Altijd maar blijven lachen
Zelfs als t bijna niet meer gaat
Omwille van de anderen
Die liever doorgaan met leeg gepraat

Over hoe bewust ze echt zijn
En wat ze allemaal zo goed weten
Maar hun betrokkenheid naar n ander
Zijn ze toch wel even vergeten

En dan lijkt het of jij gek bent
En het helemaal niet goed begrijpt
Hoe het zit met emoties en zo
Zelfs als het je keel bijna dichtknijpt

Want stel je voor dat jij laat zien
Dat tranen een teken zijn van echt
Echt durven voelen wat er Nu is 
Zonder het onwezenlijk gevecht 

Het zou zomaar eens kunnen zijn
Dat het  niet blijven lachen bij verdriet 
Juist de opening is naar Bronwezens kracht
Die je pas door te durven huilen Ziet

Het zou zomaar eens kunnen zijn
Dat menselijke emoties die puur stromen
De sleutel zijn naar het gouden veld
En  het in  integer Zijn  samen komen