Ik respecteer ten alle tijden de wens van een ieder die hier het leven niet meer vol kan houden mede omdat mijn moeder deze wens had
Ik voel er tevens in dat er in de loop van de tijd deze mogelijkheid te makkelijk wordt aangeboden
Door mijn werk in de palliatieve ouderzorg is dat mijn waarneming
Het kan ook zonder erover te spreken of vast te leggen gebeuren dat partners zeer spoedig na elkaar sterven zonder dat er een ziekte bij aanwezig is bij de nog levende partner
Dit heb ik twee keer meegemaakt bij mensen van in de vijftig na bv een ongeluk met in dit geval de fiets
Het voelt voor mij dat je daarin zelf een besluit kan maken
De aandacht voor de dood is in mijn waarneming te oppervlakkig zoals er tot nu toe opelijk over wordt gesproken
Soort van hype voel ik erin , de diepere lagen komen niet ter sprake
Om die reden oa ben ik sinds 7 maanden weer gestopt met mijn werk in de ouderenzorg waar ik vanaf mijn 18de zo graag in aanwezig ben , alleen mijn visie , inbreng wordt wel 1op1 in het moment gevoeld echter kan het tot nu toe niet in beleid omgezet worden helaas
Ook wil ik nog aanvullen dat in mijn eigen leven het hebben van een partner relatie mij enorm veel pijn heeft gegeven als die werd beëndigd en dat ervaarde ik al op jonge leeftid , 11 jaar was mijn eerste bewuste ervaring daarin en dat is een onderwerp die mij tot de dag van vandaag blijft boeien
Dus ja wat , wie ben ik in een relatie
Die vraag ben ik na het overgaan van mijn lieve pa in 2000 op mijn manier gaan beantwoorden en gaan leven
Ik blijf vallen daarin en ook weer opstaan 😅
Transparant zijn daarin en daarover is wie ik ben , sta open om daar verder over uit te wisselen of dat hier is of elders dat voel ik in en volg ik in het moment zelf
Dank voor het openenen Loes 💛