Het lijkt om mij heen of ik overal afscheid van moet nemen, mensen, dieren, plekken echt vanalles. Alsof de kern waar mijn leven hier om draait aan het losbrokkelen is. Ik voel daarbij een intens verdriet van verlies, afgewisseld met intense blijdschap. Lijkt wel of ik vandaag met het weer mee beweeg. Regen, zon, regen, zon. Er is nog niks nieuws in zicht, maar het oude is aan het verdwijnen.
Het is enorm vermoeiend en ik hoop me binnenkort weer te voelen als een eeuwig zonnige dag.
Het voelt alsof er een verandering plaatsvindt of moet vinden NU. Tijd om de storm niet meer lijdzaam te ondergaan, maar om in het oog ervan te zijn en de kracht terug naar de kern te brengen.
Ervaart iemand van jullie dit ook?
Goedemorgen Mabel. Momenteel niet. Maar deze fasen heb ik zeker intens doorleeft en herken zo absoluut. Het sluit als het ware naadloos aan, aan je andere topic van richtingloos. Ik bied je aan, mocht je het fijn vinden, om eens te gaan bellen.