'Why is the moon following us?' 

- Harry (6)

'Why aren't snails allowed to have legs?' 

-Suki (4)

Zo maar een greep uit mijn 'citaten van kinderen' notitie boekje. Ik heb altijd een diepe roep gevoeld om met kinderen te gaan werken en deze citaten ervaar ik altijd als een antwoord op die roep. De logische stap na de kunstacademie was dan ook lesgeven. Ik was zelf bijzonder ongelukkig op school en begon met frisse moed met lesgeven op een middelbare school. Na drie jaar lag ik (letterlijk) op de vloer. Maar de noodzaak om met kinderen te gaan werken was zeker niet gevloerd.

Ik verhuisde naar Londen om daar als nanny te gaan werken. Het is zo'n eer om kinderen van zo dichtbij te mogen begeleiden in hun ontwikkeling. En natuurlijk is er van alles mis met dat concept. De ouders werken 50 plus uur per week in 'the city' om onder andere mij te kunnen betalen om hun jonge kinderen achter te laten- en vervolgens laat ik de kinderen achter als ik van baan wissel. Oeps!

Ik heb geen behoefte aan mijn eigen biologische kinderen- alle kinderen op aarde zijn immers onze kinderen. Die verantwoordelijkheid voel ik diep en neem ik heel erg serieus.

Een tijdje terug heb ik mezelf verlost van mijn smartphone. Ik merk een groot verschil in mezelf, maar ook hoe de kinderen waar ik mee werk op mij reageren. Ik was hier al zo lang mee aan het worstelen en zie zoveel ouders/verzorgers op hun telefoon kijken terwijl ze hun kind duwen op de schommel. De volwassenen zijn afwezig. Dit is overigens geen oordeel. Ik weet wat er achter zit en weet ook wat voor effect het op mezelf had. Ik probeerde altijd heel erg consequent mijn telefoon uit het zicht van kinderen te houden, maar hij lokt je vanuit je tas.. "pssstttt.... pak me heel even op, kijk even naar me? Ah toe.. Heel even...''

Ik ga een serie bijeenkomsten  organiseren voor kinderen en hun volwassenen. Alle technologie er is en alles wat er nog gaat komen, de vragen: 'wie is de mens?' en 'wat zijn we aan het verliezen aan alle technologie?' Ik heb een ruimte gevonden en ga er nu eens kracht onderzetten. Een ruimte om bij elkaar te komen, om iets te komen maken, om te spelen. Om mens te zijn!

In eerste instantie in Londen maar het lijkt me ook super om dit in NL te gaan doen. En Duitsland. En Frankrijk. En ​Jordanië. En Nepal. En Ethiopië. 

I am the earth <3