Herinner jij je wat je deed toen je gehackt werd.

Frea

Gisteren gaf ik mezelf de opdracht eens goed te kijken naar het moment van overname, of hoe je het ook maar noemt, naar aanleiding van de dringende oproep van Martijn hierover die ik hoorde op een opname.
Ik had al wat flarden: er was een soort blokhut aan de rand van een bos met enorme bomen. En water ergens. En ik liet mn eigen leven hier door me heen gaan, ik keek naar wat hier belangrijk is voor mij. En zo voelde ik door.
Ineens werd me duidelijk dat ik bij die blokhut was op 'dat' moment, alleen. Ik weet niet of ik daar een man of vrouw ben, ik voel me ook hier geen van beide. Ik was een beeld aan het maken, van steen of hout. Dat weet ik niet. Ik was heel rustig en tevreden bezig, gedachteloos. Ik loop daar op blote voeten op het mos. (Als kind hier liep ik al graag op mn blote voeten, tot ergernis van de grote mensen) Ik weet dat ik daar heerlijk kan rennen met enorme (vlieg)passen. De mos helling loopt glooiend naar beneden. daar beneden ergens is ook water, een stroompje of beek of rivier. De bomen zijn hoog, het bos dicht. Het zou kunnen dat boven de bomen witte dieren vliegen, een soort dino's. ze maken langgerekte kreten, doen me een beetje aan kraaien denken. (waar ik heel veel van houdt, het kraaiengeluid) En oh wat heb ik een heimwee ineens. Mijn hart stroomt over. Ik weet dat ik ook deel uit maak van een groep of groepen. Ik zing graag. Er is ook wel een stad of zoiets, waar ik ook hoor, maar hier op deze plek ben ik zo senang en een met alles. De planten, bomen en ook de dieren. In mijn aardse leven houd ik erg van stenen, dat begon met een soort verliefdheid die ik voelde in mijn hart voor een oranje calciet bol.
Daar bij de blokhut glinstert er ook wat, maar dat heb ik nog niet zo duidelijk. Van beeldhouwen hier word ik bijna altijd blij, maar ook schilder ik graag.

Zoiets. Ik ben benieuwd naar jullie herinneringen!

Hi Frea,

Ergens in het voorjaar van 2025 waren we met kleine groep bijeen om een bepaald onderwerp uit te diepen en waar te gaan nemen.
Op een gegeven moment was tijdens het uitspreken van een besef en beeld mijn waarneming in de kern van dit onderwerp zo aanwezig dat er iets in mij verschoof en ik begon te klanken. Met vuur en emotie. Pure verbijstering, intense wanhoop en diep, diepe rauwe rouw kwamen via mij dit veld in.
Na enige tijd stopte ik en vervolgens, na het aangeboden krijgen van een hand en de ondersteunde blik die ik ervoer als anker van iemand anders daar aanwezig, zakte ik weer die onpeilbare diepte in naar het punt van de val, want zo voelde het voor mij als ik er achteraf woorden aan mag en kan geven.
Onbeschrijfelijk intens.
Ik was de ooggetuige, de waarnemer en mijZelf op/in dat moment!
Binnenkort zal ik op enig moment daar weer in gaan want er gebeurde iets in en door mij heen waar ik dieper naar wil kijken en wellicht komt er dan ook meer info en een beeld van waar ik toen was en wat ik deed voorafgaande aan deze diep tragedie van de Mens.

Fijn dat je dit opent op het forum.

Henny
<3

Hoi Frea

Ik wil graag mijn verhaal vertellen..

Ik zie mezelf op deze Aarde en op dit moment in de "tijd" als waarnemer en ik zal uitleggen hoe dat komt.

Het was tijdens een bijeenkomst bij Martijn dat ik mij dat realiseerde na heel veel signalen die ik daarvoor al had gehad maar wat nooit eigenlijk tot mij door was gedrongen.

Tijdens de bijeenkomst was er een bekrachtiging. We werden naar de Bis bank in Zwitserland geleid ...daar aangekomen ging iedereen om het ronde gebouw staan in een cirkel.
Ik kon daar echter niet komen. Ik zat op een afstand te kijken naar wat er gebeurde.
Op een bepaald moment hadden zich honderden mensen om deze bank verzameld.
Wat ik ook probeerde..ik kon er niet bij komen.

Na afloop mocht iedereen zijn ervaring delen. Ik vertelde mijn verhaal, waarop Martijn mij vroeg om na afloop van de bijeenkomst even op hem te wachten omdat hij iets met mij wilde delen.
Echter, na afloop stonden er drommen mensen om hem heen en had ik niet de behoefte daar tussen te gaan staan en ben naar huis gegaan.

Later die avond lag ik in mijn bed en plots realiseerde ik mij dat dit de rode draad was in mijn levensverhaal.

In de tijd van de New Age ben ik heel actief geweest...veel gewerkt ( ander verhaal) en bijeenkomsten bijgewoond. Ook in die tijd kwam ik nooit "aan de beurt" en bleef ik alleen met mijn vragen.

Zelfs als kind had ik honderden vragen aan meneer pastoor die nooit werden beantwoord. Ik moest maar gewoon letterlijk aannemen wat er in de bijbel stond.

Lang verhaal kort;
Na de bijeenkomst bij Martijn wist ik...ik ben hier niet om deel te nemen aan.....ik ben hier als waarnemer.
Dat is ook de reden dat ik nooit het gevoel heb gehad dat ik "aangekoppeld" ben....en dat ik overal los van sta...

Ik ben diep verbonden met alles en iedereen maar ik neem geen deel aan...

Ik weet niet hoe ik het beter uit kan leggen

Groet Apolonia

Frea

dank voor jullie reactie: ze raken me allebei diep. De herinnering die ik heb geschreven hier is er nog wel, maar het gevoel erbij is weggezakt. het was een diep voelen van mijn Hart. Ik zou graag de herinnering levend houden steeds opnieuw. Hoe zijn jullie daar mee bezig?

Ik heb geen " vast " beeld
Maar wel een Voelen.
Een krachtig Voelen
Vrij
Bewegende door alle werelden.
Overal kunnen komen.
Niet deel van een vaste " groep"
Maar vanin mezelf bewegend.
Benieuwd, nieuwsgierig. Dansend.
Zingend
Kleuren.
Veeeeeel kleuren
Gouden zilveren sprankels
Diep in connectie met natuur.
Overal
Staande Voor Vrije beweging
Zonder enige opvolging of volgen
In een vrij land van Nu

Hey Frea, ik ben blij met je opening, fijn om te lezen. Henny en Apolonia en Elaine ....mmm fijn, er is bij mij nu even niet de ruimte voor het opschrijven hier, dat komt nog wel...

Ik weet het niet…..Mijn hele leven al weet ik het niet. Niet waarom ik naar school moest, niet waarom ik moest werken etc.. Laat staan waarom ik op aarde was. Zocht antwoorden maar vond ze niet in religie, spiritualiteit, buitenaards leven. Boeide soms even maar het was nooit het ‘echte’ antwoord.
Tot een ‘bijna doodervaring’ mij enorm raakte en me in contact bracht met Martijn. Voelde me direct sterk verbonden en er kwamen antwoorden in mij naar boven. De bijna doodervaring werd een Bronervaring die ik mocht loslaten. Ik hoorde tijdens groepen, veel interessante ervaringen die mensen hadden met buitenaardsen. Was anders dan in mijn ufo belangstelling tijd. Toen las ik er alleen over. Nu voelde ik de oprechtheid van de belevingen die zovele mensen deelden. Een nieuwe wereld maar nog steeds niet de mijne.
De grote doorbraak voor mij was toen Martijn ging delen over Christos en Jeh-Su’h-Jah. Mijn Bronervaring en dat wat ik vroeger aanvoelde maar niet onder woorden kreeg gebracht, vielen samen. Ik snap nu waarom ik het niet weet…..ook weet ik niet waar ik was op het moment van de hack. Ik Ben devalueerde naar ik weet (niet). Ik ervoer het na de Bronervaring dat proces weer. Het willen weten het willen begrijpen verzwakte de Christos kracht in mij. Mijn weg is om mij te focussen op mijn HART in Respect, Vertrouwen en Vrijheid. Christos energie is niet zoetsappig maar ongekend krachtig. Die kracht in mij bloot te leggen voelt voor mij als mijn missie.

Harte groet
Werner

De ontkoppeling van mijn man en maatje van zijn fysieke lichaam was een samensprong in een oorspronkelijk zuiver krachtig hartsveld - ik noem dit ook wel eens het 'christusbewustzijn' - dat ik hier gemanifesteerd heb. Dan is er geen gemis, geen verdriet, geen verlangen om weer bij elkaar te zijn en elkaar terug te zien. Er was oorverdovende krachtige zuivere oorspronkelijke liefde en alleen maar Zijn, en het script van deze realiteit was afwezig. Het was een fantastische en levensveranderende ervaringsreis.

Evenwel...daarna werd ik door het archontisch veld hier letterlijk 'naar beneden getrokken' in dit script. En toen ben ik zowat verzopen in een oceaan van verdriet en lichamelijke pijn. Ik voelde me geamputeerd, doormidden gesneden, afgesneden van mijn oorspronkelijke bron. Ik vond het verschrikkelijk dat ik weer in dit script was! Mijn bewustzijn is door deze aanval verscheurd. Dit ben ik nu in en met mezelf aan het repareren.

Thérèse