredigend heeft beantwoord, wie of wat vertegenwoordig ik nou eigenlijk in woord en daad?
Inspirators zijn Goud Glansrijk, en aan de buitenkant gezien misschien verblindend. De inspiraties door m'n binnenste trekkend, veranderd adoratie in respect. Volgen wordt vrijheid en verwachting vertrouwen.
Interessant stuk om groter uit te rollen, het is dan ook een collectieve mind-vibe die aan de buitenkant blijft plakken.
Micro naar macro, zou het zo zijn dat hier binnen dit samenveld, de weerspiegelingen liggen van het grote geheel? Hoe mooi dan zou dat zijn, wanneer hier al die persoonlijke niet-zelven door eenieders Zelf gezien worden voor wat ze zijn? Gewoon simpel, een niet zelf.
Alsjeblieft geen schuld of schaamte! Het ging hier zoals dat hier ging, sorry dat ik het niet eerder zag. De potentie, her-open!
We zijn zo diep geïnformeerd, staan op de boeg van het schip, overzien voorbij de horizon en kunnen zo de koers wijzigen.
De rimpelingen die daarmee door kunnen gonzen, welk een weerklank vinden in het grote geheel!
Fundament van menselijkheid als een stevige basis, laten we alsjeblieft toekomen aan waar het allemaal echt over kan gaan.
En zonder schuld of schaamte een wind kunnen laten, lachend om het opwaaiend pluis
Nogmaals Bedankt T voor je delen
Ook jij J voor de druk op de ketel
Dankjewel René.
Jouw schrijven is voor mij ook voelbaar.
Mooie dag!
Jouw schrijven is voor mij ook voelbaar.
Mooie dag!
En wat ik nog voel, zekere Judith, is dit...Echt lachen zou ik pas als jij je even terug zou trekken om je bijl te scherpen.
Want wat je nu doet is je botte bijl hanteren om er daarna een doekje voor het bloeden (grappige filmpjes van Youtube delen) overheen te gooien.
Er is niks mis mee om je terugtrekken en dat te doen.
Ik ga daar niet over, ik beslis dat niet. Ik wil alleen maar zeggen dat je de botte bijl hanteert.
Dan lach ik als een boerin met kiespijn om datgene wat je deelt. Het is geen bevrijdende lach.
En dat is dus niet waar ik om lach. Ik lach van binnenuit. Om mezelf. En uitgezoomd om het grote geheel, om de zwarte grap die hier gaande is.
Ik zie ineens hoe jij vanzelfsprekend ervan uitgaat dat we wel weer kunnen lachen met jou. Terwijl je dus eigenlijk heel kwetsend en verstorend bent en niet alleen jezelf, maar ook anderen buitensluit. Alles van anderen van tafel veegt. Je doet een groot beroep op de bereidwilligheid, vergevingsgezindheid en de 'iedereen doet ertoe' van anderen. Je gaat van aanvallende redder naar slachtoffer naar 'nu is alles weer koek en ei' en je begint de cyclus weer opnieuw. Ik heb voortdurend last van déjà vu's bij jou.
Jij droeg bij aan het zout in mijn wond omdat ik op het verkeerde moment naast je voelde te staan (ik wist niks van jouw 'foute' acties bij samenkomsten, was daar niet bij). Ik heb het zout er zelf uitgelikt in een 3d-leven dat verantwoordelijkheid kent: mantelzorg en kinderen (waar we allemaal zo dol op zijn, want zo puur en 'de toekomst in zich dragend' ...en wie droeg dat?). Er is geen verschil tussen hoe hier met moeders wordt omgesprongen en hoe deze Moeder Aarde wordt behandeld.
Jij had ook wel graag kinderen gewild, deelde je eens. Voel daar nog maar eens over na. Het zou je van de straat hebben gehouden als je de verantwoordelijkheid op je had genomen. Vervelend woord hè, verantwoordelijkheid. Betrokkenheid is veel lekkerder passief.
En wat ik daar summier over deel, daarin zet jij je botte bijl. Ik had niet de illusie dat dat in goede aarde zou vallen op dit forum, maar dat deed het wel. Dankzij René. Niet dankzij jou.
Het zout uit mijn wonden likken was een waste of time en een enorme klus naast mijn 3d-leven. Daar ben ik niet rijker of beter van geworden. Ik ben goed uit het veld geslagen geweest en nog steeds in herstel, mede door jou en andere volgers. Aangewezen op reguliere zorg die hier zo verfoeid wordt, want we weten het allemaal zo goed, hè.
Waar was jij, Judith? Kan ik je raken met deze vraag?
Een trap na van Martijn kreeg ik ook. Onvoorstelbaar, maar waar. Omdat het niet echt open is hier. Tactvol bewustzijn, ja ja. Tactvol voor wie of wat?
Ik lach van binnenuit en vul mijn eigen schaal.
Er mag best aangescherpt worden, er mogen best to the point harde woorden vallen. Daar ben ik niet bang voor. Fijn als dat met scherpte gebeurt. En niet met je eeuwig dezelfde stokpaardjes van 'anderen zitten in hun denken en ik Superieure kan werkelijk voelen en wil je wel redden'. De kracht in anderen zien, is niet dát. Dat zei ik al eerder.
Het zou fijn zijn als de sektarische dynamieken die hier zeker wel gaande zijn, zouden verdwijnen.
Zie je eigen déjà vu en stap eruit.
En geen 'lieve groetjes' nu.
Ik zeg: Barst Judith!
Barst open en laat het goud stromen.
Zoals dat ei van Thérèse en AI dat twee keer gedeeld is door Apolonia.
Copyright is for losers!
Creating together!
Hoi Human T (is het Winnie? Ik dacht het ergens gelezen te hebben sorry if not). Dank voor je openheid en eerlijkheid. Leuk dat je me acknowleged met betrekking tot tacktisch bewustzijn. :) Ik wil jou even acknowledgen want er word maar wederom al te graag weer toebewogen naar wat goed voelt in theorie ipv wat is en het daadwerkelijke werk wat op deze manier wordt verzet. Thnx
Ps bedoel je Rens ipv Rene in je laatste paar opmerkingen?
Overigens heeft Judith haar comment aangepast van de mannen naar de mensen (Überhaupt de hele strekking van het eerste bericht). Dus dan krijg je weer die verstoring er doorheen. Maar goed het is gezien.
Ps bedoel je Rens ipv Rene in je laatste paar opmerkingen?
Overigens heeft Judith haar comment aangepast van de mannen naar de mensen (Überhaupt de hele strekking van het eerste bericht). Dus dan krijg je weer die verstoring er doorheen. Maar goed het is gezien.