Koning Rijk Bloed

Deze week heb ik voor het eerst sinds 10 jaar mijn bloed laten onderzoeken. Hier ging een maand wikken en wegen aan vooraf. Op het moment dat ik voelde: ja nu kan ik de uitslag dragen (zelf beïnvloeden), liep ik de prikpost in. Enig wantrouwen voor het medische circuit is mij niet vreemd en angst voor naalden maakt dat ik op de lagere school de vaccinaties gedeeltelijk ben ontlopen.

Ik ging zitten in de stoel en kreeg een paniekaanval. Dunne adertjes betekent dunne naaldjes en een langere priktijd om de buisjes vol te krijgen. Op die stoel ging een leven vol martelingen, onderzoeken en onvrijwillige injecties aan me voorbij. Ik kan me niet voorstellen wat ik allemaal heb meegemaakt en ik weet alleen dat ik met tranen in mijn ogen op die stoel zat. Er kwam een prachtige vrouw binnen, ze pakte mijn hand en zei vol gevoel in haar ogen: “Ik ben er, heb je veel meegemaakt? Zeker als kind he?”

Voor het eerst in al die jaren op de Aarde voelde ik mij getroost en kon ik gedempte gebeurtenissen uit mijn onbewuste geheugens vrij laten uitstromen. Ik voelde me begrepen en ervaarde dat ik er mocht zijn. Dat mijn verdriet er mocht zijn. Dat ik mag laten zien en zelf mag zien wat ik allemaal heb meegemaakt in deze ervaring. Wat er allemaal gebeurd is met mij en hoe mijn autonomie is geschonden. Hoe ik hier heb geleden. 

Eind maart had ik me in Frankrijk voorgenomen dat ik genoeg gehuild had, maar er zat nog meer verstopt, waar ik doorheen moest om “beter” te worden. En het kon me niet meer schelen, ik liet alles los. Het maakt me niet meer uit wat mensen denken of ervan vinden. En ik werd zo liefdevol opgevangen en geassisteerd. In dat moment veranderde alles.

Vanmorgen dacht ik aan een voorval dat ik meemaakte in de zomer van 2021. Ik was op Kreta en om naar huis te vliegen moest ik een negatieve test overleggen. Na een stranddag liep ik naar de testlocatie en nam ik plaats in de wachtkamer. Voor me was een jongen van een jaar of 11 die door zijn vader in de houdgreep op schoot gehouden werd. De jongen spartelde, schopte met zijn benen, huilde en schreeuwde het uit dat hij niet wilde. Tevergeefs, want de testmedewerker duwde trefzeker de lange wattenstaaf diep in zijn neus.

Ik stond bevroren in die wachtkamer en wilde het liefst dit prachtige kind uit de armen van deze man rukken. Hoe durft hij zijn zoon dit aan te doen? Ik wilde deze jongen beschermen, dit prachtige kind van de Aarde. Iets dat ik ook nodig had toen ik klein was en er niemand was die mij kwam redden uit de klauwen van iets dat mij pijn deed.

Wat doe ik dan op zo’n moment? Kijk ik toe of weg, doe ik alsof dit er niet is? Ga ik naar buiten een lekker wijntje drinken op het terras? Ga ik vechten tegen dit grote onrecht en vertellen dat dit echt niet kan? Of.. is er een andere mogelijkheid? Wat is dan krijgerschap op zo’n moment?

Toen ik aan de beurt was zei ik in gebrekkig Grieks, gemengd met een stuk charme: “Ik ga spugen op deze wattenstaaf en dat kun je door het apparaat halen”. “Dat is onvoldoende betrouwbaar”, zei de medewerker. Ik keek hem aan, gaf geen millimeter toe, hij snapte dat dit geen verzoek was en zo deed hij even later de bespuugde wattenstaaf in het zakje voor onderzoek.

Gisteren kreeg ik een uitslag: bloed armoede. Terwijl ik nu ontbijt met een ijzerpil en een cracker met appelstroop voel ik me al een stuk beter, eindelijk heb ik weer wat energie. Ik heb besloten dat deze pillen per direct werken en moet er wel om lachen: ik heb juist rijk bloed!

Waar blijkt dit uit? Ik kan zien dat de ouders, de testmedewerker, het jochie en ik zelf hier nu zijn en we doen het soms goed en vaak ook niet goed. En er is in mijn hart vergeving voor anderen en voor mezelf. Voor alle stomme dingen die ik heb gedaan, heb laten gebeuren, toegekeken hoe alles mis ging en afbrokkelde, mijn bewustzijn ingeleverd heb. Alles kan opnieuw bekeken worden. Bloedrijkdom!

Vergeving naar deze mensen die dit gedaan hebben, die de mensen hebben geënterd en ingespoten met iets anders. Dit bedoel ik niet in een spiritueel opzicht. Nee, want er zijn wel degelijk dingen gedaan die niet kloppen en moeten stoppen. Anders besloten moeten worden. En daarvoor moet ik op een andere manier in deze “ervaring” staan. Op een manier dat deze wereld op een andere wijze gezien kan worden en kan bewegen naar een andere creatie.

Er zijn ook andere uitkomsten mogelijk voor de kinderen van deze wereld.

Het moment dat we allemaal op het strand genieten, dat deze hele episode in een andere laag gepasseerd is en we het loslaten.

Is het gebeurd? Discutabel. Is het ervaren? Ja. Laat het sporen na? Ja zeker. Helemaal ongehavend uit deze episode kom ik niet en toch weet ik dat mijn toekomst een andere is als die aansluit op de staat waarin deze realiteit zich nu bevindt.

Ik wil mijn oprechte dank uitspreken aan alle mensen (wezens) die hier gekomen zijn om te troosten. Ik zie wat een mooi werk je doet en hoe belangrijk en nodig dit is in deze wereld. Een gevallen krijger als ik kan door de zachtheid van een prachtige bloem, een aanraking, een gevoeld woord, loslaten wat niet meer is en weer opstaan. Zich zelf weer voelen en zijn.

Kan ik het hier alleen doen? Vast wel. Wil ik dat? Samen zijn heeft ook zijn charme. En misschien heb ik wel een samen nodig om hier te zijn, mezelf terug te halen. Wie zal het zeggen en weten?

En dan besef ik weer hoe belangrijk het is dat we allemaal zo anders zijn en elkaar kunnen assisteren in deze Aardse ervaring. 

Diversiteit is onze allergrootste kracht!

Dank je wel prachtige bloemkrijgermensen van Koning Rijk Bloed! Ik zie jullie! Ik ben trots om naast ​en samen ​met jullie te staan in deze episode. 

Claudia