Op de zondagmiddagborrel was ik in gesprek met een gepensioneerde techneut (ik doe zijn werk tekort met dit woord), tevens oudmilitair en hij vertelt zijn visie op het einde van deze wereld. We spreken, hij wil in discussie, overtuigen, mij uitlokken tot uitspraken. Ik bespeur een honger om te kunnen sparren en ik luister naar hem en stel af en toe een vraag.

We doen de afwas en ik zet de schone glazen in het vitrinekastje boven het aanrecht. Dit kastje heeft hij vijftig jaar onderhouden, met een kwast gevernist, zoveel liefde en toewijding voel ik als ik het deurtje open en sluit. Bij elke penseelstreek, ziet hij er anders uit, beleeft hij andere avonturen, een heel leven zit verweven in die verf, op dat hout, het is prachtig om te voelen. 

Opeens laat ik het deurtje hard dichtvallen, de ruitjes beven en met grote ogen kijkt hij mij geshockeerd aan. Ik zei: "Wist jij dertig jaar geleden dat er softclose scharnieren zouden worden uitgevonden?"

Het lijkt een simpele uitvinding, maar het gaat om het voorstellingsvermogen. "Kun jij je je voorstellen toen je 20 was, dat je in een electrische auto zou rijden en ai opdracht zou geven je belastingaangifte te verzorgen?" 

Hij geeft aan dat alles al is uitgevonden en we aan de limiet zitten van ons denken hier. Dat alle opties zijn benut en het een keer gaat eindigen. Wat een wijsheid! Wat hij vertelt zou kunnen, alles kan. Ik vraag hem: "Kun jij je voorstellen dat deze wereld niet zozeer vergaat, maar er over 5 jaar heel anders uitziet?"

"Dat er nog veel meer uitvindingen komen, die voor ons onbekend zijn, maar elders gewoon al zijn?" "Dat als het denken van nu stopt, er ook een ander soort denken kan aangaan? Een denken dat wij allang tot onze beschikking hebben, maar nog niet weten en dus niet kunnen gebruiken? 

Opeens zegt íe: "Ja, dat zou kunnen en als dat zo is, dan zou ik maar snel aan het werk gaan". 

Deze is echt spot-on en zet mij helemaal aan. 
"Wie zegt dat ik dat niet al aan het doen ben?" "De vraag is: doe je mee?" 

Ik loop nog even naar mijn boot om de luikjes te sluiten en zie deze prachtige wijze bejaarde man met een doorweekte theedoek in de keuken staan. Het vraagteken in zijn gerimpelde gezicht weerkaatst in het glas van het kastje. Op serieuze toon zei hij nog: "Ik had niet verwacht een gesprek met een werreldverbeteraar te voeren vandaag". Glimlachtend keek ik hem aan: "Dank je wel dat je van alle etiketten, besloten hebt, me deze te geven." 

Deze man is hier ook. Hij raakt iets in mij aan, ik herinner mijzelf en weet dat ik er ben. Deze hele omgeving is gevuld met krachtwezens, teamleden en Mensen van thuis. In ontmoetingen ervaar ik mezelf, ben ik mezelf, spreek ik in een andere laag van mezelf. 

Even daarvoor dacht ik namelijlk dat mijn lichaam ermee wilde ophouden, ik ben moe en heb het eigenlijk best wel moeilijk. En opeens realiseer ik me dat ik helemaal geen gesprek voer met deze man, ik ben met mijzelf in gesprek. Ik voel me niet meer moe, ik ben niet meer ziek, ik heb geen ruzies of conflicten, er zijn geen onduidelijkheden, alles klopt. 

Ik bevind me in een storm, er zijn golven en soms surf ik er tussen en soms breek ik er dwars doorheen. Die avond kijk ik naar mijn gezicht in de spiegel, er weerkaatst een beeld en ik kan me niet voorstellen wie of wat ik werkelijk ben. Ik besef dat ik mezelf opnieuw mag uitvinden. Vanuit hier gezien dan, want ik ben er al lang. Ik ben nu aanwezig op de Aarde, mijn handen hebben deze deurtjes al tientallen keren aangeraakt en wellicht zal ik ze ooit voorzien van een nieuw laagje vernis.

Ik werk mee in deze wereld, ben er nu onderdeel van. Kom er niet vandaan, maar ben wel thuis. Ook hier. Nu. En wat een eer om de mensen van thuis hier te mogen ontmoeten, om mijzelf te mogen herontdekken. 

Deze ervaring is a once in a lifetime experience en ik ben er bij :).