Woorden aan mijn Frankrijk reis van juli

Afgelopen week was ik in Frankrijk en nam deel aan de Tarra Connectie.
En was ik deelgenoot van een reis met een groep, in een groep, met mezelf en in mezelf.
Ik ben nog aan het nasudderen van alles wat er was (en ook niet was), de werking en de samenwerking van en in de groep, van alles wat er is gedeeld en van alles wat zich heeft laten zien.
En ook aan het nagenieten van wat het mij heeft gebracht, aan mooi(e) contact(en), mooie momenten, en mijn ontmoeting met de plek (la vie terra). Een plek die met de zorg en aandacht van alle betrokkenen zo’n warme en veilige bedding (en voeding :)) gaf.
Ook kreeg MIJN pad vorm door mijn eigen woorden, mijn inbreng en in datgene wat ik waarnam. Ik heb gehuild, ik heb (heel veel en hard) gelachen, ik heb mij laten zien, gezien gevoeld en ik heb anderen kunnen zien.

(Maar) Er was ook voor mij de confrontatie met het andere veld, de krachten die niet willen dat er iets tot stand wordt gebracht (de samenkracht voortvloeiend uit de volwaardige / volledige IK). En dat veld was er. En heeft zich met al zijn sluwheid en zijn kracht laten zien en voelen.

Om voor mezelf helder te krijgen wat er eigenlijk heeft plaatsgevonden (heeft kunnen plaatsvinden?) en wat ik (daarin) heb gezien begon ik te schrijven.
Het woord verantwoordelijkheid (wat de hele week al door mij heen ging) kwam daarbij steeds naar voren. En gaf ik daar woorden aan.
Maar al schrijvende voelde ik dat het niet klopte wat ik schreef.
Ik kwam tot het besef dat ik nog iets buiten mij aan het plaatsen was (door mensen te willen aanspreken of op te roepen tot hun verantwoordelijkheid). En dat ik verantwoordelijkheid kan terugbrengen tot mezelf (hellup!).
Ik zag de momenten dat ik niet bij mezelf was, waardoor mijn woorden (of de afwezigheid daarvan) niet congruent waren aan wat ik voelde. En hoe ik dan juist bijdraag (of in stand houd) aan een (re)actief veld (die andere kracht).
En het klopte voor mij ineens dat verantwoordelijk de ability to respond is. Omdat je dat (antwoord geven aan) alleen maar uit jezelf kan doen.

Ik zag de woorden die ik op de eerste dag gaf aan mijn pad (: contact) samenkomen met de woorden die ik gaf aan de Jeh_su ‘hjah kracht (vrijheid, vertrouwen en respect).

Ook heb ik de bijdrage mogen zien van alle contact die ik heb gehad in de groep aan mijn eigen (deze) puzzel en daarmee ook aan de grote puzzel die SAMEN heet. Dus dank je wel …., ….., ….., (44x). Een samen dat naast veiligheid voor iedereen ook een sleutel is naar onze eind bestemming.

Overigens een samen dat ik de laatste 2 dagen (ook) heb gevoeld in de standvastigheid en de vastberadenheid om het samen te doen. En in de 2 liederen die wij tijdens de laatste ochtend van ons afscheid hebben laten horen. De kracht van dat samen was er ook!

Dank Martijn voor wie jij bent, voor wat jij brengt, voor wat jij doet, en (vooral ook) voor wat jij draagt (!). Dank aan IEDER die er bij was, aan JOU en voor jouw bijdrage aan dit alles.

Ps :): “Het” staat inderdaad allemaal in de boeken (woorden die Martijn meerdere malen heeft uitgesproken)

In liefde, Manon