Signaleren en loslaten Uit de bijeenkomst 20251214 M.v.S 4 4 Havelte
Alleen al puur en alles wat je nu hebt benoemd via woorden hè, wat natuurlijk een vertaling is naar de woorden, maar wat héél véél is. Alleen dat al is alles wat hier nodig is. En de antwoorden daarop die kunnen nog een aanvulling zijn op de mogelijkheden. Maar dat wat je nu doet, dat is wat we echt nodig hebben. Doordat jij signaleert, wij signaleren dingen, dat kan door middel van vragen, moeilijkheden of veronderstellingen of verwarringen. Maar als je al die woorden weghaalt, dan signaleren we iets. En dat signaleren, dat schept bewustzijn. Wij scheppen bewustzijn door dingen te signaleren. Alleen dat al is eigenlijk de sterkste en puurste beweging die we ons kunnen voorstellen op dit moment hier. Want wie ziet dit hè in de wereld? Wie ziet dit wat jij nu vertaald hebt met woorden? Goud is het. Goud. Puur goud. Vloeibaar levend watergoud. Want een machine, als je het aan de machine vraagt zegt de machine: "Dat is er niet dat je zegt: "Kijk maar bestaat hier niet. Maar jij ziet het, jij voelt het. Je signaleert het. Wij signaleren dit, dat is echt enorm. Alleen dat al is ook de reden waarom we geprobeerd worden in slaap gesust te worden en dan de avond ervoor alweer signalen te krijgen van hm, dat. Ik denk dat wat je net hebt gezegd, en wat er allemaal nog veel meer is, ik denk dat dat ons wellicht laat zien door de verwarring en de mogelijkheden, de vraag hebben, merken van is dit nou vanuit een matrix gescript of is dit nou iets origineels, oorspronkelijks? Het zit zo ontzettend knap in elkaar allemaal dat dat eigenlijk alleen al de reden moet zijn voor ons allemaal om het allemaal los te laten. Dus hoe meer tentakels er zijn in vragen, hoe meer we een soort van bewijs, reden, in kunnen gaan voelen dat we gewoon zeggen: "Ik ga vanaf vandaag - Ik zeg niet dat jij dit moet doen, hè. Dit is even…- Ik hou het helemaal bij mezelf. Zo, ik hou alles bij mezelf. Maar dit laat ik los, want ik weet het niet. Want als ik hier in mega kan ineens alles waarheid gaan worden van wel en niet. Wel en niet wel en niet. Dus ik laat het los. En wat er overblijft is helemaal in dit moment van nu aanwezig zijn. En als ik dan in het moment van waar ik nu ben helemaal niets meer heb van al die andere dingen, van al die vragen en al die energieën die er zijn en mogelijkheden, dan doe ik eigenlijk precies wat ik moet doen. Dan kom ik in mijn stamcel. Want de stamcel is zo eenvoudig. Dat is het waarin ik dus zeg dat de oudheid wezens met hun mooie kleren en hun sandalen rustig door woestijn lopen en op de kameel gaan zitten en lekker naar de oase gaan en daar nieuw water halen. Heel basic. Dat is waar wij moeten starten. Maar ik haal het weg. Want wie ben ik om dat te zeggen dat we zo moeten starten. Maar in het energieveld voor ons bewustzijn zullen we onze conclusies eigenlijk zouden we moeten gaan trekken dat het zo omvattend is, zo groot en zoveel omvattend is, dat we bijna niet met zekerheid kunnen selecteren van wat is oorspronkelijk en wat is een matrix. Want daarvoor is de intelligentie van deze situatie in staat om jou te laten denken dat het de oorsprong is, om je te vangen. En daarom zeg ik van: "Nou, laat het dan maar los. Laat maar los, want je weet het niet. En waar kom ik dan nu terug… in de ware Christus… in het moment van nu. En Christus betekent het levende moment van nu. En als dit het enige is wat er is, dan kniel ik hier voor mezelf lang uit liefde in de wereld en hoef ik niets anders te zijn dan alleen maar in dit moment nu zelf. En als dat betrekkelijk eenvoudig is, niet indrukwekkend voor de wereld, niet indrukwekkend is voor mezelf, heel eenvoudig, nou dan is dat het meest pure wat ik maar kan laten zijn. Daarin terechtkomen. Dat is die stamcel.
En natuurlijk worden we in slaap gesust, want de Matrix heeft hele slimme doseringen van Epocriet. Dat is een trillings bewustzijn wat als een soort informatieveld, vloeibare stof wordt, wat in het centraal zenuwgestel tot leven komt. En wat ze willen is dat wij ons centraal zenuwstelsel gaan gebruiken om dingen te snappen. En zodra wij dus dingen willen snappen en we gaan dus letterlijk wat jij ook zegt van is dit wel is dit niet en dat kennen we dus allemaal, dan merk je ook dat je in je centraal zenuwgestel aan het zoeken bent. En daar willen ze je ook hebben en dan schakelen ze je uit. Dus misschien moeten we die vragen aan onszelf hè, de verwarringen et cetera, misschien moeten we die gewoon op een ander moment een keertje gaan pakken. En eerst in het land van nu verkeren. En ik weet dat dat voor heel veel mensen ja, die willen door. Door. Erdoor. Ik wil door. Ik wil door hè. Ik wil helemaal niet door. Ik wil alleen maar nu. Mag ik iets willen? Ik wil alleen maar net, nu. En de rest. Die keuze die heb ik moeten maken voordat ik hierheen ging. En ik moest hem ook nog gaan ervaren toen ik in deze werkelijkheid terecht kwam. Althans dat ik een deel van mezelf opgaf om deze rommel te laten regeren.
Dus levensveld. Lief mooi levensveld in het nu. Laat me zien wie ik ben in dit moment. Niet wie ik ooit ben geweest, maar wie ik ben nu. Ondersteun in dit mooi moment van nu alle ruimte die ik bén. Dat ik in dit eenvoudige, zeer eenvoudige en pure moment van nu hier kan zijn. Zonder gedachten, zonder dingen te begrijpen. Waar ik vandaan kom begrijp ik ook niks. Daar ben ik alleen maar. En vanuit het zijn en het leven daar ben ik heel eenvoudig. Natuurlijk, heel compleet. En natuurlijk is er een heleboel te begrijpen. Ik doe daar natuurlijk zelf heel hard aan mee om dingen te zeggen en er kan nog veel meer gezegd worden, maar ja, dat is waar deze dag ook op gebaseerd en is een onderdeel van project Starforce, waar ik een aandeelhouder, medeaandeelhouder in ben om hier een beweging te krijgen in deze werkelijkheid. Maar we kunnen die bewegingen nooit zetten als we er zelf niet zijn. En vandaar ook het moment van nu, het contactmoment, echt levend contact, een levend echt contact met mezelf.
Wat voel ik?
Wat gaat er door me heen?
Waar heb ik behoefte aan?
Waardoor word ik in mijzelf geroepen?
Wat voel ik nou eigenlijk?
En kan ik in plaats van daar gedachten op te baseren en allerlei routes, kan ik vanuit dat gevoel ook gewoon leven en handelen in het nu.