Woorden... Wat is het dan wèl?
Ik las hier iets over de onzekerheid van het niet voelen van de hartkracht.
Dat is alleen maar een woord, dacht ik.
Dat is net als de hele tijd op zoek zijn naar magic en als magic er dan is, is het heel normaal.
Ik vroeg aan Martijn of hij normaal was. Hij is normaal, zegt ie.
Ik doe zelf al mijn hele leven mijn uiterste best om normaal te zijn.
Mijn aanstaande ex-partner vindt dat je al van een kilometer afstand kunt zien dat ik niet normaal ben.
Mijn intense strijd om normaal te zijn, lijkt totaal averechts te werken. Ik stop ermee.
Advocaten vinden 'uw aanstaande ex-partner' heel normale woorden. Maar wanneer ik terug zeg: 'mijn aanstaande ex-partner' en niet 'de man met wie ik meer dan 25 jaar samen ben en van wie ik nog steeds hou en die de rol van vader van mijn kinderen vervult', moeten ze lachen en dan ben ik dus weer niet normaal.
(Ik vind 'aanstaande ex-partner' heel rare woorden, maar als dat normaal is, ben ik de beroerdste niet om die woorden te gebruiken.)
Het is het niet en wél
Sommige mensen gaan niet naar samenkomsten omdat dat gewoon (even) niet gaat.
Andere mensen zeggen na een samenkomst: 'ja, ben ik hier een hele dag geweest en waar ging het nou eigenlijk over?'
Natuurlijk hebben we de samenvattingen en verzamelingen van René Gieltjes en dat is heel waardevol, maar dekt niet de volledige lading. Het is het niet en wel. Het is een houvast. Een anker van herinnering aan een herinnering aan een herinnering. Waarschijnlijk.
Lachhuilen, Huillachen of iets heel anders?
Bij de laatste samenkomst moest iemand heel erg huilen, toen heel erg lachen, toen weer huilen, toen weer lachen. Enzovoort. Dat gaf een heel vreemd door elkaar schuddend gevoel, maar Martijn zei heel normaal: 'ja, de spier van lachen is dezelfde spier als van huilen.'
Toen ik de lachhuilende vrouw de dag erna sprak, viel er bij mij een kwartje dat al een tijdje nog een heel klein beetje klem zat. Het ging voor mij over schaamte en niet normaal zijn of kunnen doen of juist wel en mijn verzet daartegen. Ja, tell me, waar het nu eigenlijk over gaat bij die samenkomsten!
Wat is het dan wél?
Groepen die geen groepen zijn, huilen dat lachen is, lachen dat huilen is, hartkracht die er niet zou zijn, maar toch wel. Normaal dat abnormaal is. Of toch iets heel anders?
In ieder geval besloot de kunstenaar René Magritte dat een plaatje van een pijp, geen pijp is. Want je kunt hem niet stoppen met tabak en niet roken. Duidelijk.
Ik was laatst op een camping in Frankrijk en rende vanwege hoge nood naar iets waarvan ik dacht dat het een toilethuisje was. Maar nee...
Ik moest daar in mijn eentje zo erg van lachen, dat ik er bijna toch een wc van gemaakt had. Daar was ik dan blijkbaar niet de enige in geweest (= normaal). Wanneer is een wc een wc? Wanneer is iemand een goeroe? (Sorry, dit moet ik natuurlijk toch even prikkelend zeggen. Maar wie bepaalt dat?)
Plaatjes zijn plaatjes en... Bram Vermeulen zingt:
Ik zing hier alleen maar woorden
Stomme letters op een rij
En of ik ze schreeuw of fluister
Ze zullen altijd een beschrijving zijn.
Met hoeveel letters schrijf je pijn?
Het gaat nog verder en het is echt een heel mooi nummer.
Dat vind ik dan, tenminste.
Misschien is dat raar, of heel normaal.
Ik weet dat allemaal niet.
Woorden van Bram Vermeulen:
https://www.youtube.com/watch?v=zVtIlBxBIdg
Dat is alleen maar een woord, dacht ik.
Dat is net als de hele tijd op zoek zijn naar magic en als magic er dan is, is het heel normaal.
Ik vroeg aan Martijn of hij normaal was. Hij is normaal, zegt ie.
Ik doe zelf al mijn hele leven mijn uiterste best om normaal te zijn.
Mijn aanstaande ex-partner vindt dat je al van een kilometer afstand kunt zien dat ik niet normaal ben.
Mijn intense strijd om normaal te zijn, lijkt totaal averechts te werken. Ik stop ermee.
Advocaten vinden 'uw aanstaande ex-partner' heel normale woorden. Maar wanneer ik terug zeg: 'mijn aanstaande ex-partner' en niet 'de man met wie ik meer dan 25 jaar samen ben en van wie ik nog steeds hou en die de rol van vader van mijn kinderen vervult', moeten ze lachen en dan ben ik dus weer niet normaal.
(Ik vind 'aanstaande ex-partner' heel rare woorden, maar als dat normaal is, ben ik de beroerdste niet om die woorden te gebruiken.)
Het is het niet en wél
Sommige mensen gaan niet naar samenkomsten omdat dat gewoon (even) niet gaat.
Andere mensen zeggen na een samenkomst: 'ja, ben ik hier een hele dag geweest en waar ging het nou eigenlijk over?'
Natuurlijk hebben we de samenvattingen en verzamelingen van René Gieltjes en dat is heel waardevol, maar dekt niet de volledige lading. Het is het niet en wel. Het is een houvast. Een anker van herinnering aan een herinnering aan een herinnering. Waarschijnlijk.
Lachhuilen, Huillachen of iets heel anders?
Bij de laatste samenkomst moest iemand heel erg huilen, toen heel erg lachen, toen weer huilen, toen weer lachen. Enzovoort. Dat gaf een heel vreemd door elkaar schuddend gevoel, maar Martijn zei heel normaal: 'ja, de spier van lachen is dezelfde spier als van huilen.'
Toen ik de lachhuilende vrouw de dag erna sprak, viel er bij mij een kwartje dat al een tijdje nog een heel klein beetje klem zat. Het ging voor mij over schaamte en niet normaal zijn of kunnen doen of juist wel en mijn verzet daartegen. Ja, tell me, waar het nu eigenlijk over gaat bij die samenkomsten!
Wat is het dan wél?
Groepen die geen groepen zijn, huilen dat lachen is, lachen dat huilen is, hartkracht die er niet zou zijn, maar toch wel. Normaal dat abnormaal is. Of toch iets heel anders?
In ieder geval besloot de kunstenaar René Magritte dat een plaatje van een pijp, geen pijp is. Want je kunt hem niet stoppen met tabak en niet roken. Duidelijk.
Ik was laatst op een camping in Frankrijk en rende vanwege hoge nood naar iets waarvan ik dacht dat het een toilethuisje was. Maar nee...
Ik moest daar in mijn eentje zo erg van lachen, dat ik er bijna toch een wc van gemaakt had. Daar was ik dan blijkbaar niet de enige in geweest (= normaal). Wanneer is een wc een wc? Wanneer is iemand een goeroe? (Sorry, dit moet ik natuurlijk toch even prikkelend zeggen. Maar wie bepaalt dat?)
Plaatjes zijn plaatjes en... Bram Vermeulen zingt:
Ik zing hier alleen maar woorden
Stomme letters op een rij
En of ik ze schreeuw of fluister
Ze zullen altijd een beschrijving zijn.
Met hoeveel letters schrijf je pijn?
Het gaat nog verder en het is echt een heel mooi nummer.
Dat vind ik dan, tenminste.
Misschien is dat raar, of heel normaal.
Ik weet dat allemaal niet.
Woorden van Bram Vermeulen:
https://www.youtube.com/watch?v=zVtIlBxBIdg