Het missen
Poeh ...
Ik heb een vraag..
Hoe kom ik door het missen van Natasja (dochter en Vriendin!!) heen op een ietwat zachtere manier ...?
Het is bij momenten zo extreem dat het mijn lijf pijn doet ....

Ach lief..ik voel met je mee
Ik kan me zulks een verlies niet voor stellen...het lijkt mij alsof er een deel van jezelf geamputeerd is...

Niemand kan je vertellen hoe je dit verlies iets zachter kan maken denk ik....
 Men zegt..tijd heelt alle wonden maar of dat zo is weet ik niet...

Ik zou zeggen...laat de pijn en het verdriet er maar gewoon zijn en vecht er niet tegen..

Ik voel je

Warme omhelzing
Apolonia
Dank je Apolonia 🌺
Ja...ik krijg soms de indruk dat verdriet ervaren om het missen van een geliefd iemand bijna wordt ontweken...
Maar ik Voel het nu eenmaal zo....
Het was een shock....ook hoe het ging ...
En merk dat naast ​dat het me in mijn kracht zetten ..dat het ook Gewoon verschrikkelijk is ....punt ..
Het is niet fijn ..of zaligmakend...
Het is ruw en hard en een leegte in me ..
En dat mag toch ook gezegd worden. ..hoop ik ...ook dat is Mens zijn. ...dit te voelen...

En er niet " even  " zomaar overheen te stappen onder het mom van dat wat gebeurde mij in kracht zet en het daarbij laten .....
Het gaat hier om een zo lieve lieverd en vriendin... waarmee ik alles kon delen ....

En dat doet pijn ....
Een pijn die er niet zou moeten zijn...

Ja lief...zo een verschrikkelijk verlies, daar kom je niet overheen..nooit.
Dat blijft een gat in je hart...hoe krachtig je ook in het leven staat.
Vergeet nooit...alles mag er zijn...jouw pijn is jouw pijn en dat duurt een leven lang  dat gaat niet weg...
Misschien kan je er ooit mee leren leven maar het zal nooit verdwijnen

En ik denk dat wat jou een krachtig mens maakt is, dat je de pijn toelaat en niet weg stopt.
Ik denk altijd....de tranen die ik vandaag heb gelaten komen niet meer terug...en zo leef je van dag tot dag.

Weet dat er aan je gedacht wordt lief.....

Een warme knuffel van mij
Apolonia
Dank je wel lieverd voor je hart gevoelde woorden.. en je welwillendheid om deze in oprechtheid te uiten...
Ja ...laat de tranen de tranen zijn ...
Zonder denken aan hoe of wat ...
Gewoon ..voelen. ...

​Warm liefs en nogmaals dank, Elaina 🌹
Tim
 Dag lieverd,

Ik heb je vraag gezien en gevoeld.
Met alle foto's, woorden, gedichten ... maakte je al zichtbaar hoe zwaar je je "maatje" mist. 
Ik merk dat ik daar geen woorden voor heb.  Hoe kan je zo'n gemis verzachten?   Het hoort
bij deze realiteit ... eigenlijk hoort het niet, maar zo werkt het hier.

Ik kan me het bevreemdende gevoel voorstellen dat die gekke wereld blijft doordraaien ... terwijl jij in jouw verdriet zit.    
Martijn benoemde vandaag net dat dergelijke shocks je potentieel helemaal open zet in je creatie
kracht, ... ik benoem het gewoon als andere manier om er in aanwezig te zijn en de nabijheid van
je maatje te voelen.  
Ik ervaar jouw woorden (gedicht,..) in elk geval diepgevoeld helder en trouw
aan jezelf.  
In mijn beperkte manier van kijken daarin denk ik dat je het alleen maar kan delen ... 

Ik ben bij je in gedachten
Tim
Dank je wel Tim...
Voor je oprechte aandacht en woorden ..
Ook je betrokkenheid ​
Dat voel ik ....
Warme liefs , Elaina 🌺
Ik ben nu de opnames aan het luisteren van Velm..in tranen van herkenning, direct in het begin al 
Poehhh......
Ik kan je vraag niet beantwoorden. Ik kan wel mijn ervaring met je delen als informatieveld. 

De ontkoppeling van mijn man en maatje van zijn fysieke lichaam was een samensprong in een oorspronkelijk zuiver krachtig hartsveld - ik noem dit ook wel eens het 'christusbewustzijn' - dat ik hier gemanifesteerd heb. Dan is er geen gemis, geen verdriet, geen verlangen om weer bij elkaar te zijn en elkaar terug te zien. Er was oorverdovende krachtige zuivere oorspronkelijke liefde en alleen maar Zijn, en het script van deze realiteit was afwezig. Het was een fantastische en levensveranderende ervaringsreis.

Evenwel...daarna werd ik door het archontisch veld hier letterlijk 'naar beneden getrokken' in dit script. En toen ben ik zowat verzopen in een oceaan van verdriet en lichamelijke pijn. Ik voelde me geamputeerd, doormidden gesneden, afgesneden van mijn oorspronkelijke bron. Ik vond het verschrikkelijk dat ik weer in dit script was! Mijn bewustzijn is door deze aanval verscheurd. Dit ben ik nu in en met mezelf aan het repareren. 

Liefs van mijnes, Thérèse


Hoi lieverd 
Thérèse 

Ja ik voel wat je schrijft....
Ik herken dit ook echt !
Het één en het ander....

Zo vreemd he in deze wereld....
🌹
Ik hou van jou.