Mooi Richard! Nu ook met de wetenschap eronder. Deze realiteit als een spiegeloppervlakte waarin het leven zoals dat zich ervaart wordt gereflecteerd. Hiermee wordt nog eens onderstreept met een uitroepteken waar het om gaat. Vanuit een gecentreerde staat van zijn, surfend op de draaggolf van compassie, is het maken van nieuwe keuzes als het modelleren van nieuwe realiteiten.
Het er niet over in antwoord te zijn op de reflectie, het laat tenslotte zien waar we stonden.
En daarbij, alarmerende attentie! Waar andere intelligenties dan compassie op de innerlijke keuzeknoppen drukken. Dit moet gewoon stoppen als we andere uitkomsten willen verwelkomen dan we tot nu toe zagen.
Gisteren was daar het besef, toen 2 emotioneel tegenstrijdige impulsen zich over m'n oppervlak bewogen. Brute afwijzing en totale verwelkoming.
Het dempend effect van het eerste, centraliseerde m'n aandacht in m'n persoonlijke arena. Het ging me er om die kracht niet in projectie af te vuren, het gewoon aanvaarden en behouden. (de situatie losten we op met behoud van compassie)
Het volgende effect van liefdevolle aandacht die naar me toe werd gezet, opende de kracht zodanig dat het bijna in de residuale pijnpunten van m'n persoonlijkheid werd geabsorbeerd. In plaats daarvan was er gewoon ontvangen, rustig uitpakken van dat liefdevolle cadeau, het vermenigvuldigen met m'n eigen liefde en het met m'n aandacht doorzetten naar daar waar schaarste heerst over dit moois
Bliksem geleiding en regen distributie
toevoeging: Het voelt relevant dit te delen om deze thema's in het alledaags fysieke te herkennen. Natuurlijk zijn er tijden dat het te vlug uit de handen glipt, daarin niet stranden. Opstaan en steeds opnieuw de kans de kracht niet te missen. Dan zijn er ook tijden om opnieuw vertrouwd te raken met het stuur in eigen hand.