ik zit hier te schrijven met mijn jas aan
vanmorgen al gevoeld tussen paardenbloemen
als een krans geel gevlochten
voor als het leven tegen lever duwt
en zo diep wenst te verschonen
zul je blijven?
of ben jij het die nu zal gaan
zal; ik jou dan missen
of zag ik je toch net niet staan?
moet ik je straks zeggen
als we thuis zijn
wat zonde...ik zag jou daar niet goed
ik had van je kunnen leren
want niemand kon
wat jij daar nog kon
ondanks alles
was jij jij
precies in die kleurentoon
en je deed het
zo dapper . zo gewoon

is de krans nu ook voor jou
wil je?
ik vlecht wel door ..
de krans van bloem die pluizig wordt
en overal uitwaaiert over land
en over werelden

ik overzie hier een forum aan mens
veel mens, weinig mens
zo zitten wij
onderzoekers van de eeuwigheid
allemaal
raam achter raam voor raam
de ene gebogen
stoeiend met naam en land en regel
zachtjes huilend
om een lijf dat  vreugde weigert
en misschien wel ziekt van moe
de ander rechtop
soms net iets te hart schreeuwend
puzzelend om uit domme verwrongenheid
en dan ook weer loslatend
de een wijs alleen
de ander van on tot wijs tezamen
bellend, delend, helend
vervloekend
ontstorend en verstorend tegelijk
en Zo gefocusd op het leven
dat het van buiten de aard moet komen
het moet wel
zo

de ene durft niet meer te reizen
voelt zich achteraan
de ander staat te popelen
en deelt net vreugde uit
bij elke samenkomst de eerste
om maar niets te missen
in het delen

beiden springend tussen kogels door
die elke mens weer
proberen te raken tot uiteen
lood tegen lood
want we missen met zovelen
en in elke ontgroeping
landt er weer een roep om groep
of je daar nu bent of niet
iedereen deelt
in hetzelfde verdriet

en samen telt ook de huisblijvers
of degene zonder stem
die niet meer komt op woord
en vergat dat ook die stilte wordt gehoord

en weer die woorden
zoveel woorden om het onrecht
dat elk oog wel ziet en toch niet meer herkent
of niet goed wetend hoe
hoe dan samen
hoe dan

HOE?

en elk mens voelt zich mens genoeg
en ergens nergens meer
de tranendallen dallen door
en die altijd achtert springt ineens naar voor
is er plek
wordt er echt ruimte gemaakt
zaten er gaten in de voorbestemming
of sprong de deur al in het slot
rekenend op arrogantie van de denkweter
die altijd verder, hoger , beter
en in ons allen.. huist

is er ruimte om te sterven in ons midden
waarin ieder zo graag vrede wil
om eeuwig in te rusten
is er ruimte voor complete onvoorspelbaarheid
zo compleet spon t aan dat Aan
los van elke naam en daad en dader
om met de armen wijd te vallen
en opgevangen te worden
omdat niemand meer
en niemand ooit minder was
dan rijk en waar en open

voordat we bij de graven aankomen
en dan weer de loop vol spijt van tijd
laat ons dan bij de gaven aankomen
om als eerste en eerst te landen
en daarvoor hoef je niet vooraan
of kaartjes of vrienden of bij te zijn
zelfs niet blij

we hoeven enkel dat
wat we onder ons hart droegen
en meesleepten naar hier
met gevaar voor eigen leven
te tonen bij de ingang
bij elke ingang naar elkaar
hier..ondanks alles..dit is wie ik ben
en open de deur
en open de tijd

is de krans nu ook voor jou?
ik vlecht wel door ..
de krans van bloem die pluizig wordt
en overal uitwaaiert over land
en over werelden

vlecht je mee?
geen hoofd blijft onberroerd
of onaangeraakt in het waar gevoel
of je het hoofd nu vertrouwt of niet

want we zijn al samen
we delen allen hetzelfde
diep ontheemd
en gek genoeg
oh zo vreugdevol verdriet

moniek

muziek:
https://www.youtube.com/watch?v=v2wMIxofPbk 
yellow-coldpay

beeld; foto van mijn vers gevlochten paardenbloemenkrans :)
bijna overal al pluis maar in een klein dalletje verscholen onder brede bomen nog bloem