Kia hora te Marino
Ik sta voor de deuren van het Rehabilitatie en Rustcentrum wat ik samen met anderen heb opgebouwd hier op Aarde.
Een wit marmeren drie tredentrapje leidt je naar de deur, twee deuren die samen één vormen met geen slot erop of erin.
De deuren zijn wit met gouden draadjes erdoorheen.
Als je er doorheen stapt kom je in een immens grote hal met enorme pilaren, ruimte, ruimte en nog eens ruimte. Het is er stil en verschillende gangen leiden naar andere ruimtes.
Ik sta bovenop het drie treden trapje en heb mijn handen op de deuren, heel zacht.
Het centrum ligt midden in de natuur in de bossen en het is zo fijn om er te zijn.
Even verderop staat in alle kalmte een eivormig voertuig met daarin mijn aller aller beste vriend.
Hij laat het open of ik mee ga of niet, geen haast geen vraag, geen dwang, niks. Alleen maar ruimte.
Ik twijfel, er is hier veel opgebouwd en ik zou hier nog duizenden jaren gelukkig kunnen zijn.
Maar dat ene keuzemoment valt de andere kant op, ik ga mee, terug.
Het Leven is hier gebracht en dat was de Missie.
We gaan, op weg naar onze schepen.
De anderen komen ook en langzaam vullen de schepen zich met allerlei soorten commandors.
Als iedereen er is bereiden we ons voor op de grote terug reis naar Huis.
Ieder in zijn eigen Divisie.
Onze kosmische familie en kosmische vrienden die ons hier bijgestaan hebben zijn er ook.
Wat was het een klus om ze hier te krijgen...
We gaan, er klinkt een diepe scheepshoorn en los zijn we.
Dezelfde hoorn klonk bij ons vertrek en een ieder van ons herkende dat geluid in de dieptes als er hier op Aarde de misthoorn klonk.
Op reis, naar Huis.
De stemming is opperbest en de vreugde om straks iedereen weer te zien is enorm groot.
Als we na een intense reis aankomen zien we ze al staan door de ramen van onze voertuigen.
Wat een geweldig gezicht moet dat zijn voor ze om die honderden schepen te zien terugkomen!!
We landen uiterst behoedzaam op de voor ons zo vertrouwde grond. Een diepe zucht verlaat ons lichaam als we staan.
We kijken elkaar aan en zien in elkaars ogen de veldslagen van onze harten in elkaars ogen en het enige wat we uitstralen is Levensliefde.
Nog één keer staan we om onze commandanten heen, nog één keer de verbindingskracht voelen samen als één grote groep, het gebeurd allemaal tegelijk op alle schepen.
Dan....gaan de deuren langzaam open, Kia Hora te Marino barst los samen met de vreugde uit de ogen die elkaar zoeken na zo'n lange periode. Er klinkt zang, een welkom zo warm dat de tranen vloeien.
Als eerste gaan de commandanten naar buiten met een krachtgebaar en op de klanken van de Maoeri openen ze de ontmoeting met Thuis en krijgen dezelfde kracht terug van iedereen die daar staat. Kippenvel. De trompet klinkt.
In hun kielzog staan wij, gelukkig te wezen omdat het ons gelukt is om samen met elkaar de Aarde te bevrijden en het Leven te repatriëren op een planeet waar dat onmogelijk leek.
Bloed zweet en tranen en met kleerscheuren en hartepijn hebben we het volbracht. Het leven is terug waar het hoort. Daar deden we het voor, de rest was bijzaak maar gedragen in alle emoties die nodig waren om het neer te zetten.
Het voelt zo vertrouwd om onze voeten weer Thuis neer te zetten en we vallen elkaar met tranen in de ogen weer in de armen, knuffelen weer, onze dieren zijn er ook en net zo BLIJ.
Thuis Thuis Thuis dendert het door ons hart.
We zien onze levenspartners terug wat alle emoties laat klinken die we kennen....
Ik kijk nog één keer naar onze commandant, een blik is genoeg, het is Goed.
Dan ga ik naar mijn huis, samen met mijn levenspartner en onze prachtige dieren die op Aarde andere vormen hadden.
Ik zie in de verte mijn huis....thuis, hoe heb ik ooit kunnen vergeten?
Om dat te voorkomen is dit geschreven.
Tokura Natara 💛✨️
Wat mooi Lenny, het roept veel emoties op. Heimwee, vreugde, ontroering
.en nog meer wat ik niet kan omschrijven. Heéél mooi !!
groetjes
.en nog meer wat ik niet kan omschrijven. Heéél mooi !!
groetjes
Dank je wel, dat je dit deelt Lenny. Ik voelde het weer even....THUIS
Dank je wel Lenny, dat gaf mij even de ontluchting die ik kon gebruiken. 🙏🏻
Wauw, wat komt het binnen zeg, wat je schrijft! Dankjewel!
Dank je Lenny, dikke tranen rollen over mijn wangen, van herkenning, van heimwee, van blijdschap dat ik niet alleen ben hier... alles tegelijk.
Ik heb het exact zo gevoeld, zo vaak ... maar nooit onder woorden kunnen brengen.
💛
Ik heb het exact zo gevoeld, zo vaak ... maar nooit onder woorden kunnen brengen.
💛
dikke tranen nu hier .....
Dank en diep Respect dat je ons herinnerd met liefde wie wij zijn en dat Thuis hier is.
Richard, ik wilde deze post elders delen, maar nu niet meer (maar ga het waarschijnlijk toch doen, of niet.), maar als ik het doe dan alleen wel met deze disclaimer; Geldt ook voor andere figuren, dus in algemene zin gesproken, die hier en waarschijnlijk elders posten; Stop the gaslichting; Hartjes, liefde, love and light, papier vs praktijk. Als je in algemene zin gesproken, onderstussen geen probleem hebt om vanuit het stiekeme, schijnbare niets, af te reageren op iemand en of deze de grond in te willen trappen voor je eigen ego, of wat daar dan ook doorheen werkt. Ik kan niet meer tegen die onzorgvuldigheid. Btw ook mooi om te zien hoeveel zogenaamd "spirituele vrouwen" steun bieden aan mannen maar aan andere vrouwen ho maar, en dan publieke posts beginnen met "lieve"... naar random strangers toe, dus iemand niet kennende (dus of oordeel zijnde, of gashlight zijnde) Dus naast het feit wat er dan daadwerkelijk in 3D gebeurd. Sorry not sorry; Wat een oordelen en onoprechtheid. Mensen die echt goed bezig zijn hoeven niet continu te zeggen dat ze goed bezig zijn. Ik mag het waarschijk niet delen van anderen hier maar heb er nu al geen zin meer in als the bare minimum (lees respect) en erkenning below zero is. Zo heb jij mij onder het mom van leugens ooit een telegram groep uitgeknikkerd...ik wilde aan zelfcensuur doen hier uit respect voor Martijn, changed my mind. Ik heb niet echt het gevoel dat ik dat respect hier nooit, maar ooit, echt terug heb gehad. Sorry, I can't anymore, if so, I would have been gone, maybe I am gone. Groet, bronbeveiliging.
Ps sorry voor eventuele spelfouten, mijn aborigonal elder zegt altijd dat als je daar over valt, er mensen op beoordeeld dat je dan pas echt ver van huis bent.
bv voor iedereen willen en ook bepalen dat ze naar een andere telegram groep moeten, die je dan creërt en iedereen daarheen verhuist omdat je mensen (dus potentieel iedereen) wil kunnen verwijderen, in eerste instantie Atar (die het bloed van haar overleden man aan haar handen heeft gehad, nee niet door haar toedoen maar zo heftig was die doodsstrijd.), want ze was een bot volgens Richard.
Ps sorry voor eventuele spelfouten, mijn aborigonal elder zegt altijd dat als je daar over valt, er mensen op beoordeeld dat je dan pas echt ver van huis bent.
bv voor iedereen willen en ook bepalen dat ze naar een andere telegram groep moeten, die je dan creërt en iedereen daarheen verhuist omdat je mensen (dus potentieel iedereen) wil kunnen verwijderen, in eerste instantie Atar (die het bloed van haar overleden man aan haar handen heeft gehad, nee niet door haar toedoen maar zo heftig was die doodsstrijd.), want ze was een bot volgens Richard.
Hallo Lenny
Dank voor je mooie post.
Het doet mij heel erg denken aan beelden die ik heel vaak heb voordat ik in slaap val.
Of dat herinneringen zijn of beelden uit de toekomst...ik weet het niet
Wel bijzonder dat er zoveel herkenningsbeelden zijn die overeenkomen.
Liefs Apolonia
Dank voor je mooie post.
Het doet mij heel erg denken aan beelden die ik heel vaak heb voordat ik in slaap val.
Of dat herinneringen zijn of beelden uit de toekomst...ik weet het niet
Wel bijzonder dat er zoveel herkenningsbeelden zijn die overeenkomen.
Liefs Apolonia
Wat mooi....... dank je..... 💛✨️
ONTVLAMMEND om te lezen in de reacties
dat we samen een plan kunnen herschrijven
uit liefde voor alles wat leeft,
dat is wie we zijn🔥👑
De bevestiging geeft mij kracht.
💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛
Hallo Lenny,
Je verhaal raakt me, en voelt als een opening.
Om te durven denken en voelen dat wat we hier nu beleven, gaat stoppen.
Om dat we vanuit liefde, geen strijd, wel kracht, de verandering van onderdrukking, naar krachtig aanwezig zijn vorm geven.
Ik voel dat er ook andere gedachtes zijn in het veld, maar die mogen er ook zijn, geen oordeel.
Ik voel dat er iets in mij in beweging is, door vallen en opstaan, dat maakt dat ik op eigen benen kan staan , zonder steun ,helemaal zelf.
Ik zie me instappen, en het is volbracht, ik zie me ook weer thuis komen in mijn eigen huis, met mijn energie en levensgezellen, ik voel, en voel dat t waar is.
Dank je Lenny
Je verhaal raakt me, en voelt als een opening.
Om te durven denken en voelen dat wat we hier nu beleven, gaat stoppen.
Om dat we vanuit liefde, geen strijd, wel kracht, de verandering van onderdrukking, naar krachtig aanwezig zijn vorm geven.
Ik voel dat er ook andere gedachtes zijn in het veld, maar die mogen er ook zijn, geen oordeel.
Ik voel dat er iets in mij in beweging is, door vallen en opstaan, dat maakt dat ik op eigen benen kan staan , zonder steun ,helemaal zelf.
Ik zie me instappen, en het is volbracht, ik zie me ook weer thuis komen in mijn eigen huis, met mijn energie en levensgezellen, ik voel, en voel dat t waar is.
Dank je Lenny