Stap toch in de boot
Geef jezelf maar bloot

Er is niets dan water
Op deze mooie zater

Dag mens van waarde
Vol van verlangens
Die je spaarde

Stap toch in de boot
Leef maar lekker groot(s)


Ik heb mijn boot zaterdag heel uitnodigend achtergelaten bij het Bronsbergermeer. Voor als iemand het ook leuk lijkt om een tochtje te maken.
(En mijn schuur leger en leger wordt. Mijn schuur was echt heel slecht in loslaten. Als een soort afvoerputje trok ze eerst alles naar zich toe. Om vervolgens stil te vallen. Verstopt te zijn. En ik een heleboel zin moest maken om dit klusje te klaren, om alles weer te laten stromen. 
Mens, mens, wat had ik een weerstand tegen dit allervervelendste klusje op aarde: het schoonmaken van het afvoerputje.)

Ik was hier aan dit water voor het eerst naar een samenkomst (of eigenlijk: 'lezing' toen nog) over de werkelijkheid van buitenaards contact. Deel 4. Ik mocht deel 1 t/m 3 overslaan blijkbaar.
Zou ik toen juist de extra aanwijzingen gemist hebben?

Ik kon toch ook niet weten dat het eigenlijk allemaal over water ging?

Ik heb wel eens in ondiep water gedoken en ook ben ik bijna verdronken, maar dat was dus op eigen risico. (Jammer, ik had zo graag iets of iemand daarvan de schuld willen geven. Ik deed het ook. 😁)
Ja, de waterbodem was ook best steil op sommige plekken. Ik kwam er (bijna) niet uit!
In bepaalde perioden vroeg ik mij het een en ander af, zag ik het niet, wist ik het niet...
Maar dat was dan juist goed of hoorde erbij. Right.

Bord bij het Bronsbergermeer
Met de vriend met wie ik gevaren heb, deed ik een soort gedichtenwedstrijd.
Ik ga één heel mooie strofe van zijn gedicht ook nog delen:

Wisten wij veel hoe het zou zijn,
zonder al die oude pijn.

(Weet mijn schuur veel?)
Omdat dit de laatste strofe van mijn vriend's gedicht was, werd de gedichtenwedstrijd een spannende strijd met een eindsprint die eindigde in een gelijkspel. Hiermee kon ik (die altijd graag wil winnen) best leven.
Ik was trouwens al lang al klaar, toen hij nog eens met zijn gedicht kwam.
Het is maar goed dat ik ondertussen een training heb gehad in 'geduld'.

Dichten is geen denken,
Maar woorden schenken.

Denken duurt vaak lang,
Voor beide ben ik niet bang.

Voelen is weten,
Dan kun je niet meten.

Misschien vind jij dat niet fijn, 
Maar met welke liniaal meet je pijn?

Je moeder die dood gaat, is dat soms honderd?
En hoeveel is dan: je beste vriend die je bedondert?

Er zijn zoveel soorten van verdriet, 
Hanny Michaelis noemde ze niet.

Maar één: het afstand doen en scheiden.
En niet het scheiden doet zo'n pijn, 

Maar het afgesneden zijn.

That's it.

Als na regen zonneschijn komt, komt na water eindelijk eens vuur
Ook wel fijn. Haard komt van hart. Hearth = haard.
En als tijd niet bestaat, is het er te-gelijk-er-tijd.

Deze is voor jullie... 

Dag medereizigers met jullie forumgesnater (sorry, rijmt! 😇)
Alles is losgelaten in het Bronsbergerwater.

Ik kan niet langer liegen.
Ik ga van zwemmen en varen 
naar vliegen.
Klaar met het navelstaren.

Het eindeloze niet-weten.
Mijn onstilbare herinneringhonger...
was niet weg te eten.

Als een corpulente vuurvogel heb ik mijzelf verbrand.
Mijn boot is op het strand geland.

En herrezen uit mijn as.
Ben ik nooit meer 
(of juist wel) 
wie ik (ooit) was.

Merci pour tous!

Ik ga naar Frankrijk.
En begin daar een...

Site de nidification pour les œufs d'or
(Broedplaats voor gouden eieren)

Ik heb zelf ook nog het een en ander uit te broeden.
Dus later meer.

Beloofd is beloofd.
Dat zeg ik erbij...

Mijn woord is zo waar,
Als een vuurvogelei.

Rock steady!
As a God(n)(ess) on a mountaintop
I am your Fenix!

https://www.youtube.com/watch?v=aPEhQugz-Ew (muziek: Shocking blue as water!)
https://www.tamarverkaik.nl/wees-niet-bang/venus/ (foto van Venus)

P.s. Zal ik nou een linkje sturen van deze bijdrage aan mijn nieuw verworven vriend? Ik ben zo bang dat hij denkt dat ik lid ben van een sekte. Of dat ik een goeroe aanhang. Ik weet niet hoe ik dit te berde moet brengen. Hij is wetenschappelijk opgeleid (in biologie nog wel), maar hij is eigenlijk een voelmens.
Net als ik.

Hij vroeg zich al af op wat voor idiote forums ik zit, waar mensen vragen of ze spontaan langs mogen komen en dat dan ook doen! Honderd kilometer vanuit België naar Zutphen motoren met het risico voor een dichte deur te komen staan. Daar gaan de deuren open! Of course! (Dankjewel Tim!)
Maar een linkje sturen, is misschien wat lafhartig. Of juist leuk?
Weet je wat? Ik ga wel even voelen...

Met dank aan Pluto, de bastaard!