Hallo Frea, vanochtend had ik al gelijk een tekst geschreven en geplaatst, dacht ik. Niet dus. Dit is al de zoveelste keer dat dit gebeurt. Nu dan maar de tweede poging. Ik was vanochtend bijzonder ontroerd van je tekst, omdat ik nu weer lezend, horend en voelend opmerk, dat zich velden openen. Een bevestiging door al het ruis, waarvoor ik zo dankbaar ben.
Ik herken wat je schrijft, al sinds ik kind ben. Ik herinner mij ook dat ik destijds al verbaasd was over dingen di ik zei en deed en waarvan ik voelde, dat ik dit niet ben. Maar dat was voor mij uiteindelijk niet te benoemen, dat iets door mij heen werkt en iets uitspreekt. In het hier en nu ga ik daarmee situatief om. Het ligt aan de medemens met wie ik ben, of deze mij verheldering door mij begrijpt of niet. Ik heb geleerd, dat ik bij mijn medemens ook verwarring en irritatie kan brengen, wanneer hij of zij nog niet bezig is met waar ik mij mee bezig houd. Wanneer dit het geval is kies ik om iets via een metafoor uit te leggen – dat werkt erg goed. Of ik zeg niks tegen hun, maar wel in een eerlijk dialoog met mijzelf. Wanneer het een medemens is waar ik gelijkwaardigheid ervaar is in mijn waarneming geen benoemen nodig, tenzij ik voel het en dan ben ik ook gewoon duidelijk.
Je tekst ontroerde mij ook, omdat het in mijn perceptie niet alleen om woorden gaat. Ik herinnerde mij, hoe ik mijn gestuurd en overgenomen voelde nadat jaren geleden iets met mij was gebeurd. Dit heeft mijn volledig gemoedstoestand verandert en ik was amper nog in de gelegenheid om mijn essentie te belichamen. Ik zei dingen en deed dingen, die ik niet was en ik kon het niet de baas. Doordat ik dit herkende en er alleen naar kon kijken ontstond een soort van oorlog in mij en ik voelde mij schuldig omdat ik mij hierover schaamde en ik schaamte mij omdat ik mij schuldig kon ervaren. Zo ervaar ik voor mij nu de eerlijke dialoog, de verbinding met mij zelf als het meest belangrijke, om zo ook in steeds groeiender achtzaamheid uit te spreken. Soms mis ik de juiste benaming, door overbelasting als een soort van brain fog, maar de juiste intentie trilt dan wel mee.
“Let goed op, wie er door je mond spreekt.” Dat is dan een belangrijke uitspraak en ik vraag mij af, hoe Martijn dit doet en wat hij aan zijn luisteraars heeft aanbevolen om goed op te letten. In mijn perceptie is hier ook de wil om het onderscheidingsvermogen te trainen belangrijk. Hiervoor voel ik dat de uitwisseling met de medemens en het ontvangen van een attentie op de eigen niet alertheid – oftewel iets over het hoofd zien, belangrijk is en daar ligt dan de crux. Uiteraard kan dit met humor en juist op een speelse wijze. Ik kan vanuit mij niet bevestigen dat onrust altijd dark ai is, omdat mij deze uitspraak te ongenuanceerd is. Er zijn veel facetten van onrust die ik kan ervaren of voelen.
Liefs Sonja