Vanmorgen liep ik even in de tuin, zie ik daar tussen het hoge gras het koppie van mijn lieve poezevriendin. Ik smelt van liefde als ze even later bij het waterbakje staat te kijken naar de kleine visjes. Ik geniet van alle goudsbloemen die in bloei staan en besluit zo mijn tas in te pakken en even te gaan zwemmen in het meertje vlakbij mijn huis. De frequentie van thuis hier brengen, hier beleven, hier zijn en genieten, het brengen van leven, is een missie an sich. Hoe mooi is dat?
Dan loop ik naar binnen en kijk in de spiegel. De vrouw die me aankijkt draagt vele pakken. Nu in een zwierig linnen ontspanningspak en een moment later in haar uniform. Militaire preciezie, scherp, krachtig en in één keer raak. Onderdeel van een grote schoonmaakploeg :). Zeker niet voor de poes en geen allemandsvriend én allervriendelijkst naar een ieder.
Voor mij persoonlijk is het én én, mooie boeken publiceren, deze wereld verrijken met frequenties van thuis en als het alarm afgaat in mij, dan ben ik er ook en doe ik iets anders, wat in feite precies hetzelfde is ;).
Ik zie alle mensen om me heen als medereizigers, mede teamgenoten, hoe je hier ook bent gekomen, wat je dan ook voelt als taak, er is een momentum kwa timing dat we allemaal een missiepak dragen en wellicht heeft het ene pak de vorm van een bloem en het andere van een zwaard. Ik heb in mijn flanken graag zoveel mogelijk versterking op alle fronten, want álle kwaliteiten en talenten zijn nodig bij deze klus.