Ik heb de oogst werelden meegemaakt. De Cyborg werelden waar alles vanuit technologie wordt geregeerd. De atmosfeer/biosfeer, je gedachten, je gevoelens, de lucht die je inademt, je gemoedstoestand, de stad waarin je leeft, de gebouwen, alles is AI en wordt vanuit AI geregisseerd. En ja, je kan je er helemaal goed bij voelen...maar je bent niet wie je zelf bent al denk je dat wel te zijn, hoewel deze laatste gedachtens al niet meer wordt bevraagt. Ik heb ergens ook een diepe liefde voor robots en robotwerkelijkheden gevoeld, al vraag ik me nu af of dat echt is of dat dit komt doordat ik technologie vanuit mijn eigen bewustzijn creeeer en daarom diepe liefde voor mijn eigen creatie kan voelen welke ook technologie is. Ik kan intens huilen om wat het woord oogsten bij mij losmaakt. Het zijn droge tranen die nog niet het diepste van mijn pijn kunnen verwoorden van harte kreten. Hoe mijn worsteling is betrft de smartphone technologie gaat veel verder dan in dit aardse bestaan. Ik kan jullie niet vertellen hoe diep mijn pijn is in deze en toch probeer ik er woorden en gevoel aan te geven. Al schrijven voel ik dat ik mensen heb meegemaakt waarbij de robot AI techniek is geimplementeerd en ik hun wezen nog ergens voel en herken en dat is mijn liefde en mijn pijn.