In mijn beleving zit jouw bedrading juist heel erg goed. Ik heb wel eens op het punt gestaan om enorm de slappe lach te krijgen tijdens een bijeenkomst met Martijn van Staveren waar een paar honderd mensen aanwezig waren. Ik ben de zaal uitgegaan, omdat het mij zeer onbeleefd leek naar de spreker om daar als enige schaterlachend op de grond te liggen.

Dit lachen, het èchte lachen vanuit je buik, om niks, lost archontische velden op. Ja die lossen helemaal op in het niks.

Misschien is de juiste vraag om te stellen of je die boosheid of frustratie zelf voelde? Of dat je de geprojecteerde boosheid en frustratie voelde? In het laatste geval is het jouw bronwezen dat archon weglacht. 

Hoi Thérèse,


Dat van die slappe lach heb ik ook vaak, maar daar zit dan geen andere emotie achter die iets anders wil uiten. Maar echt kwaad zijn en deze boosheid niet kunnen uiten omdat je alleen maar kunt lachen. Dit zit mijn echte gevoel van dat moment in de weg.

Hartelijke groet, 

@Mabel ik lees je, en kan je hierin dan niet volgen, laat staan dat ik iets nuttigs zou kunnen zeggen.

Ik wens je toe dat je bodem kunt vinden bij anderen en het voor jeZelf oplost.

Liefs, Thérèse

Dankjewel Thérèse!
Gelukkig hebben we niet allemaal van dezelfde dingen last.

Maar lachen kunnen we allemaal wel, de ene wat vaker dan de ander, maar toch….

Ik las jouw bericht op jouw site: Wat mooi, dat gevoel van geboorte! En als er een taart bij hoort, mag ik je er ook wel mee feliciteren denk ik: Dus proficiat!! En geniet van het speciale moment.

Harte groet, Mabel

Herkenbaar.

Ik ga vaak lachen om huilen tegen te houden.
Dus omdat ik niet wil huilen, ga ik lachen. Of nou ja, dat wil ik niet, maar dat komt van het tegenhouden.
De ergste keer was op de middelbare school, toen iemand in de klas vertelde dat haar vader was overleden.
En ik wist dat niet en die vader was mijn muziekleraar geweest.
Ik kwam niet meer bij en hoe harder ik het wilde stoppen, hoe erger het werd.

Ook vaak de klas uitgestuurd vanwege de slappe lach
Duitse les... Ik zag in enen in het lesboek dat alle voorbeeldzinnen gingen over jongens die 'Dieter' heetten. Dieter deed dit en Dieter deed dat.
Mijn hoofd gaat zich dan voorstellen dat alle jongens in Duitsland 'Dieter' heten.
En hoe ingewikkeld dat moet zijn.
En omdat ik school toch al wat stressvol vond, wil die spier dan ontladen.
Niks aan te doen. Heb ik ook zo uitgelegd aan de rector.

Ik moet soms om dingen huilen, waar niemand om moet huilen (denk ik).
Bijvoorbeeld een heleboel kindjes die samen liedjes zingen omdat ze wachten op Sinterklaas.
Ik huil dan niet om de leugen, maar om de verwachting, de hoop en het samen.

Of als mensen andere mensen toejuichen.

Bij Martijn lachen mensen ook wel als een soort ontlading.
Hij maakt dan (na een wat heftiger onderwerp) een grapje dat objectief helemaal niet zó héél leuk is, maar iedereen lacht dan of dat de beste grap is die ooit is gemaakt.
Dat hoor je goed op de audio.

Hi Tamar,

Dat lijkt me ook een heel verschrikkelijke reactie om mee te dealen. Het is denk ik ook niet goed uit te leggen aan de omgeving. Ja lachen en huilen om de vreemdste dingen, daar ben ik ook goed in…

Best maf he? Hoe ons lichaam reageert als je even de sturing erop kwijt bent (of wat het dan ook is).

Ik stond te lachen terwijl ik zo’n beetje aangerand werd, terwijl mensen toekeken. Maar omdat ik bleef lachen dacht iedereen om mij heen dat het ok was. Ik kon mezelf niet los worstelen en ik riep wel tussen het lachen door dat het moest stoppen. Het voelde net alsof ik ermee akkoord ging door erom te lachen. Het was redelijk traumatisch en ik was daarna ook het vertrouwen in mezelf ff kwijt.

Ik heb het in andere situaties ook meegemaakt.

Maar ik heb tot nu toe niet kunnen ontdekken waardoor het zo op die manier gebeurt bij mij.

Dankje voor het delen van jouw stuk!

@Mabel dank je wel!