Ha Sonja,

Dank voor je vraag.
Ik ervaar (in mijzelf) totaal het tegenovergestelde. Namelijk: te weinig wérkelijk voor mijzelf gezorgd, opgekomen en gegaan. Dat zou ook prima een programma kunnen zijn en/of trauma-aspecten kunnen hebben. Ook denk ik dat dit cultureel en traditioneel erg gekoppeld is aan moederschap of 'vrouw-zijn'. Het is een collectieve verwachting dat moeders en/of vrouwen de zorgtaak op zich nemen. Zo ervaar ik dat. (De vader van mijn kinderen is overigens erg zorgzaam, ik spreek over iets wat ik in zijn algemeenheid ervaar. En ik ben er eerlijk gezegd verbaasd over dat het traditionele gedachtegoed over wie er zorgt, sterker lijkt in bewustzijnskringen.)

'Gelukkig' kwamen er een paar serieuze narcisten op mijn pad die bereid waren mij de harde les te leren. Het leek net of ik een abonnement op narcisten had. (Het 'iedereen-doet-ertoe-abonnement': jij betaalt en wij ontvangen en we drangen ondertussen lekker door!). Dat abonnement heb ik inmiddels wel meerdere keren opgezegd. Het lijkt erop dat het eindelijk is doorgekomen, maar ik ben op mijn hoede.

Ik bedoel dit trouwens serieus. Zwarte humor, zeg maar. De gevolgen zijn niet gering.

Ik ervaar wel dat ik het echt lastig vind dat ik mijn vader die dement werd en zogenaamd aan corona is overleden, heb 'af moeten staan' aan een verzorgingshuis en ik niet op alternatieve manieren er voor hem heb kunnen zijn in die laatste fase. Het voelt voor mij onnatuurlijk dit deels te hebben moeten uitbesteden.
En hij daardoor op mensonterende manier is overgegaan. Ik voel geen schuld of falen, maar iets anders. Iets van 'heel erg jammer en triest dat het hier zo gaat ondanks alle goede bedoelingen.'

Ook ervaar ik juist de laatste tijd een weerzin om te 'zorgen' en de shit van een ander op te ruimen. En zelfs ervaar ik in mezelf een gebrek aan 'normale' bereidwilligheid. Dat kan nog te maken hebben met het gif in mijn systeem van de narcisten op mijn pad. (Ja, ik leg dit buiten mijzelf. Ik zie het als een reactie op te veel alles in mijzelf zoeken en te weinig grenzen stellen in een eerder stadium.)

P.s. Narcisme is een heel uitgebreid en ingewikkeld onderwerp. Ik ga daar zelf niet meer in. Ik denk dat narcisme een spectrum is (iedereen heeft het in meer of mindere mate). Ik denk soms ook dat het de werkelijke besmetting van de mens is. De inheemse bewoners van Zuid-Amerika noemen het Wetiko en beweren dat zodra je je ertegen verzet, je zelf de besmetting te pakken hebt en dat zou wel eens heel goed waar kunnen zijn. Dit sluit overigens inhoudelijk aan bij het draadje 'Autonomie' van Rudolf, vind ik. https://www.martijnvanstaveren.nl/forum/autonomie 

Hallo Rock, ik schrijf maar gewoon Rock, omdat ik geen echte naam heb.
Dankjewel voor je reactie. Ik verneem denk ik uit je antwoord, dat jij het schuld en falen programma niet in je omgeving  ervaart opborrelen. 
Liefs Sonja 🌱💚🌳

Ha Sonja,
O, Rock, Ja dat is ook wel leuk. 😁
Ik ben in voor vele namen. Ik zal eens kijken of ik het kan aanpassen. Dit was mijn 'bijnaam', maar hij is ook te lang zie ik. Niet helemaal goed gegaan.

Zou jij hetgeen jij bedoelt nog eens uit willen leggen?
Wat is 'het probleem'? zeg maar. En moet het opgelost?
Ik herken het zo niet. Ook niet om mij heen. Dat mensen daar last van hebben.

Ik was een beetje breedlopig in mijn antwoord, maar ik ervaar zelf dus dat ik juist te veel voor anderen heb gezorgd of voor het collectief of dat soort 'goede' dingen. Ik voel juist dat ik dat beter niet zo veel had moeten doen. Meer gefocust op mijzelf had moeten zijn. Meer op het eigen belang in plaats van het collectief. Dat ik vanuit 'iedereen doet ertoe' iets te vaak en te veel loyaal en te vrijgevig was. Misschien is dat ook wel een programma. Ik weet het niet, ik onderzoek het.

Liefs, Rock  


 

Hallo Rock, ik moest meerdere keren je tekst lezen, om enigszins te kunnen begrijpen. Ik zou graag alleen op het volgende terug komen en mocht ik het niet goed hebben begrepen, mag je het zeer graag uitleggen. Het gaat om het stuk waar je over gebrek aan normale bereidwilligheid en een weerzin op gewoon alledaagse zorgen gaat, waar je schrijft over de narcisme mensen als gif, het opruimen van andermans shit.

 Het lijkt mij een individueel proces als resultaat van ontdekken wat bepaalde contacten en momenten met je hebben gedaan, (wat je voor jezelf hebt laten gebeuren?) waar je tijdelijk de bereidwilligheid om te helpen niet kan leven. 
Het is ook zeker niet de bedoeling dat wij de vieze was (shit) voor een ander gaan wassen. 

Fijne dag verder 

Jouw tekst hoorde eigenlijk boven die vorige van mij te staan. Blijkbaar waren we tegelijkertijd aan het typen.

Ik weet niet of dat al een antwoord voor je is. Ik bedoel niet dat je vuile was van een ander moet wassen. Nee, dat kan letterlijk wel (heb ik ook jaren gedaan voor mijn kinderen), maar figuurlijk kan het niet. Ik heb dat niet gedaan in ieder geval.

Misschien is dit een antwoord: op empathie, zorgzaamheid, betrokkenheid en bereidwilligheid kun je ook 'gepakt' worden. Dat er misbruik van gemaakt wordt. En het gevolg daarvan is dat je niet denkt van 'ik heb te weinig gezorgd' maar 'ik heb te veel gezorgd'. Voor een ander of anderen. En dan zorgen in de meest brede zin. Dat je een ander en zijn/haar behoeften boven jezelf stelt in het kader van 'het grote geheel' en 'iedereen doet ertoe'.

En ja, ik heb zeker een persoonlijk leerzaam proces doorlopen daarin.

Jij ook nog een fijne dag!
Rock :-)

Hey Rock (ik vindt de naam wel vet hoor 😁). 
Jij: Zou jij hetgeen jij bedoelt nog eens uit willen leggen? 
Mijn uitleg. Tenminste hoop ik dat het lukt 😁: Ik zie bijvoorbeeld programma's als een veld. Ieder programma heeft zijn eigen veld, codering, inprint en geloofsovertuigingen... Ieder mens is aan programma's verbonden. Wanneer bvb een veld over schuld zich opend met het geloof gefaald te hebben, kan ik dit evt. bij mijzelf of bij anderen herkennen. Soms is het zo, dat ik en nog meerdere mensen om mij heen het zelfde veld bedienen. 

Ik ervaar dus sinds geruime tijd, dat mensen met hun schuld pogramma ook het geloof gefaald te hebben ervaren, bedienen. Dit gaat dan expliciet om de zorg voor iemand anders of zichzelf. Zij worstelen enorm met zichzelf.

Er is in principe geen probleem. Wanneer men in de positie van observeren kan zijn, is er geen problem. Een probleem ontstaat pas door de persoonlijke invulling. 

Een manier van oplossen kan zijn om het bewust te benoemen en daarmee het veld volledig te openen voor herkenning en mogelijkeden. 

Ik ben benieuwd hoe de mensen die bij Martijn al jaren komen, dit gegeven aanschouwen, daarom mijn vraag

Ha Sonja,
Aha, ik snap geloof ik wat je bedoelt.

Toen ik jaren geleden naar de educatiedagen ging, ging dat heel erg over het opschonen van deze velden. Ik ben daar fanatiek mee aan de slag gegaan. Ik had wel zo'n vermoeden dat ik best wel last had van veel van die velden. Echt helder kun je dat (ik tenminste) niet direct zien. Dat zijn de blinde vlekken, denk ik. Je moet het daarna (snoeihard) gaan ervaren.

Ik had zelf heel erg veel last van het veld 'schaamte' (zit ongeveer in het zelfde gebied als schuld). Zo erg dat ik ook deed aan 'plaatsvervangende schaamte'. En omdat ik heel zorgzaam ben, heb ik dingen gedaan in mijn leven om te voorkomen dat iemand anders zich hoefde te schamen. Ik nam de schaamte op me, ten koste van mezelf. Het gevoel van schaamte vond ik zo verschrikkelijk dat ik er heel veel voor over had om er niets mee te maken te hoeven hebben. Niet zelf en niet bij een ander, maar zou ik moeten kiezen dan ​offerde ik me op of greep ik in ten koste van mezelf.

Er was toen bij de educatiedagen ook een syllabusje in omloop. Ik heb dat niet meer omdat ik heel veel oude dingen in de fik heb gestoken (al mijn aantekeningen en de hele mikmak). Dat is niet negatief: ik wil(de) niet meer op welke manier dan ook in 'een geloof' van iemand anders zitten. Ik wilde en wil voelen wat ik zelf weet en hoe ik het zelf ervaar. Ik wilde en wil overal van los. Dit verder terzijde.

Ik heb trouwens wel heel erg veel gebruik gemaakt van die (soort van) methode 'van Martijn' om met deze velden om te gaan. Misschien dat iemand anders die syllabus nog heeft. Ik heb nu mijn eigen methode (zoals ik dat ook graag wilde).
Wel helpt mij heel erg (en dat komt een beetje uit die syllabus) om uit te zoomen en iets van in jezelf zeggen: 'Ik ben een goddelijk wezen met een menselijke ervaring.' Jezelf daaraan herinneren. En dus uitzoomen van dat beperkte stukje op deze aarde waar je denkt te zitten. En daarvóór moet je dat veld echt voelen en loslaten. Het is oervervelend om te doen, maar het werkt wel. (Een echt werkend medicijn smaakt ook niet naar aardbeien.)

Ik heb zelf helemaal geen last van schuld of falen dat ik te weinig of tekort schoot in het zorgen voor andere mensen. Ik ben enorm ambitieus geweest in het ervoor zorgen dat andere mensen weten dat ze ertoe doen (moederschap versterkte dit). Mijn proces ging erover dat ik er zelf ook toe doe. En niet een beetje, maar heel erg veel. Zonder dus om te slaan naar narcistische neigingen, want zo wil ik gewoon niet zijn.

En ook zonder dat ik alles maar incasseer vanuit de gedachte: 'ja, ik ben heel erg bewust en verstandig en ik snap wel waar dit waardeloze gedrag naar mij toe vandaan komt.' (Begrip hebben voor een ander en het goddelijke in die mens zien en geen grenzen stellen aan lousy gedrag naar jou toe.)

Ik heb trouwens expres situaties voor mezelf gecreëerd waardoor ik me zou moeten schamen. Om het op te zoeken en er 'doorheen' te kunnen gaan. Nu doe ik over het algemeen in de ogen van 'normale mensen' al een beetje vreemd. Dus dat voordeel heb ik alvast. 😁 Niet normaal = 'je moet je schamen'. Zo zit dat er bij mij wel een beetje in gepeperd.

(Er schiet me ineens een grap te binnen: Zullen we een potje Mens-schaam-je-niet-en?)

Vrolijke en schaamteloze groet,
Rock