Hee Tamara,
Hier in Frankrijk (en ook wel in Nederland) kennen we de uitspraak:
C’est le ton qui fait la musique.
En dat betekent zoiets als: het is de toon waarop gesproken wordt die van de boodschap wel of geen muziek van maakt. Het zit hem ook wel in meer dan toon alleen. Het veld van waaruit iets komt.
‘Recht voor zijn raap zijn’, is niet per se kosmisch onderlegd of kosmisch bijdragend. Ik voel agressie en onvriendelijkheid in je bijdragen.
Niet alles wat jou niet aanstaat of wat jij niet herkent, is spiritueel. Daar mag ook wel wat nuance in. Zelf had je het over jouw eigen (al dan niet ge-hi-jackte) aboriginal voorouder. Wie heb ik dan aan de lijn als ik jou spreek of lees? Ik hoop niet hem of haar, maar jouw wezenlijke zelf? Of zit er nog bemoeienis? Of is dat niet spiritueel?
Ik zie het vaker dat mensen een beetje ‘Martijnesk’ ‘krachtige’ woorden uit spreken, maar ik voel daar (in de regel?) bij Martijn een liefdesveld of een samenveld (of zoiets) of een schoon veld onder.
Ik weet niet of dit voor jou geldt: maar ik zag vaak dat mensen eigenlijk een beetje ‘Martijn willen worden’, en dan robuuste praat uitslaan zoals hen dat op dat moment het best uitkomt. (En er dan een sausje over gooien van 'voor het grotere en hogere doel'.) Maar het grotere bewustzijn en het dingen dan ook écht aangaan en het naar zichzelf kijken, ontbreekt dan helaas wel.
(En ik denk dan: word maar Martijn, maar dan graag het hele pakket, ook de zachtheid, de openheid en de bereidwilligheid en zo… Laat je óók inspireren door dat andere en niet alleen hoe jou het uitkomt. Altijd kritisch aanvallend zijn, kan ook een aangeleerd programma zijn, het is niet per se super bewust en zeker niet altijd bijdragend.)
In directere woorden: je hakt regelmatig met een botte bijl in mijn beleving en dat komt samen niet ten goede. Zo zie ik dat.
Ja, ik heb ook kritische neigingen en ben minder van het wollige zachte. Ja, ik zie ook hoe mensen met licht-en-liefde-woorden en zachte, lieve stemmetjes ook (of juist!) heel venijnig en manipulerend kunnen zijn. Geloof me: ik kan er een boek over schrijven! Alleen al over mijn ervaringen binnen deze groepen.
Maar de botte bijl… slijp hem met zachte kracht. We hebben meer aan scherpe bijlen die liefdevol maar daadkrachtig door iets heen gaan. Dat is inderdaad zeker wel liefdevol. Dat is een grote, zo niet de grootste kracht, maar dan moet het wel schoon zijn en niet agressief.
Ik kan best naar mezelf kijken, ik heb ook geschopt (daar zit pijn achter of onder én een enorme betrokkenheid en de grote frustratie dat het niet open is allemaal). Ik kijk daar wel naar. En als ik voel dat er nog weer iets open kan, ‘sla’ ik mijn slag nog wel. Misschien is dat tactvol bewustzijn. Dat begrip waar je zo’n moeite mee leek te hebben.
Soms heeft totale tactloosheid ook wel zijn waarde, maar zeker niet altijd.
En ik voel dat ik je dat nu moet zeggen.
Ik bedoel… zoiets zeggen als ‘praatjes vullen geen gaatjes’ is gewoon iemand voor zijn/haar bek slaan. En niet open. En niet zo voelend. En niet erg neigend tot verbinding. En het is aan iedereen zelf om hiertegen weerstand te bieden, maar erg uitnodigend wordt dit forum daar niet van. Heb jij daar niet ook een verantwoordelijkheid in? Of laat je dat aan anderen over?
Verder denk ik dat je in iets zit wat ik zelf noem: heroïsch slachtofferschap.
In veel van je bijdragen zeg je: ‘ja, ik maak me niet populair, maar iemand moet dit doen, dus ik heb het maar gedaan.’ (Het heldhaftige slachtoffer) Nou... dankjewel hoor, voor jouw bijdrage. Je doet ertoe, dat zie ik wel. Maar come on!
Je lijkt totaal voorbij te gaan aan wat anderen doen en wat jij dus niet ziet. Hoog op je kosmische troon.
Dit doet mij overigens denken aan narcisme. Maar goed, daar ben jij dan alleen slachtoffer van? Inclusief wetenschappelijke bewijzen en prachtige YouTubes daarvoor?
Ik heb schoon genoeg van bewustzijnscowboys! Zij die het allemaal weten en zeggen te doen, maar niet de verbinding maken. Andere (zogenaamd niet-bewuste en/of spirituele) mensen met hun vermeende grootsheid voor hun bek slaan met woorden of ander asociaal of uitsluitend gedrag. (Niet dat dat er per se toe doet, maar dat doet Martijn ook niet, hè? Al kan het wel zo voelen.)
Martijn zei tegen Frans: ‘Oké, laat het maar zien dan, waar jij voor staat.’ (Het vervelende is dat als je zelf ook zulke woorden voelt, dat je dan meteen een ‘Martijn-zegt-ooker’ bent, terwijl dit dus ook mijn woorden zouden kunnen zijn. En wel: op dit moment. Naar jou.)
Die digitale groepen die er zijn, daar ergerde ik me ook altijd groen en geel. Schijnheiligheid etc. Of mensen die net op een ander spoor zitten dan jij. Oké, ga er dan weg. Doe je ding. Je hebt hier de ruimte, toch? Wat maakt het uit welke beweging er ergens anders wordt gemaakt? En waar je dan niet bij hoort. Je hoeft de wereld niet te redden. Doe wat je moet doen. Ik heb zelf geen tijd om in die groepen aanwezig te zijn. Ik wil het ook niet.
En sowieso zitten we met zijn allen in een proces van opschoning.
Daarom dus dat nu-moment, dat zo van belang is. Al kun je mijns inziens best nog iets te berde brengen uit het verleden als het blijft etteren. Fijn als er dan ook wat bereidwilligheid is (voel ik ook wel gemis aan soms.). En helemaal loslaten is ook mogelijk.
Sabine verwijst slechts naar die groep om te zeggen waar die audio óók te vinden is.
Jij haakt aan op een detail. Off-topic! Terwijl er een mooi initiatief wordt gelanceerd voor wie dat aanspreekt. En is het niks voor jou? Let it go!
Zoek je ruzie?
Met mij kun je het niet krijgen.
It takes two to tango.
It takes two to fight as well.
En de aanval is de beste verdediging. Ja, die ken ik ook.
Wees geen ongeleid projectiel!
Au revoir!
Ik zou je graag ontmoeten, maar breek je agressieve muur ff af.
Merci