Ha Sonja,

Zonder je met ongevraagde adviezen of 'Martijn-zegt-ooks' om de oren te willen slaan...

Mijn gedachten hierover zijn: zuiverheid... niemand is hier 100% zuiver. En ik herken de neiging dat te willen zijn en jezelf daarop te 'controleren'. Ik denk soms wel eens dat je als mens (ikzelf dus o.a.) ook te veel aan zelfreflectie en zuiverheidscontrole kunt doen. (En sommige mensen lijken er totaal niet aan te doen, maar dat weet je nooit.)

Onzekerheid... mogelijk mede veroorzaakt door in twijfel getrokken worden door andere mensen of kritiek? Ja, wat denken de mensen dan? Nou, heel erg veel. En in schuttingtaal denk ik daar inmiddels over: 'fuck dat'. Geen macht aan geven. Het is natuurlijk veel fijner om wél gewaardeerd en gesupport te worden en echt lekker samen te werken. Er zijn ook mensen die dat wél doen, kunnen en willen. Dus die moet je om je heen zien te verzamelen. Ik heb gemerkt... je vindt ze overal en niet per se op de plekken waar je het zou verwachten.

Bij uitzondering ga ik hier even een 'Martijn zegt ook' delen. Martijn zei een keer tegen mij: 'Sommige mensen zijn gewoon stom, Tamar.' Het was veel bijdragender dan welke 'Bekrachtiging van Martijn' dan ook. Die me zijn aangeraden door heel leuke mensen als wonderbaarlijke oplossing voor al mijn problemen.
Ja, je kunt het goddelijke in ieder mens willen zien tot je een ons weegt, maar op sommige momenten zitten sommige mensen (of wij allemaal) wel eens te klooien. En voor sommige mensen is het heel erg moeilijk dat van zichzelf onder de ogen te komen en gewoon even welgemeend 'sorry' te zeggen. Nou ja, daar hebben we dan het nieuwe nu-moment voor... als doekje voor het bloeden soms. En dat werkt soms gewoon niet.

Ik denk dat we allemaal vooral onze Goddelijke Gang moeten gaan. Zelf ben ik gestopt met alles te bedekken met 'de mantel der liefde' of tot in de eeuwigheid iets in mezelf te gaan zoeken. Nee, sommige mensen zijn gewoon stom. Soms of heel vaak. En soms ben ik dat zelf ook. (Bijna nooit, maar soms wel, schijnt. 😂)

Oja, persoonlijk leed delen, mag van mij wel. Ja, tuurlijk, we hebben allemaal wel eens wat. Of heel lang wat. Of tegenwerking, of emmers met shit. Ik vind het zelf nogal bijdragend als dat even gehoord kan worden. En heel erg niet bijdragend als je de mond dan gesnoerd krijgt omdat het daar niet meer om zou gaan of omdat je een desperate housewife zou zijn (ik was het, omdat er nogal veel van me werd geëist en ik niet mocht klagen). Je hebt er dagelijks mee te maken. Je staat er hoe dan ook met één been in. En je weet door te gaan, maar mag het even gezegd worden? Zonder drama dan. Of misschien is dat ook soms nodig.

Voor mij is het vaak ook inspirerend om te horen hoe iemand zijn/haar weg vindt met een blok beton aan het been en een emmer shit over het hoofd. Dit is bij iedereen hetzelfde, maar nooit gelijk.
En volgens mij is het ook zo dat je geen kracht naar kruis krijgt van god (zoals in de Bijbel staat), maar kruis krijgt naar kracht (niet van god). En dan is het lekker makkelijk om met een relatief relaxed kruisje te zeggen dat iemand te veel leed inbrengt of een ander makkelijk oordeel uitspreekt. Ik zeg: dankjewel.

Kortom, onvoorwaardelijk zijn in de wetenschap dat sommige mensen stom zijn. Soms of altijd, of voorlopig nog even. (maar 'fuck dat')

Zoiets?

Zelfrefectie en zuiverheidscontrolle kan inderdaad ook wel doorslaan, hoe fijn is het dan om dit te kunnen horen, lezen en te zien hoe anderen daarmee omgaan. 
Sommige mensen zijn gewoon stom, punt.

💛

Hallo lieve mensen

Dank voor deze post en de reactie hierop.

Ik heb er even over nagedacht om te reageren want ik ben nogal impulsief als het daarom gaat maar hier komt tie dan.

Hoe lang moet je doorgaan met liefdevol zijn en open staan?

Mijn situatie;

Ik woon al 16 jaar in een straat met aan de ene kant oudere mensen in seniorenbungalows (waaronder ik er een van ben).
Een heerlijk huis inmiddels omringt door bomen ..struiken en bloemen...mijn bos
En aan de andere kant eengezinswoningen die bewoont worden door mensen die er een totaal andere levensstijl op na houden. ( niet mijn  manier maar ieder zijn ding)

Al 16 jaar doen deze mensen er alles aan om het leven van de overburen ( waaronder ik) het leven zuur te maken. Zo erg dat de politie, handhaving en buurtbemiddeling er aan te pas moesten komen.

16 jaar lang heb ik geprobeerd de verbinding aan te gaan met deze mensen maar een week of 3 geleden kwam ik ineens een zinnetje tegen op het internet dat alles deed veranderen

" een wijze vrouw ​sprak de woorden; 
Fuck that shit .....and lived happily ever after"

Plots voelde ik ruimte ontstaan vanbinnen

Ik hoef niet langer liefdevol en begripvol te zijn tegen "stomme" mensen die in een andere bubbel leven als ik....

Ik leef nu in mijn oase van groen in MIJN bubbel....iets dat deze mensen ook niet accepteren.
Tussen alle gecultiveerde tuintjes in de straat is een waar bos ontstaan...daar woon ik met veel plezier.

En gistermiddag gebeurde er iets waar ik stiekem om moest lachen.
Een van de over buurmannen ( die heel bedreigend is naar ons toe...wat bij mij geen indruk maakt ​😂) werd door 3 politieagenten zijn huis uit gehaald en meegenomen...Waarom weet ik niet maar ik moest wel een beetje grinniken ....Karma is a bitch!.... ik hoef dus niets meer te doen....het universum lost het wel op als ik gewoon dicht bij mezelf blijf en besluit dat sommige mensen er gewoon voor kiezen om te doen wat ze doen.

Ik hoef niemand te veranderen of te bekeren....dat doen ze zelf wel...of niet.

Wat ik hiermee wil zeggen is.....de uitdagingen zijn er...iedere dag.....en ik hoef niet alles aan te gaan...ik mag ook zeggen....Fuck that shit....and live happily everafter.

Een mooie dag allemaal
Hou het hoofd koel en het Hart open ( voor ieder die daar ook voor open staat)
APOLONIA

Goedemorgen Apolonia, geen idee hoezo nu tranen lopen, maar in je woorden is iets. Dankjewel hiervoor 🥰. 


Fijne dag Apolonia

dit is trouwens het beeld, wanneer het vrij staat.

Ha Apolonia,

Ja!

Ik moet denken aan mijn lieve jongere broertje (die in zorgelijke mate neigingen heeft tot narcistisch en minder zuiver, agressief en slechts voor eigen gewin gedrag).

Als wij iets moesten oplossen met mijn andere twee broers (die in zorgelijke mate neigingen hebben tot actief en passief agressief autistisch gedrag)... dan kreeg ik vaak te horen:

'We moeten allemaal niet zo moeilijk doen.'

Hiermee bedoelde hij: 'Jij (ik dus) moet niet zo moeilijk doen.'
Ik verstond dat wel. Hij wilde zijn zin doordrijven en ik had andere ideeën.

Maar wat een waarheid schuilt er feitelijk in 'We moeten allemaal niet zo moeilijk doen'?
Maar dan ook echt allemaal, hè!

In ernstig zorgelijke mate had ik de neiging om dingen in alle redelijkheid, harmonie en onnoemelijk veel bewustzijn (?) te willen oplossen. Maar eigenlijk moet ik gewoon niet zo moeilijk doen. Zonder dus volledig los te laten wat ik zelf (in een groter belang) belangrijk vindt. Ook als er daarna ogenschijnlijk nog meer moeilijkheden dreigen te komen.

Mijn buurman (die ik er óók van verdenk dat hij in zorgelijke mate neigingen heeft tot actief en passief agressief autistisch gedrag) heeft een 'onderhoudsvriendelijke tuin' (lees: grind, tegels en Round up).
Voor wat betreft de Round up: rondom zijn tuin stikt het van de brandnetels dus dit lost zich vanzelf al op.

Mijn tuin is ook onderhoudsvriendelijk, maar op een heel andere manier.
Ik zie het gewoon écht niet als er een takje of wat bamboe over de erfgrens hangt of als er een struik de neiging heeft de hemel aan te tikken. Ik vergeet steeds dat er ergens op deze wereld regels zijn die bepalen dat een struik niet hoger dan twee meter is. (Het is best raar dat je in deze wereld op de hoogte moet zijn van heel veel regels, maar dat je bij aankomst geen overzichtelijk pakketje daarvan kreeg.)
 
Als het voor mijn buurman weer tijd is om de elektrische heggenschaar te voorschijn te halen, dan vergeet hij zelf trouwens totaal de regels van erfgrens en dat het een strafbaar feit is om de struiken van een ander zonder overleg te snoeien.
Hij wil dat ik alles wat ik doe in mijn tuin met hem overleg (serieus!). En als ik in mijn voortuin bezig ben, krijgen hij en mijn buurvrouw het op hun heupen en gaan ze wandelen om te kunnen zien wat ik nou weer (zonder overleg) voor doodnormale fratsen aan het uithalen ben in mijn eigen tuin.

Een paar jaar geleden heeft hij mijn bamboestruik die ik voor de balans naast zijn enorme 'fallusboom' had geplaatst, gesnoeid. Zie foto.
En niet alleen dat... hij legde de afgesnoeide takjes vóór mijn tuin.
Ik voelde iets in mij dat zich aan het opbouwen was. Een enorme woede... Dit was al eerder begonnen. Toen ik mijn buurman enige dagen daarvoor een bamboetakje hoorde afbreken. Dat geluid! Serieus... het slaat nergens op want bamboe groeit als een gek, maar dat geluid! Zo'n zacht knakje en volkomen onnodig. Ik voelde het in heel mijn lichaam.

Ik heb het drie dagen geprobeerd te negeren in een soort van 'verstandigheid', maar toen ben ik volledig uit mijn plaat gegaan. 🤗 Ik heb die takjes in zijn tuin gesmeten en mijn eigen elektrische heggenschaar gepakt. Ik heb zijn penisboom die maar dikker en dikker en hoger en hoger groeit (en die overigens mijn volledige uitzicht naar links beperkt, waar ik nooit iets van heb gezegd) precies tot de grens gesnoeid.

Zie hoe mijn vrouwelijke bamboe gebukt gaat onder imperialistische en patriarchale angstdrangen, maar mijn Japanse kers immer bereid is tot verbinding...

Natuurlijk kwam mijn buurman direct kijken wat ik allemaal aan het doen was. Veinzend dat ie toevallig net ook bedacht had dat ie in de tuin moest zijn.

Dat kwam goed uit, want er moest bij mij ff wat uit.

Ik zei (op naar omstandigheden hoogst haalbare neutrale toon) dat hij het misschien niet zo van mij gewend was en dat ik het ook nooit van mijn leven echt geleerd had, maar dat ik vanaf dat moment was begonnen met grenzen stellen.

Ik zei ook dat ik het een daad van oorlog vond om die takjes voor mijn tuin te leggen. (Ik bedoelde: snoeien is één ding, maar gooi het groen dan in je eigen kliko. Er zijn wel bloody grenzen aan mijn grenzeloosheid.)

En het leuke was:
Hij liet me helemaal uitpraten, hij luisterde en werd niet óók boos.
En daar kon ik nou eens heel erg van kalmeren.

Hij zei natuurlijk wel weer: 'ja, jullie laten ook altijd alles maar groeien.'
Dat klopt wel.
En toen heb ik uitgelegd dat ik van natuur houdt en het heel erg mooi vind als alles groen is en groeit en ik niet op de hoogte ben van regels over twee meter, althans inmiddels wel, maar dat ik niet weet wie ze bedacht heeft en waarom en waar ze staan. En ik er zeker niet mee bezig wil zijn. En sowieso niks begrijp van regels.
(Zie foto en merk op dat de penisboom voorbij de vloer van de eerste verdieping gaat en de gemiddelde hoogte van een woonkamer tussen de 2,40 en 2,70 m ligt. Ik zie dat nu pas.)

En hij heeft mij daarna uitgelegd dat ie zich kapot ergert aan een struik in mijn achtertuin (die echt heel graag de hemel wil aantikken) en dicht bij zijn tuin groeit.
En toen zei ik dat ik me op dat moment helemaal niet bereid voelde om daar iets aan te doen, maar dat ik op een rustiger moment daarover zou heroverwegen.
Mijn inmiddels ex-partner heeft die struik toen tot een voor mijn buurman acceptabele hoogte ingekort. Op één tak na. Waarom weet ik ook niet. Dat zal wel een mannendingetje zijn. Een soort van halfprotest. Of tactvol protest om toch nog te zeggen: 'ik ben hier ook'.

Ik groet mijn buurman gewoon verder, hoor. Ik denk steeds aan hoe lief hij tegen zijn kleinkinderen praat. Dat hoor ik wel eens in de tuin. En ook denk ik aan hoe zijn gezicht, dat standaard in een heel verzuurde uitdrukking staat (ondanks dat hij ongeveer altijd óf verre reizen maakt óf met een enorme caravan op pad is), openbreekt als ik wat vriendelijks tegen hem zeg.

Onlangs begon hij weer met zijn heggenschaartechnische tuinuitbreiding naar mij toe en toen heb ik mij meteen ook weer geuit. Van: 'hee, hee, ff dimmen met je expansiedrang! Snoeien tot de grens.'

Hij zei: 'Ja, het is wel goed met jou.' 😃 (Hoe vaak zegt iemand dat tegen mij? Ik ben zelf optioneel autistisch en ik neem woorden gewoon heel erg letterlijk als mij dat uitkomt.)
En ik zei tegen hem dat ie op moest passen, want dat in de regels staat dat het strafbaar is om zonder overleg planten van je buren te snoeien. (Dat maakte indruk en ik was er zelf erg tevreden over.)

Nou ja, lang verhaal... en de kern is natuurlijk dat we allemaal niet zo moeilijk moeten doen. Maar dat we ons ook weer niet op de kop moeten laten zitten. En niet zo bang moeten zijn. En immer bereid tot verbinding... maar dan weer niet tegen elke prijs. 🙄

Ha Sonja,

Ik kreeg van een vriendin een tekst doorgestuurd van Carl Jung:

De vrouw wier noodlot het is verstoorster te zijn, is slechts in pathologische gevallen uitsluitend destructief. In het normale geval is ze als verstoorster zelf door de storing gegrepen, als bewerkster van verandering, verandert ze zelf, en door de gloed van het vuur dat ze verwekt, worden alle slachtoffers van de verwikkeling be- en verlicht. Wat een zinloze verstoring leek, wordt een louteringsproces – 'opdat al het nietige vervliegt'. 

(Mogelijk dat er niet alleen vrouwelijke verstoorders zijn op die manier. Dat weet ik niet. Ik weet wel dat er van vrouwen meer verwacht wordt dat ze 'meebewegen, flexibel zijn en zich aanpassen.')

Wat ik in mezelf vaak merk is dat ik bij dergelijke acties, toch ga miepen over de 'negatieve reactie' die erop volgt (of daar heel verbaasd over ga zijn) en dat ik weigerachtig ben in het dragen van die gevolgen. Voor mij voelt dat als een algemeen gebrek aan support.

Als je nog langer weigert aan een schijnvertoning mee te doen, staan er helaas geen supporters aan de kant van de weg. En heel vaak laten wij het zo ver komen dat we er bijna aan onderdoor gaan. Tot je dus voelt dat het werkelijk genoeg is. Je gezondheid dusdanig bedreigd wordt, dat je wel met je vuist op tafel moet slaan en/of jezelf móét laten zien, ongeacht de gevolgen, ongeacht de nadelen voor anderen. En soms zelfs dat dat even niet meer lukt omdat je al ruim over die grens heen was.

Veiliger gaat het volgens mij niet worden. En daarom alleen al, is het zo fijn om elkaar te supporten. Geen makkelijke meningen te hebben of die dan maar te negeren.
En juist jezelf laten zien, kan ook een ander helpen. Maar de aanvallen kunnen gewoon óók komen. In ieder geval: ik probeer er niet meer zo verbaasd over te zijn. Ik ging al door het slijk der vernedering. Mensen noemden mij 'kwetsbaar' of 'heel erg getraumatiseerd', maar ik was aan het herstellen van een strijd waar niemand weet van had. En... kreeg de mond gesnoerd door mensen die beter zouden weten, maar niet werkelijk leken te weten waar ze het over hadden.

Dus: fuck that 😃
C'est ma gueule, c'est mon cri, me voilà tant pis

Mooi beeld!
Zorgzame koestering.

Alles van waarde is niet weerloos.
Het verzet zich alleen maar niet.

🥰

Lieve Rock, ontzettend voedend is ook de uitwisseling met jou, zoals ook met anderen. Dankjewel hiervoor. 🥰

Ik kan alleen weer schrijven, dat ik volop met je visie mee ga. Wanneer ik mijn ervaringsverhalen lees, begrijp ik bvb niet, waarom ik de fases van 'twijfel' leef. 
Soms denk ik echt dat ik iets mis. Maar de verhalen ontstaan wanneer ik "stabiel" ben. 
De achtbaan en het vergeten is pittig en om iets werkelijk in te laten dalen kost mij tijd. 

Daarom is uitwisseling voor mij zo voedend en ook activerend. 

Mocht jij ooit tijd en zin hebben om iets van mijn ervaringsverhalen te willen lezen, of horen, hier is de link https://t.me/sonjapilgrimstocht.

Sonja wat mooi dat je jezelf via dit schrijven laat zien en je de mogelijkheid opent dieper in je zelf te landen, hiermee ook voor anderen. Dwars door de turbulentie die er in deze wereld kan zijn heen!
Wat een kracht

Die turbulentie maakt dat we hier keuzes lijken te moeten maken, terwijl er van keuze eigenlijk ook geen sprake lijkt te zijn wanneer je van binnen in lijn is met wie je in wezen bent.

Voor je zelf uiten lijkt hier moed nodig te zijn, terwijl er toch niets natuurlijkers is dan je zelf zijn

Welkom is het woord, wat voor mij de hele lading dekt. Een grote welkom aan jou en mij zelf, met eigen inzicht naar buiten te brengen wat binnenin leeft. Dat is toch precies waar het allemaal over gaat?
Het is ieders uniekheid wat daar binnen leeft en alleen via ons zelf in buiten kan komen.

Laten zien wat je in huis hebt, wie weet doen anderen dat dan ook. Die cadeaus worden in vrijheid gegeven.

Dankjewel

Hallo Rens, 
dankjewel voor het welkom en wat fijn dat jij jezelf ook verwelkomt. 
Jezelf werkelijk verwelkomen lijkt echt makkelijk, maar dat is het niet voor iedereen. Voor mij is verwelkomen inderdaad  onvoorwaardelijk een ander ontvangen. 

Ik ervaar het niet als moedig om zichzelf te laten zien, het is het stukje vertrouwen in zichzelf wat moedig lijkt. 

Gesproken of geschreven vertellingen van een ander kunnen inspiratie zijn, om het zelfde te doen. Of,  geschreven vertellingen kunnen zelfs een konfronterend praatpapier zijn om een barrière te overwinnen, een taboe toch bespreekbaar te maken. Dat ervaar ik in ieder geval. 

Ik heb ook niet het gevoel dat zich kwetsbaar laten zien bestaat, het lijk eerder voor mij als een facette van de autenticiteit.

Dank jullie wel voor de uitwissing hier Rens en Sonja vannacht 
Ik logeer op dit moment een week in het mooie overgangsgebied Friesland Drenthe en ben net wakker na mijn eerste nachtje , had een zeer heldere droom hierover gehad mede omdat ik gisteren vijf mensen heb ontmoet hier , ieder in een ander moment en ik dit zo diep voelde in de uitwisseling
Echt de uniekheid voelen zonder moed , juist dat raakte diep 👑👑👑👑👑👑👑👑

Goedemorgen lieve Corona, wat heerlijk, dat dit gesprek ook aansluit in jou ontmoetingen van gisteren. 

Ik ben benieuwd hoe het mij nu zo vergaat, ik heb in het UMC zo een controlle of ik daar ook iedereen zo open kan ontmoeten?

Ondanks dat ziekenhuizen bekend terrein zijn, hebben UMC toch een totaal andere frequentie door van alles en iedereen. 

Fijne dag en tijd in Friesland

Ha lieve Sonja ,
Ben ook benieuwd hoe jij dit bezoek gaat ervaren 
Als je het voelt zou je het hier dan kunnen delen ?
Jouw manier van schrijven vindt ik nl fijn om in mee te lev{z)en
De beweging Hier in Autonoom Samen dient mij van iedereen 

Mooi allemaal deze uitwisseling , lieve mensen!

Ik ben erbij in het UMC, Sonja, en ik ga je verhalen lezen op een rustig moment. 🙏🏼

@Rens:
'Voor je zelf uiten lijkt hier moed nodig te zijn, terwijl er toch niets natuurlijkers is dan je zelf zijn'

Hoe vreemd... Terwijl als het écht is, het ook gewaardeerd wordt. Alleen spreken we dat minder vaak uit. Misschien juist omdát het zo natuurlijk is. En soms misschien omdat het een ongemakkelijkheid in jezelf raakt, waaraan je je jarenlang vasthield.

🥰

Goedemorgen @Rock, bedankt voor het support van gisteren. 

Goedemorgen @Corona. Het was voor mij in het UMC zelfs een tweedeling. Ik heb opgemerkt, dat de ervaringen die ik daar in het verleden heb opgedaan - juist in het gezien en gehoord worden - nog steeds in mij rondspoken als gedachten. 

Ik heb herkent, hoe snel ik in mij de ongeduld in de wachtruimte heb waargenomen en ook over heb genomen van de anderen wachtenden. 

Hoe meer jonge assistentie artsen ik zag, hoe groter de tweedeling in mij, juist omdat ik hun neutraal wilde zien ondanks mijn ervaring met artsen in opleiding.

Er waren sommige cliënten, waar ik mij afvroeg of ze mensen zijn en cliënten die  ik als afgevlakt (gestuurd/statisch) ervaren heb. Dit was een hele rare gewaarwording.

Het poli UMC (als onderdeel van deze realiteit) heeft op de vloeren gekleurde looproutes (Lijnen). Oppervlakkig gezien handig - de intentie hiervan was uiteraard  goed, en toch lijde het af om überhaupt verbinding te maken met anderen - de blik was immers naar de vloer gericht. Symbolisch gezien is het moeten houden aan ljntjes, wel interessant en zodoende was daar gelijk zoiets ik wil de zwarte lijn niet volgen, ik wil geen volger zijn, ik hoor dat niet te doen. 

Ik herinner mij dat nog een jaar geleden de energie in dit UMC,  levendig was. Vandaag voelde  het als leeg gezogen. 

De kunstmatige informaties - frequenties in en door het gebouw zorgde ervoor dat mijn
zenuwestelsel gelijk in een afweer en vecht modus tegenover al die externe informatie stond (voor mij is het een bombardement op mij). Hierdoor was ik uiteraard afgeleid om maar het oorspronklijke om mij heen te kunnen waarnemen en mensen te kunnen ontmoeten. In sommige momenten lukte het mij wel eventjes. 

De oogarts in opleiding, was een verademing, hij deed er alles aan om zorgvuldig te zijn en in contact te komen. Toch kon ik een soort van mechanisme van 'tegen houden' ervaren, die het neutraal ontvangen van wat hij als mens bracht wilde afweren.
Zo was het mij tijdens de afspraak amper mogelijk om voorbij zijn titel waar te nemen.

Zelfs zijn antwoorden op mijn vragen heb ik gelijk in mijn gedachten beoordeeld, omdat ze aan mijn informatie en logica toen niet hadden voldaan. 

Aan het eind kwam zijn verzoek (in opdracht van de "echte arts") om toch maar weer naar een "gewoon" oogarts te gaan in plaats van het UMC en Dit ondanks mijn visiesbeperking en ondanks mijn uitspraak dat ik bij de "gewone oogartsen" slecht ervaring heb gehad. Hij vroeg ook gelijk of ik een nieuwe arts wilde aanwijzen. 

Ik voelde het oud verdriet opborrelen van afwijzing, overvraagd worden (van instanties)en onmacht, het weer alleen moeten doen en toch kon ik het roer gelijk omgooien omdat ik het verzoek als positive wending herkende. Daarbij kon ik hem vanuit mijn zicht antwoorden en hem zelfs op twee punten attenderen. 

Ineens een zeer fijne afsluiting van mijn afspraak. Dus de verademing was het begin en ook de afsluiting 😁 oftewel te opening om deze jonge arts alsnog als mens te zien.

Fijne dag vandaag, liefst Sonja🌱🌳💚