Ik snap nog steeds niet hoe het " samen doen " en " je moet het alleen doen " in één zin kunnen voor komen op een bepaalde manier die Strak voelt
Dat ik Zelf mezelf Aan zet ok Snap ik Maar waar is dan de overbrugging naar het SAMEN?
Want die voel ik niet écht helemaal.
Waar is , ik zeg het nog een keer, de Spontane beweging die mij als mens doet weten en voelen dat ik niet in m'n uppie aan het " doen " ben
Ik weet wel. . Geen plakken, geen persoonlijkheid drama , geen aanhangen , geen " nodig" hebben
Allemaal goed en wel Begrijp ik .hoef ik ook geen uitleg meer over . En geen gekopieerde woorden.
Waar is het " even bakkie bij de buren doen "? Het " hey ik kom jouw kant op , komt het uit ? Super ! Komt het niet uit , ook goed " Het " hoi hoi , zin om vanmiddag even te wandelen?"
Ik zeg het wellicht te simpel En wellicht ben ik een moeilijk mens Alhoewel ik zelf dat niet vind over het algemeen.
Ik gooi hier gewoon maar wat uit Omdat het Nu zo voelt. En ik iemand ben van nature die dat dan zegt. Ook al kan het volgende moment helemaal anders zijn
Gisteren ben ik met de half zus van m'n zoon en dochter naar het parkje geweest hier in Middelkerke. Dat was lang geleden. We hebben op hetzelfde bankje gezeten waar tasja en ik regelmatig zaten als we in Middelkerke waren . Gebabbeld over het leven , kunstmatige intelligentie , muziek luisteren via een vinyl plaat en een gezellig kaartspel doen Hoe er zoveel schijnt te moeten . Dit was een gesprek met een 21 jarige Zo gewoon en zonder denken over hoe we onze woorden moesten plaatsen. Dat soort Contact overbrugt, voor mij , het zelf doen en Samen.
Aanvulling: Nou. Blijkbaar weet ik het eigenlijk zelf al wel
En nu denk ik Waarom schrijf ik dit eigenlijk hier ?........