Vandaag de begrafenis van koning Harald gevolgd.
Willem Alexander vertelde dat Harald hem ooit verteld had: " Neem je rol en ambt heel serieus, maar jezelf niet" en dat hij dat nu elke dag probeert toe te passen.

De dienst was prachtig, het Leven werd verweven met een eeuwenoude Noorse liturgie. 

De premier die uit pure echtheid en emotie het samenwerken en samenzijn met deze man besprak, zo'n intense vriendschap.

Het drietal met gitaar, wat een noors onverstaanbaar liedje zong maar o zo echt, de hartfrequentie in zijn zuiverste vorm voelbaar, zo teder, hartbrekend mooi. En de oude frequentie van protocollen in één klap omzette.

Het koor wat tussen de mensen ging staan en "Abide with me"  zong....dat is Leven in een melodie gezongen...ontroerend hoe het iedereen verbond. De tekst staat er los van.

En dan weer kerkleiders, gebeden, protocollen.

Buiten de " missing man" door de F35's gevechtsvliegtuigen, ik hou van militairen, de preciesie en uitbeelding, uniformiteit, de Kracht die het heeft en de klasse.

Bij het uitdragen van de kist was er een streep met prachtig gekleurde bollen te zien gelinkt aan de kist, ze lieten hem pas los toen de kist helemaal uit de kerk was.

Het heeft me geraakt, om te zien hoe het Leven verweven kan worden in een heel oud stramien zonder het te vernietigen maar door er juist tussen te staan en te verbinden, in alle eenvoud en liefde. En ik moest denken aan 6 september de bijeenkomst hoe we samen weven. SAMEN

Dat was zo voelbaar bij het afscheid van dit mens.
Wat een geschenk dat de hele wereld dat kon volgen.

Als wij de dood ongeldig gaan verklaren door Thuis te laten leven in ons doen en laten ( zoals gezegd op 6 september) is er geen betere plek om dat te laten voelen op het punt waar lijkt dat het leven geëindigd is, laat " ze" de dood erin zetten, er is geen mooiere manier om juist op die plek het Leven te geven.
Zonder strijd, maar verweven met onze grootste kracht, de emotie.

Je zou er bijna Amen op zeggen....