Hoi, Tamar,
The Rock and Bear Tamer,
And the Human!
Ik voel wat je schreef,
) En vergeef me de saaie "ik-vorm", het voelt breder (
Kom ik hier om iets te leren? Nee.
Kom ik hier om beoordeeld te worden? Nee.
Waarom dan naar mezelf kijken,
Als ik voel, dat ik te dit of te dat ben?.. Was geweest, ergens,
ooit, misschien..... Niet
omdat ik per se naïf of "fout" was,
Maar omdat
er een ruimte in me is ontstaan om aan mijzelf te twijfelen,
door die woorden of beelden, of wat dan ook...
PS: gisteren in het bos met een vlinder gespeeld, ik stond midden op het pad en die kwam eerst alleen maar langs, daarna ging die op mijn uitgestrekte hand zitten, en weer een rondje, en weer zitten. Wonderbaarlijk.
The Rock and Bear Tamer,
And the Human!
Ik voel wat je schreef,
) En vergeef me de saaie "ik-vorm", het voelt breder (
Kom ik hier om iets te leren? Nee.
Kom ik hier om beoordeeld te worden? Nee.
Waarom dan naar mezelf kijken,
Als ik voel, dat ik te dit of te dat ben?.. Was geweest, ergens,
ooit, misschien..... Niet
omdat ik per se naïf of "fout" was,
Maar omdat
er een ruimte in me is ontstaan om aan mijzelf te twijfelen,
door die woorden of beelden, of wat dan ook...
PS: gisteren in het bos met een vlinder gespeeld, ik stond midden op het pad en die kwam eerst alleen maar langs, daarna ging die op mijn uitgestrekte hand zitten, en weer een rondje, en weer zitten. Wonderbaarlijk.
HieHa! Anna!
Ja, ik herken wat je zegt!
Mijn grootste pijn, blokkade of hoe je dat ook noemt, loste ik op al spelend en zonder zoiets van plan te zijn met konijn Beertje. (Hoe toepasselijk is haar naam nu ineens.)
Ik weet niet wat daar gebeurde, maar tak! Ik was erdoorheen. Opgelost en klaar.
Op een warme zomerdag als vandaag... 7 jaar geleden.
Dank voor jouw delen, voor mij een reminder!
En een mogelijk toepasselijk gedicht voor jou en 'jouw' vlinder.
https://www.tamarverkaik.nl/no-matter-what/i-love-you-my-butterfly/
I love you
my butterfly
and cling to you
in my journey to
I know not where
you humble me
and exalt me and
I fill with a burning
love for you
and a terror that
I may not be who
you hope I am
my butterfly
I love you
Ja, ik herken wat je zegt!
Mijn grootste pijn, blokkade of hoe je dat ook noemt, loste ik op al spelend en zonder zoiets van plan te zijn met konijn Beertje. (Hoe toepasselijk is haar naam nu ineens.)
Ik weet niet wat daar gebeurde, maar tak! Ik was erdoorheen. Opgelost en klaar.
Op een warme zomerdag als vandaag... 7 jaar geleden.
Dank voor jouw delen, voor mij een reminder!
En een mogelijk toepasselijk gedicht voor jou en 'jouw' vlinder.
https://www.tamarverkaik.nl/no-matter-what/i-love-you-my-butterfly/
I love you
my butterfly
and cling to you
in my journey to
I know not where
you humble me
and exalt me and
I fill with a burning
love for you
and a terror that
I may not be who
you hope I am
my butterfly
I love you
Overigens Anna...
Volgens mij is het wel goed om naar jezelf te kijken wb 'niet helemaal in orde gedrag' (niet 'jij', maar 'men' zeg maar).
Wat ik mooi vind: Johan de Herder zei iets van vergevingsgezind zijn naar jezelf daarin. Dat je jezelf niet gaat afwijzen (want hee, daar heeft deze matrix al ruim voldoende in voorzien), maar dat je wel kijkt naar gedrag dat eigenlijk niet zo 'you' is. Alleen voor jezelf hè? Iedereen alleen voor zichzelf.
Dus niet 'leren om beter te worden', maar terug jezelf worden door o.a. dat gedrag niet meer te vertonen omdat het toch al niet bij je paste. Maar dat gedrag moet je dan wel eerst in jezelf zien. Meestal zijn andere mensen er wel toe bereid je daar op te wijzen, maar soms/vaak is dat ook projectie of zo...
Oké, zeg ik allemaal heel stoer en makkelijk. Heb ik het al genoeg gezien in mijzelf? The butterfly knows.
Volgens mij is het wel goed om naar jezelf te kijken wb 'niet helemaal in orde gedrag' (niet 'jij', maar 'men' zeg maar).
Wat ik mooi vind: Johan de Herder zei iets van vergevingsgezind zijn naar jezelf daarin. Dat je jezelf niet gaat afwijzen (want hee, daar heeft deze matrix al ruim voldoende in voorzien), maar dat je wel kijkt naar gedrag dat eigenlijk niet zo 'you' is. Alleen voor jezelf hè? Iedereen alleen voor zichzelf.
Dus niet 'leren om beter te worden', maar terug jezelf worden door o.a. dat gedrag niet meer te vertonen omdat het toch al niet bij je paste. Maar dat gedrag moet je dan wel eerst in jezelf zien. Meestal zijn andere mensen er wel toe bereid je daar op te wijzen, maar soms/vaak is dat ook projectie of zo...
Oké, zeg ik allemaal heel stoer en makkelijk. Heb ik het al genoeg gezien in mijzelf? The butterfly knows.
Deze vlinder...maar die wist het echt niet, die deed gewoon wat, fladderen, misschien voelen, wie weet?
Ik voel dat "koorddansen", of een soort spagaat - "wat past / niet past" en "in het NU", de eerste lijkt minder vloeiend en met een tikkeltje oordeel. Waarop men moet dan weer "vergevingsgezind" gaat zijn. Dat las ik in de eerste post, toen je jouw gevoel deelde over het vooruitzicht "weer gaan induiken opgraven" .
Ik voel dat "koorddansen", of een soort spagaat - "wat past / niet past" en "in het NU", de eerste lijkt minder vloeiend en met een tikkeltje oordeel. Waarop men moet dan weer "vergevingsgezind" gaat zijn. Dat las ik in de eerste post, toen je jouw gevoel deelde over het vooruitzicht "weer gaan induiken opgraven" .
Ik leg vergevingsgezindheid naar jezelf (zoals Johan dat volgens mij bedoelde) uit als dat dat noodzakelijk is om überhaupt naar je eigen 'niet zo passende' gedrag te kijken. Aan het oordeel ontkom je niet. Sommige dingen mag je toch ook gerust en in alle eerlijkheid als 'niet zo charmant' van jezelf bestempelen? Volgens mij is dat zelfreflectie.
Alleen moet je volgens mij ook weer mild naar jezelf blijven.
In de zin van 'oké, dit gedrag is eigenlijk niet in orde, kan anders, klopt niet zo erg, moet ik wel mee stoppen, maar... ik BEN niet fout, schuldig, slecht, ondeugdelijk of wat dan ook.' Als je dat niet doet of van plan bent, ga je er al helemaal niet aan beginnen om écht naar jezelf te kijken. En zeker niet als de buitenwereld (matrix of wat dan ook) er toch al alles aan doet om jou het gevoel te geven dat je een soort van ongenode gast op het feest bent. Dan ga je dus heel erg door in dat 'minder charmante' gedrag en is het een strijd om te bewijzen naar de buitenwereld en jezelf dat je echt wel deugd. En dat doe je ook, maar dat gedrag... dat ben je niet.
Dus wél verantwoordelijkheid nemen door zelfreflectie (en misschien moet je ook nog wel iets doen naar een ander toe), maar niet jezelf afwijzen als mens. Jezelf vergeven.
Mooie foto! Deze soort vlinder kwam ik ook steeds tegen... in huis, in de winter!
Alleen moet je volgens mij ook weer mild naar jezelf blijven.
In de zin van 'oké, dit gedrag is eigenlijk niet in orde, kan anders, klopt niet zo erg, moet ik wel mee stoppen, maar... ik BEN niet fout, schuldig, slecht, ondeugdelijk of wat dan ook.' Als je dat niet doet of van plan bent, ga je er al helemaal niet aan beginnen om écht naar jezelf te kijken. En zeker niet als de buitenwereld (matrix of wat dan ook) er toch al alles aan doet om jou het gevoel te geven dat je een soort van ongenode gast op het feest bent. Dan ga je dus heel erg door in dat 'minder charmante' gedrag en is het een strijd om te bewijzen naar de buitenwereld en jezelf dat je echt wel deugd. En dat doe je ook, maar dat gedrag... dat ben je niet.
Dus wél verantwoordelijkheid nemen door zelfreflectie (en misschien moet je ook nog wel iets doen naar een ander toe), maar niet jezelf afwijzen als mens. Jezelf vergeven.
Mooie foto! Deze soort vlinder kwam ik ook steeds tegen... in huis, in de winter!
Hallo Rock, ik had nu pas de ruimte om je woorden tot mij te nemen en ik ben verbaasd, verrast, glimlachend en blij en dacht of ik een animatiepak van een beer leen en op je pad ga staan, krijg ik een knuffel 😅🙈
Mijn verrassing, verbazing, glimlach en blij is, omdat ik lees wat ongeveer in mij speelt. Ik had onder andere ook te video tot mij genomen en toen werd het thema vertrouwen via mijn kater in mijn realiteit gebracht. Poeh. Wat er allemaal speelt en speelde sinds twee weken. Nu geen detail, omdat ik zo moe ben. Samenvattend heb ik herkend dat ik mijn fundament van vertrouwen nog niet klaar heb,
om mijzelf zo te laten zien, te horen, te leven in plaats van OverLeven in deze realiteit.
Met dit vertrouwen kan ik alles, hoef ik niets meer te vragen, te twijfelen, inaktief afwachtend - op wat? Of inaktief op me stoel te zitten omdat ik denk de klus is geklaard.
Met het fundament vertrouwen zal ik waarschijnlijk geen of minder antikrachten de kans geven via mij iets uit te werken of bij mij iets te bewerkstelligen.
Is het vertrouwen niet alleen het fundament maar ook een schild en een gaatjes vuller voor alle trauma's programma's en narigheden?
Is het vertrouwen het fundament voor ZelfLiefde eerlijkheid en onvoorwaardelijk samen zijn
Volop genieten van de aarde en alles. Het vertrouwen als sleutel voor het openen van het veld van alle mogelijkheden zoals in "a million dreams" from the greatest showman.
Wat fijn dat the Rock 💪🥰, Jij, deze topic hebt geopend. Liefs Sonja🌱💚🌳
Mijn verrassing, verbazing, glimlach en blij is, omdat ik lees wat ongeveer in mij speelt. Ik had onder andere ook te video tot mij genomen en toen werd het thema vertrouwen via mijn kater in mijn realiteit gebracht. Poeh. Wat er allemaal speelt en speelde sinds twee weken. Nu geen detail, omdat ik zo moe ben. Samenvattend heb ik herkend dat ik mijn fundament van vertrouwen nog niet klaar heb,
om mijzelf zo te laten zien, te horen, te leven in plaats van OverLeven in deze realiteit.
Met dit vertrouwen kan ik alles, hoef ik niets meer te vragen, te twijfelen, inaktief afwachtend - op wat? Of inaktief op me stoel te zitten omdat ik denk de klus is geklaard.
Met het fundament vertrouwen zal ik waarschijnlijk geen of minder antikrachten de kans geven via mij iets uit te werken of bij mij iets te bewerkstelligen.
Is het vertrouwen niet alleen het fundament maar ook een schild en een gaatjes vuller voor alle trauma's programma's en narigheden?
Is het vertrouwen het fundament voor ZelfLiefde eerlijkheid en onvoorwaardelijk samen zijn
Volop genieten van de aarde en alles. Het vertrouwen als sleutel voor het openen van het veld van alle mogelijkheden zoals in "a million dreams" from the greatest showman.
Wat fijn dat the Rock 💪🥰, Jij, deze topic hebt geopend. Liefs Sonja🌱💚🌳
Wat mooi Sonja!
Deze zin van jou:
Is het vertrouwen niet alleen het fundament maar ook een schild en een gaatjes vuller voor alle trauma's programma's en narigheden?
En dat heeft voor mij ook weer (associatief denkend) met dieren te maken. En hoe ik merk hoe dieren, huisdieren dat onvoorwaardelijk vertrouwen voorleven. Vertrouwen in jou hebben, vergevingsgezind zijn.
En dan denk ik (associatief) aan hoe hard ik mijn best heb gedaan om als kind een dier in huis te krijgen. Een hond, een poes, een konijn, een cavia desnoods een vis in een kom of een vogel in een kooi. Maar waar ik opgroeide, kwamen dieren alleen in de vorm van gehaktballen en muggen het huis in.
Hoeveel meer vertrouwen kun je verwerven met een dier?
Hoeveel 'leuker' en 'liever' worden mensen (die opgroeien) met dieren?
Ik heb in mijn volwassen leven 'voor mijn kinderen' poezen, konijnen, cavia's, vissen en uiteindelijk een hond (expliciet voor mijzelf) in huis genomen. En plotseling dacht ik... ik moet niet zo veel van hem gaan houden. Ik moet mij niet te veel hechten want ik wil hem niet missen. Ik wil dat gevoel (dat ergens in de toekomst gaat komen) voorkomen. Ja, dat is heel erg niet in het Nu zijn, maar het was dan ook een gedachte, gevoed door angst en weerstand om te veel te moeten voelen.
Mijn hond gaat regelmatig alleen op pad. Glipt de tuin uit. De buren zijn het inmiddels gewend en komen niet meer aan de deur. Ik oefen al een tijdje in vertrouwen. Mijn hond komt steeds weer terug.
Een tijdje geleden had ik een sjaaltje om zijn nek gedaan met daarop geschreven: 'Vrije hond' en mijn telefoonnummer. Dan werd ik gebeld dat ze mijn hond hadden gevonden...als hij alweer thuis was. 🙃
Hij laat zich niet makkelijk pakken, is razendsnel en heel erg trouw (vertrouwen) aan mij.
Hoe ongelijkwaardig zou het zijn als ik me niet zo erg aan hem ga proberen te hechten omdat ik bang ben om in de toekomst te veel gemis te moeten voelen? Hoe ongelijkwaardig is niet-vertrouwen en niet in het nu-moment zijn, eigenlijk?
Ik hoop dat je me kunt volgen, ik schrijf even heel associatief.
Dikke knuffel! (Doe maar niet dat pak aan, het is al zo warm 😅.)
Update: Ik wil (toch) heel graag deze foto even met je delen, ik kan hem niet meer op mijn computer vinden, alleen online. Het is dus niet om via deze site reclame voor mijzelf te maken. Ik heb nu heel erg veel natuurlijk vertrouwen in dat ik daarin geloofd wordt (en tegelijkertijd heb ik lak aan 'wat de mensen denken'). https://www.tamarverkaik.nl/uncategorized/zelfportret-2/
Deze zin van jou:
Is het vertrouwen niet alleen het fundament maar ook een schild en een gaatjes vuller voor alle trauma's programma's en narigheden?
En dat heeft voor mij ook weer (associatief denkend) met dieren te maken. En hoe ik merk hoe dieren, huisdieren dat onvoorwaardelijk vertrouwen voorleven. Vertrouwen in jou hebben, vergevingsgezind zijn.
En dan denk ik (associatief) aan hoe hard ik mijn best heb gedaan om als kind een dier in huis te krijgen. Een hond, een poes, een konijn, een cavia desnoods een vis in een kom of een vogel in een kooi. Maar waar ik opgroeide, kwamen dieren alleen in de vorm van gehaktballen en muggen het huis in.
Hoeveel meer vertrouwen kun je verwerven met een dier?
Hoeveel 'leuker' en 'liever' worden mensen (die opgroeien) met dieren?
Ik heb in mijn volwassen leven 'voor mijn kinderen' poezen, konijnen, cavia's, vissen en uiteindelijk een hond (expliciet voor mijzelf) in huis genomen. En plotseling dacht ik... ik moet niet zo veel van hem gaan houden. Ik moet mij niet te veel hechten want ik wil hem niet missen. Ik wil dat gevoel (dat ergens in de toekomst gaat komen) voorkomen. Ja, dat is heel erg niet in het Nu zijn, maar het was dan ook een gedachte, gevoed door angst en weerstand om te veel te moeten voelen.
Mijn hond gaat regelmatig alleen op pad. Glipt de tuin uit. De buren zijn het inmiddels gewend en komen niet meer aan de deur. Ik oefen al een tijdje in vertrouwen. Mijn hond komt steeds weer terug.
Een tijdje geleden had ik een sjaaltje om zijn nek gedaan met daarop geschreven: 'Vrije hond' en mijn telefoonnummer. Dan werd ik gebeld dat ze mijn hond hadden gevonden...als hij alweer thuis was. 🙃
Hij laat zich niet makkelijk pakken, is razendsnel en heel erg trouw (vertrouwen) aan mij.
Hoe ongelijkwaardig zou het zijn als ik me niet zo erg aan hem ga proberen te hechten omdat ik bang ben om in de toekomst te veel gemis te moeten voelen? Hoe ongelijkwaardig is niet-vertrouwen en niet in het nu-moment zijn, eigenlijk?
Ik hoop dat je me kunt volgen, ik schrijf even heel associatief.
Dikke knuffel! (Doe maar niet dat pak aan, het is al zo warm 😅.)
Update: Ik wil (toch) heel graag deze foto even met je delen, ik kan hem niet meer op mijn computer vinden, alleen online. Het is dus niet om via deze site reclame voor mijzelf te maken. Ik heb nu heel erg veel natuurlijk vertrouwen in dat ik daarin geloofd wordt (en tegelijkertijd heb ik lak aan 'wat de mensen denken'). https://www.tamarverkaik.nl/uncategorized/zelfportret-2/
Goedemorgen 🥰🥳.
Ik kan je super volgen alhowwel ik al wat brainfog heb.
Mijn oudste dochter deed een tijd animatie en kwan dan weleens in het pak naar huis. We woonden en werkten op vakantie/bungalowparken. Die pakken zijn idd niet te doen. Gelukkig doet zenu podium en eventtechniek. Lekker stoer. Ik leer enorm veel van en door me meiden.
Ik had vanaf mijn vierde tot nu (bijna) een huisdier. Vogels, konijnen, honden, pony, een ontsnapte pauw (die liep soms in mijn woonkamer). Mijn grote vriend een hond, was mijn maatje. Nadat hij was overleden wilde ik geen huisdier meer. Ik was 38 een moeder van drie kindjes en ik had hersenletsel met vlinke gevolgen. Ik wilde de verantwoording er niet nog bij, ik wilde mij inderdaad niet meer zo hechten en in ons gezien was iemand die niet zo van huisdieren en de zorg was.
En toen kwam mijn huidige kater. 10daagjes oud, gevonden door gasten van ons, flesje geven (nou borstvoeding geven is minder intensief dan een kitten de fles 😅🙈).
De verbinding met dieren is voor mij essentieel. Ik heb het beleeft bij mijzelf en in me gezin dat een dier ervoor zorgt, dat wij mensen niet geheel op slot gaan. De onvoorwaardelijkheid in het samen zijn is voor mij in het hier en nu met aardse woorden niet echt te omschrijven.
Ik was rond vier, toen heb ik een loslopende herdershond mee naar huis genomen. Mijn moeder fiel bijna flauw, omdat de hond net iets kleiner was dan ik. Ik heb alles aan dieren naar huis gehaald, om ze te verzorgen. Wanneer ze het niet hadden gehaald werden ze in alle eer begraven.
Ik denk dat toen mijn vertrouwen in mijzelf als een breukje kreeg. Ik deed als kind al energiewerk en vaak werden de diertjes ook beter. Maar wanneer het hun tijd was om te gaan en het mj niet was gelukt, was ik nogal teleugesteld in mijzelf. Niemand was destijds zo volwassen om mij te helpen te begrijpen, zodat ik kon voelen.
Fijn da we daar nu anders na kunnen kijken en kunnen voelen hoe het in de oorspronglijkheid is, niet zou zijn.
Ik heb je site ff opgeslaan, mooi wat ik tot nu toe zag. Het hondje is een Malteser? Super gaaf dat jij je hond zo kan laten gaan. Mijn kater heb ik 10jaar geleden zelfs een chip laten plaatsen. In de realiteit waar ik toen was, was geen vertrouwen meer. Vandaag zou ik dit nooit meer doen.
Fijne dag Rock 🌱💚🌳
Ik kan je super volgen alhowwel ik al wat brainfog heb.
Mijn oudste dochter deed een tijd animatie en kwan dan weleens in het pak naar huis. We woonden en werkten op vakantie/bungalowparken. Die pakken zijn idd niet te doen. Gelukkig doet zenu podium en eventtechniek. Lekker stoer. Ik leer enorm veel van en door me meiden.
Ik had vanaf mijn vierde tot nu (bijna) een huisdier. Vogels, konijnen, honden, pony, een ontsnapte pauw (die liep soms in mijn woonkamer). Mijn grote vriend een hond, was mijn maatje. Nadat hij was overleden wilde ik geen huisdier meer. Ik was 38 een moeder van drie kindjes en ik had hersenletsel met vlinke gevolgen. Ik wilde de verantwoording er niet nog bij, ik wilde mij inderdaad niet meer zo hechten en in ons gezien was iemand die niet zo van huisdieren en de zorg was.
En toen kwam mijn huidige kater. 10daagjes oud, gevonden door gasten van ons, flesje geven (nou borstvoeding geven is minder intensief dan een kitten de fles 😅🙈).
De verbinding met dieren is voor mij essentieel. Ik heb het beleeft bij mijzelf en in me gezin dat een dier ervoor zorgt, dat wij mensen niet geheel op slot gaan. De onvoorwaardelijkheid in het samen zijn is voor mij in het hier en nu met aardse woorden niet echt te omschrijven.
Ik was rond vier, toen heb ik een loslopende herdershond mee naar huis genomen. Mijn moeder fiel bijna flauw, omdat de hond net iets kleiner was dan ik. Ik heb alles aan dieren naar huis gehaald, om ze te verzorgen. Wanneer ze het niet hadden gehaald werden ze in alle eer begraven.
Ik denk dat toen mijn vertrouwen in mijzelf als een breukje kreeg. Ik deed als kind al energiewerk en vaak werden de diertjes ook beter. Maar wanneer het hun tijd was om te gaan en het mj niet was gelukt, was ik nogal teleugesteld in mijzelf. Niemand was destijds zo volwassen om mij te helpen te begrijpen, zodat ik kon voelen.
Fijn da we daar nu anders na kunnen kijken en kunnen voelen hoe het in de oorspronglijkheid is, niet zou zijn.
Ik heb je site ff opgeslaan, mooi wat ik tot nu toe zag. Het hondje is een Malteser? Super gaaf dat jij je hond zo kan laten gaan. Mijn kater heb ik 10jaar geleden zelfs een chip laten plaatsen. In de realiteit waar ik toen was, was geen vertrouwen meer. Vandaag zou ik dit nooit meer doen.
Fijne dag Rock 🌱💚🌳
Ha Sonja,
Een herdershond groter dan jijzelf als klein meisje, ik zie het helemaal voor me. Daar zou je een heel mooi kinderboek van kunnen maken, van jouw verhaal/verhalen. (Kunnen we dat niet doen?)
Mijn moeder viel al flauw van de aanblik van een kat in de tuin. Ik heb uiteindelijk in de tuin van mijn buurjongen een slakkenclub opgericht (vanuit de noodzaak huisdieren te hebben). Dan lieten we de verzamelde slakken over onze armen heen 'lopen' (best wel slijmerig) en ik deed dan net of dat helemaal niet toch een beetje viezig was en eigenlijk ook totaal niet voldeed aan mijn huisdierbehoefte.
Toen de moeder van mijn vriendje mee ging naar een uitstapje van school naar de kaasmarkt in Alkmaar, was daar ook een dierenmarkt. Die moeder kocht toen twee konijnen. Ik heb haar er toen van proberen te overtuigen dat mijn moeder dat ook heel graag wilde en het zéker goed vond. Zo van: als die dieren er eenmaal zijn, kan het niet meer teruggedraaid worden, dan is die markt hier al lang weg.
Niet gelukt, helaas. (Eigenlijk ook wel leuke verhalen voor een kinderboek.)
Mijn hond is geen Maltezer, maar een Shih-zu. Ik besloot op een dag dat het genoeg geweest was: 'nu wil ik een hond en hij ziet er zo uit.' En precies die hond heb ik toen een week later opgehaald op een vrij dieronvriendelijke locatie in België voor veel geld. Ik had geen benul van rassen of wat dan ook. En ik heb expres niet al te veel nagedacht over de praktische consequenties.
Ik noem mijn hond wel eens 'mijn allerbeste slechte idee'. Ik zit inmiddels in een situatie waarbij heel vaak naar voren komt dat het heel onhandig en beperkend is dat ik een hond heb. Er vallen voortdurend opties af omdat dat niet met een hond te combineren is. Omdat het niet mag of kan, bedoel ik.
Fijne dag! 🐶
Een herdershond groter dan jijzelf als klein meisje, ik zie het helemaal voor me. Daar zou je een heel mooi kinderboek van kunnen maken, van jouw verhaal/verhalen. (Kunnen we dat niet doen?)
Mijn moeder viel al flauw van de aanblik van een kat in de tuin. Ik heb uiteindelijk in de tuin van mijn buurjongen een slakkenclub opgericht (vanuit de noodzaak huisdieren te hebben). Dan lieten we de verzamelde slakken over onze armen heen 'lopen' (best wel slijmerig) en ik deed dan net of dat helemaal niet toch een beetje viezig was en eigenlijk ook totaal niet voldeed aan mijn huisdierbehoefte.
Toen de moeder van mijn vriendje mee ging naar een uitstapje van school naar de kaasmarkt in Alkmaar, was daar ook een dierenmarkt. Die moeder kocht toen twee konijnen. Ik heb haar er toen van proberen te overtuigen dat mijn moeder dat ook heel graag wilde en het zéker goed vond. Zo van: als die dieren er eenmaal zijn, kan het niet meer teruggedraaid worden, dan is die markt hier al lang weg.
Niet gelukt, helaas. (Eigenlijk ook wel leuke verhalen voor een kinderboek.)
Mijn hond is geen Maltezer, maar een Shih-zu. Ik besloot op een dag dat het genoeg geweest was: 'nu wil ik een hond en hij ziet er zo uit.' En precies die hond heb ik toen een week later opgehaald op een vrij dieronvriendelijke locatie in België voor veel geld. Ik had geen benul van rassen of wat dan ook. En ik heb expres niet al te veel nagedacht over de praktische consequenties.
Ik noem mijn hond wel eens 'mijn allerbeste slechte idee'. Ik zit inmiddels in een situatie waarbij heel vaak naar voren komt dat het heel onhandig en beperkend is dat ik een hond heb. Er vallen voortdurend opties af omdat dat niet met een hond te combineren is. Omdat het niet mag of kan, bedoel ik.
Fijne dag! 🐶
Kinderboek met verhalen voll leven 🥰.
Nou ik schrijf ervaringsverhalen. Twee tijn zeg maar gepubliceerd, maar de "nieuwsten" alleen op telegram. Voor de toekomst zou ik graag kleuterschool/ basisschoolen of ook voortgeze onderwijs willen bezoeken of anders, in het kader van vertrouwen, durven vragen en eerlijk zijn, waar de kinderen/jongeren mij alles mogen vragen, zonder script. Het gaat erom, dat het leven wat je hier leeft niet voorbij hieft te zijn, ondanks een ingrijpend gebeurtenis.
Uiterlijk is aan mij te zien dat er iets anders is en ik zou graag kinderen de mogelijkheid bieden om gewoon weer te mogen vragen, zonder de inprint dat je iemand zou kunnen pijn doen met de vraag. Maar dat is niet zo. Een vraag opend, geeft vertrouwen en als ik erover schrijft stroomt mijn passie voor kinderen en jongeren.
Dieren en muziek zijn voor mij een sleutel tot mijn hartruimte. Alhoewel ik ook van het werken met geesijk gehandicapten hield, ouderen zorg met name geriatrie en "geragsveranderde" mensen,...
Daar kan men ook het pure tegenkomen.
Misschien maak je in de toekomst een ik vertrouw knuffel kinderboek als verzameling van alle volwassen kinderen, voor kinderen 🌱💚🌳
Nou ik schrijf ervaringsverhalen. Twee tijn zeg maar gepubliceerd, maar de "nieuwsten" alleen op telegram. Voor de toekomst zou ik graag kleuterschool/ basisschoolen of ook voortgeze onderwijs willen bezoeken of anders, in het kader van vertrouwen, durven vragen en eerlijk zijn, waar de kinderen/jongeren mij alles mogen vragen, zonder script. Het gaat erom, dat het leven wat je hier leeft niet voorbij hieft te zijn, ondanks een ingrijpend gebeurtenis.
Uiterlijk is aan mij te zien dat er iets anders is en ik zou graag kinderen de mogelijkheid bieden om gewoon weer te mogen vragen, zonder de inprint dat je iemand zou kunnen pijn doen met de vraag. Maar dat is niet zo. Een vraag opend, geeft vertrouwen en als ik erover schrijft stroomt mijn passie voor kinderen en jongeren.
Dieren en muziek zijn voor mij een sleutel tot mijn hartruimte. Alhoewel ik ook van het werken met geesijk gehandicapten hield, ouderen zorg met name geriatrie en "geragsveranderde" mensen,...
Daar kan men ook het pure tegenkomen.
Misschien maak je in de toekomst een ik vertrouw knuffel kinderboek als verzameling van alle volwassen kinderen, voor kinderen 🌱💚🌳
Ja, mooi.
Mijn ervaring is dat kinderen dat sowieso wel doen: 'ongemakkelijke' vragen stellen. En dat zijn juist helemaal geen 'ongemakkelijke' vragen. Het ontwijken van die vragen maakt het juist ongemakkelijk.
Ik doe het vaak nog steeds: 'zogenaamd ongemakkelijke vragen' stellen. En juist dat is het moment waarop andere mensen mij naïef gaan noemen. Maar in die gevallen doe ik het expres. De reactie is dan vaak... 'die hoeven wij niet serieus te nemen.' Want soms komt zo'n vraag niet goed uit. Zo'n vraag legt dan bloot waar iemand aan het 'bullshitten' is. Waar de zelfbedachte logica eigenlijk niet klopt en ze dat zelf ook wel weten. Kinderen kunnen dat heel goed. Hoe simpeler en eerlijker je dingen benadert, hoe opener het gaat. En dat wil natuurlijk niet iedereen, ja wel bij een ander, maar niet het eigen stuk. Dat is toch wel oncomfortabeler.
Leuk dat je dat schrijft over dat kinderknuffelvertrouwboek. Want ik houd dus heel erg veel van kinderboeken (ook van kinderen natuurlijk). Omdat er in die eenvoud die daarvoor nodig is, zoveel wijsheid kan zitten. Zonder dat daar heel veel woorden voor nodig zijn. Hoe minder, hoe beter.
Ik krijg er zin in. 🥰
Mijn ervaring is dat kinderen dat sowieso wel doen: 'ongemakkelijke' vragen stellen. En dat zijn juist helemaal geen 'ongemakkelijke' vragen. Het ontwijken van die vragen maakt het juist ongemakkelijk.
Ik doe het vaak nog steeds: 'zogenaamd ongemakkelijke vragen' stellen. En juist dat is het moment waarop andere mensen mij naïef gaan noemen. Maar in die gevallen doe ik het expres. De reactie is dan vaak... 'die hoeven wij niet serieus te nemen.' Want soms komt zo'n vraag niet goed uit. Zo'n vraag legt dan bloot waar iemand aan het 'bullshitten' is. Waar de zelfbedachte logica eigenlijk niet klopt en ze dat zelf ook wel weten. Kinderen kunnen dat heel goed. Hoe simpeler en eerlijker je dingen benadert, hoe opener het gaat. En dat wil natuurlijk niet iedereen, ja wel bij een ander, maar niet het eigen stuk. Dat is toch wel oncomfortabeler.
Leuk dat je dat schrijft over dat kinderknuffelvertrouwboek. Want ik houd dus heel erg veel van kinderboeken (ook van kinderen natuurlijk). Omdat er in die eenvoud die daarvoor nodig is, zoveel wijsheid kan zitten. Zonder dat daar heel veel woorden voor nodig zijn. Hoe minder, hoe beter.
Ik krijg er zin in. 🥰
Heerlijk. Tamar. Ik ben reuze benieuwd. 🥳 hoejij het ooit invulling zult geven