Jammer hoor.

Misschien dat iemand die  voor de tweede of derde keer gaat zijn of haar kaartje aan jou gunt..ik hoop het voor je.

Liefs Apolonia

Ik hoop het ook voor je Annebel, dat wat Apolonia zegt.
Het motto van Frankrijk is: Liberté, Égalité, Fraternité (Vrijheid, Gelijkheid, Broederschap).
Dus: Vrijheid, iedereen is vrij een eerste, tweede of derde kaartje aan te schaffen.
Gelijkheid is er niet helemaal, want sommige mensen hebben clubjes gevormd die elkaar tippen. Daar heb ik nooit bij willen zitten. Dat voelde voor mij te wanhopig en te afhankelijk. Niet vrij ook.
Broederschap: samen delen, een ander iets gunnen, zou dat weer goed kunnen maken.

In vrijheid zit ook weer een beetje: ieder voor zich en God voor ons allen. En daar geloven 'wij' niet in, toch? Anderzijds zijn we natuurlijk zonder oordeel.

Ik heb zelf ook geen kaartje (je bent niet alleen) en in eerste instantie voelde ik daar wel flink wat bij. Ik had een intense behoefte om mij met anderen verbonden te voelen en niet zo alleen. Maar ik had geen kaartje, geen geld en was fysiek en mentaal niet in goede doen. En nu vind ik het wel goed zo. Misschien maak ik mezelf wijs dat ik ook helemaal niet wil, dat ik niet zo'n groepsmens ben, maar meer iemand die alleen reist. En misschien is dat wel écht zo. Recente ervaringen binnen de groep 'die geen groep is' ondersteunen mijn overtuiging.

Maar waarom schrijf ik dit? Geen idee. Even iets laten horen. En even in mezelf voelen dat ik zelfs kan voelen dat ik een ander iets gun, zonder het zelf te 'hebben'. Daar was ik altijd al erg goed in. Of te voelen 'dat ik er niet bijhoor'. Of te voelen: 'dat ik er niet toe doe'. Beetje slachtofferig misschien. Afijn, we hebben dan geen kaartje, maar krijgen wel de mogelijkheid veel te voelen. Dat is ook wat waard. Desalniettemin hoop ik voor je dat je iets krijgt aangeboden en dat je een mooie ervaring zult hebben.
Ik kies er zelf voor mijn kwaliteiten op het gebied van 'ruimte geven' nóg verder te ontwikkelen. Ik voel mij daartoe negatief geïnspireerd. En ik zou dat kunnen zien als 'geen weerstand hebben'. Of zoals de Fransen zeggen: Laissez faire. Kijken wat dat oplevert. ;-)

Ja..helaas is het in deze organisatie net als in de grote wereld.
Geen geld? Dan ook geen deelname..

Dat is alleen weggelegd voor mensen met veel geld die daar geen 2x over na hoeven denken en gewoon1...2..of 3 kaartjes kopen want ze MOETEN daar bij zijn.

Bovendien zijn het altijd dezelfde mensen die verslaafd zijn aan de aanwezigheid van Martijn...eigenlijk heel triest, maar het is zoals het is.

Ik ben daarom ook heel dankbaar dat Martijn eindelijk de boel op gaat schudden en alles open gaat gooien...want IEDEREEN hoort erbij..niemand hoort buitengesloten te worden.
Geen bijeenkomsten meer waarbij de vaste club weer een dagje lekker "uit" is...maar zelf verantwoordelijkheid nemen voor je eigen werk

Je ziet ook dat de bijeenkomsten in Meterik vrij zijn. 
Een eigen bijdrage is welkom maar hoeft niet als het niet uitkomt.
GEWELDIG MARTIJN!!
Zo heb ik vroeger ook altijd gewerkt...iedereen is welkom.

Uiteraard begrijp ik dat hij dat niet kan doen met reizen naar Frankrijk...reizen kost geld

En ja..ik zou ook wel een keer mee willen maar ik raak niet meer gefrustreerd als binnen een week alles uitverkocht is aan de vaste kerngroep....Van mij mogen ze.

Ik ben niet afhankelijk van Martijn..ook al zie ik hem graag en heb ik veel aan hem te danken.

Ik ga morgen lekker met m'n kleindochter naar Schotland en in juli naar Ierland...reisjes waar ik bijna 3 jaar voor heb gespaard want ook ik heb geen geldboom in de tuin hahaha
Prachtige landen met heel veel mooie zachte energie....
En ook daar kan ik het grote werk voortzetten..

Dus niet getreurd....je kan het allemaal zelf!!!!

Veel liefs Apolonia

Helemaal mee eens Apolonia,

Ik treur niet om de Frankrijkreis, maar om dit principe van mensen die Onderwijs volgen. Al vul ik dan voor het gemak in dat mensen met twee of drie kaartjes allemaal Onderwijs volgen. Educatie is wat anders. Educatie is inspiratie, onderwijs is 'geen les missen', altijd braaf aanwezig zijn, witte voetjes halen, goed alles bijschrijven en... andere mensen beleren of uitleggen hoe het bedoeld is.

Ik voelde zelf dat het laten inspireren mij moest activeren tot iets anders (en dat deed het ook) en niet dat ik een nieuw soort hobby had gevonden. Ik voelde nooit een tekort, had altijd een kaartje als ik het zo voelde. Deze keer vond ik het door de timing wel een beetje zuur voor mezelf. Door waar ik zelf in terecht was gekomen, mede door toedoen van genoemd principe of mechanisme of hoe noem je dat. Niet nodig eigenlijk, wel heel zuur. En vanuit een ander perspectief: erg leerzaam of 'nodig voor mijn eigen proces'. I am on my way back en waar mijn weg loopt, weet ik niet.

Ik functioneer goed in mijn eentje, maar dat neemt niet weg dat een gevoel van verbondenheid (ook fysiek of live) het aardse leven wel wat vrolijker en prettiger kan maken. Beetje 'rugdekking' kan ook nooit kwaad.

Binnenkort heb ik waarschijnlijk weer de mogelijkheid om op pad te gaan. Door alleen te reizen ontmoet je makkelijker andere medereizigers, ik doe dat graag. Dat is de andere kant. Schotland, daar zou ik ook graag nog eens heengaan. Veel plezier daar!

Lieverds, ik lees jullie berichtgeving welk ik voel. Ik stap af en toe binnen bij lezingen of samenkomsten. Begin maart vertelde een lieve vriendin dat ze eind maart naar Frankrijk ging en hoe mooi het zou zijn dat ik dit mee zou kunnen beleven. Maar, daar kwam de maar, ik heb geen kaartje en ook de financiën speelde een rol. Al spaar ik wel het een en ander van mijn bijstandsuitkering, maar toch. Ondanks dat voelde ik zo hierbij aanwezig te zijn. Ik heb mijn vraag gesteld wie een kaartje beschikbaar heeft en mijn vriendin bood aan voor te schieten. Al met al waren alle maren in één keer geen maren meer, ik voelde mij vleugels krijgen en wist dat ik zou gaan en zo gebeurde het. 

Lieve mooie mensen,

Wat een fijne open reacties. Het raakt me en wat heerlijk is dat! Ik besef me ook heel goed dat het geen ramp is als ik niet aanwezig kan zijn in Frankrijk. Ergens nodigt het ook uit om zelf iets te organiseren. En dat hoeft niet groot of verweg. Verbinden kan altijd. Het idee was al meerder malen opgekomen en ik zal daar een andere post over plaatsen. 

Ik laat dit verder open. Mijn wens is om er een keer bij te zijn. Om te ervaren, te verbinden. De beleving met een groep open en bewust zo samen te zijn voor een langere tijd voelt als iets vruchtbaars. Mocht het kaartje er komen dan ben ik dankbaar. Zo niet, laat het me dan maar inspireren om zelf actie te ondernemen in een andere richting. En dat doet het nu al, ongeacht wel of geen deelname/ aanwezig zijn in Frankrijk. Dus ook nu al dankbaar, voor wat dit doet en voor jullie, 
Een gevuld hart hier. 


LIefs, Annebel

Hee Human J,

Wat fijn voor jou. Ik ben blij voor je.
Ik heb zelf een keer een heel mooie week in Blegny gehad. Al heel lang geleden. Het was voor mij bijzonder om te ervaren dat 'zulke dingen met andere mensen' leuk konden zijn. Dat had ik eigenlijk nog nooit meegemaakt. Ik viel er toen ook heel spontaan en open in. Dat is eigenlijk het beste, vind ik altijd. 

En leuk Annebel,
Dat jij dat gaat organiseren. Dat vind ik echt heel leuk.

Liefs,
Human T :-)

Lieve voorgaande dames, ik lees mee en voel vooral mee in dit samen, waarin zoveel ruimte is om het samen weer te mogen saboteren of er geen deel vanuit te maken of anderen er geen deel van uit te laten maken. Wat ik nu schrijf breng ik in na het doorvoelen van wat hier gezamelijk is neergelegd in de voorgaande berichten. We kunnen zelf aanwezig zijn, daarmee bedoel ik dat waar je de groepsvorming benoemd, je het open mag maken en waar je de ongelijkheid /beperking voelt je het ook open mag maken....Toen deze reizen aangekondigd werden voelde ik al snel aanwezig te zijn met het veld van openheid, heelheid , verbinding, waarheid en vrede. Het was /is wat mij betreft nodig om openheid te hebben, door het op 1 plek delen wie een kaartje heeft voor welke reis, wie mogelijk een kaartje zou willen, wie mogelijk een kaartje kwijt wil en vooral aanspreekbaar zijn naar elkaar wat je erbij voelt en beleeft ...durf je kwetsbaar te zijn en zijn we er voor elkaar om die kwetsbaarheid te ontvangen...tranen van diepgevoeld weten, waar ik hier mee gekomen ben en wat zich steeds helderder en echt, gewassen in schoon bewustzijn door mij heen hier weer volledig voelbaar en beschikbaar voor iedereen is.   Ik heb zelf een onderwerp gemaakt voor de frankrijk reis en vanuit mezelf deze openheid ingebracht...Ik verheug me ook op de mogelijkheden die er zichtbaar zijn en het lijkt me zo fijn elkaar te zien in een moment, liefdevolle hartegroet, sabine

Lieve Sabine,

Ik citeer je even:
"We kunnen zelf aanwezig zijn, daarmee bedoel ik dat waar je de groepsvorming benoemd, je het open mag maken en waar je de ongelijkheid /beperking voelt je het ook open mag maken.."

Dat is precies wat hier gebeurt. Door het te benoemen, kan iets aangekeken worden en openen. Voor zover dat nog nodig was. 
(En dat mag dus van jou ;-))

Dat hoeft niet saboterend te zijn, hoor. Als alles er 'mag zijn', gaat er niks onderdrukt etteren en zweren.

Zaak is natuurlijk genuanceerd te blijven en geen invullingen te doen, maar ook niet te bang te zijn om het mogelijk 'negatieve' te benoemen.

Mooie dag!